Πες μου τι νιώθεις…
Χελιδόνια σηκώνονται από το έδαφος και πετάνε ψηλά, όταν χαμογελάς.
Σύννεφα ενώνονται και γεννάνε βροχή, όταν σταματάς να θες να με κοιτάς.
Μια αγκαλιά, ένα χάδι σου, ένα γέλιο
δικό σου. Μια ανάσα που καίει το βελούδο που νοερά τον αέρα τυλίγει.
Πες μου τι νιώθεις. Μπορώ, μπορώ τα πάντα, τα πάντα να αφουγκραστώ. Η αγάπη, η αγάπη που σε πονά, η αγάπη που σε εξυμνεί, η αγάπη που χάνεται στους μπερδεμένους δρόμους του μυαλού.
Σε εκείνους που σε γνώρισα. Σε εκείνους που σε κέρδισα. Η αγάπη που βρίσκεται στην αρχή και το τέλος κάθε σκέψης. Η αγάπη σου για μένα, η αγάπη μου για σένα ενώθηκαν. Ναρκωτικό γίνανε και ποτίσανε το αίμα μου. Δώσανε χτύπο, φαντασία, ελευθερία στο είναι μου να θέλω να σε ακούσω κάθε στιγμή.
Να μην σε χάνω ποτέ…
Λάθος…! Ω ναι!
Τρελαίνομαι να σε χάνω. Σε διεκδικώ ξανά και ξανά. Όμως… πες μου τι νιώθεις.
Ανεμόμυλος το θέλω μου για σένα, σε ένα λόφο ασταμάτητος, τα πάντα στο πέρασμά τους, μπροστά του χορεύουν. Όπως το μαντήλι που σου χάρισα. Σε περιμένει, Σαλώμης για σένα χορό να στήσει.
Με ένα σου άγγιγμα…
