Home - refene.com Ελευθερία Αuγερινου - Homepage Βροχή 18-04-02 Μια ιδέα όλα 14-09-02 Τεχνολογία 14-09-02 Αφιερωμένο στην γυναίκα 14-09-02 Δεν μπορείς να είσαι και ρεαλιστής και ερωτευμένος. 14-09-02 Το φεγγάρι και ο ήλιος… 18-04-02 Πες μου τι νιώθεις… 18-04-02

Τεχνολογία, μπορείς να την δεις και σαν τα λόγια της τέχνης

Όχι όχι! Δεν θα με ελέγξει εμένα η τεχνολογία… Δεν θα την αφήσω, αντίζηλος είναι. Αντίζηλος για την εποχή μου. Αυτήν που διεκδικώ αλλά δεν μπορώ να αποκτήσω. Αντίζηλος στην κοινωνία που θέλω αλλά δεν μπορώ να προσαρμοστώ.

Εγώ όταν θέλω να ανασάνω, ανοίγω το παράθυρο του δωματίου μου. Και όχι ένα από τα πολλά των windows.

Παρ’ όλ’ αυτά, την χρησιμοποιώ την τεχνολογία. Αφού είναι για δικό μου όφελος… Μου θυμίζει αυτά που πάω να ξεχάσω και μου μαθαίνει όσα δεν προλαβαίνω να μάθω από άγνοια. Για αυτό άλλωστε και η τεχνολογία έχει τα δικά της μέτρα μνήμης. Και όσο την μεγαλώνεις αυτή την μνήμη, τόσο σε συμφέρει εσένα. Αφού έχεις τόσα κενά… Αφού δεν θυμάσαι τι σου αρέσει πραγματικά, αφού οι άλλοι σε κάνουν να προτιμάς άλλο. Θες πολύ χώρο και άλλο χώρο. Και άλλο χώρο στην μνήμη των παραθύρων.

Και εγώ λοιπόν θα φανταστώ ότι τα παράθυρα είναι οι πηγές των παραμυθιών σου. Και θα σε φορτώσω με το νερό της αγάπης μου.  Να τρέξουν με ταχύτητα MHz όπως λένε…. Ή κάτι τέτοιο, μπορεί και όχι… Αγάπη στην μνήμη της ζωής. Στης ζωής που κάποτε χάθηκε, και εμείς θέλουμε να την ξαναβρούμε.

Και δεν λυπόμαστε από τις πίκρες γεύσεις της πορείας. Μας δημιουργούνε θλίψη, αλλά εμείς μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Να τις δούμε να φεύγουν σαν σύννεφα λίγο προς το μοβ ανοιχτό ασημί. Χάνονται μέσα στην δίνη του ηλιοβασιλέματος, και όσο αγγελιοφόροι άσχημων νέων ή απελπιστικά όμορφοι μόνιμης προσκαιρότητας και αν είναι, παραδίδονται μέσα στην ομορφιά του ουρανού την στιγμή που κάνει έρωτα με την φλόγα. Και απλά χαμογελάς. Δίνεις φιλιά σε όλο τον κόσμο και του θυμίζεις να χαμογελάει. Γιατί όσο άσχημος και αν είναι, και λίγο να αγαπήσει…. Ίσως όλοι οι λίγοι να είναι ικανοί να γεμίσουν ένα τίποτα.

Σκέψου πόσο όμορφα σε μαθαίνει άλλωστε η τεχνολογία. Σκέψου πόσες πληροφορίες σου δίνει για την λογοτεχνία. Την ιστορία άλλων λαών. Ακόμα και την γλωσσολογία και πολύ περισσότερο την μορφολογία. Ναι, των λαών. Θα ήταν ασύγκριτα όμορφο να αναζητήσεις όλες αυτές τις γνώσεις μέσα από τις βιβλιοθήκες των εκάστοτε χωρών. Κατεβαίνοντας τις τεράστιες ημικυκλικές σκάλες, επενδυμένες με χοντρή, λαδί στο χρώμα ταπετσαρία. Κοιτώντας με περίεργο θαυμασμό, σχεδόν σεβασμό για την οποία ζεις, τέχνη της εποχής. Ακριβώς επειδή είσαι στα παλιά. Και ξέρεις ότι παλιά ήταν καλύτερα. Μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου… Σκέψου αισιόδοξα… Αλλά σκέψου… Σκέψου! Ποιος έχει λεφτά να επισκεφθεί αυτές τις βιβλιοθήκες, τις πριγκιπικές πραγματικά στις ξένες χώρες. Μην αποκλείεις τον ρεαλισμό από την ζωή σου. Χρησιμοποίησε τις αντικειμενικές αλήθειες, υπέρ σου. Και πάνω από όλα ποιος καλλιτέχνης έχει την πολυτέλεια του χρόνου να ξεφύγει από την δική του διάσταση ώστε να νιώσει την πολυτέλεια μιας άλλης; Κανένας, γιατί η δική του η διάσταση είναι τεράστια, αχανής και γελάς με το θρυμματισμένο χάος της. Είναι τόσο όμορφα άλλωστε τα μικρά γυαλιά. Σαν κρύσταλλοι που ομορφαίνουν το μαύρο αβύσσους χάος με τα ιριδένια σχήματα που του χαρίζουν. Κάπως έτσι και οι καλλιτέχνες εμπιστεύονται και <ευτυχώς> περιορίζονται στο να χαθούν στην δική τους φαντασία. Εκτός βέβαια και αν είσαι πλούσιος. Εκεί πραγματικά έχεις τις ίδιες πιθανότητες θεωρητικά τουλάχιστον, να πεθάνεις με όλους τους άλλους. Για αυτό άλλωστε απέκτησες και χρήματα. Για να επιμηκύνεις την προσπάθειά σου να γεμίσεις το ποτάμι της αγάπης. Με την μνήμη ναι, το νερό που τρέχει στο μαγικό αυτό ποτάμι σου. Της αγάπης.

Πολύ πλούσιος όμως πρέπει να είσαι. Και λίγοι είναι οι πολύ πλούσιοι, σε αυτή την εποχή τουλάχιστον… Για αυτό και δεν φαίνονται.

Και κάτι ακόμα…. Και το τηλέφωνο τεχνολογία είναι. Ξέρεις πόσο ανάγκη έχω κάθε φορά να με παίρνεις τηλέφωνο; Αφού το σηκώνω για να δω αν λειτουργεί καλά…. Ή γιατί έχω ανάγκη να επιβεβαιώσω την φοβία μου ότι δεν γίνεται καταθλιπτική μανία.

Και σε αγαπώ και για αυτό. Και το τηλέφωνό μου για σένα υπάρχει. Πώς να το μισήσω ακόμα και όταν δεν χτυπάει;

Απλά, χρειάζεσαι διαλείμματα τελικά. Μην φοβάσαι να το παραδεχτείς, δεν έχεις άλλωστε τίποτα να φοβηθείς. Το ξέρεις, ότι όλη η ύλη στηρίζεται στην ένωση. Ακόμα και σε μας είναι χρήσιμη. Είναι το παραβάν της φαντασίας. Πρέπει να είναι ενωμένες άραγε. Και μαζί και χώρια.

Αλλιώς χάσαμε.