Home - refene.com Ελευθερία Αuγερινου - Homepage Βροχή 18-04-02 Μια ιδέα όλα 14-09-02 Τεχνολογία 14-09-02 Αφιερωμένο στην γυναίκα 14-09-02 Δεν μπορείς να είσαι και ρεαλιστής και ερωτευμένος. 14-09-02 Το φεγγάρι και ο ήλιος… 18-04-02 Πες μου τι νιώθεις… 18-04-02

«Δεν μπορείς να είσαι και ρεαλιστής και ερωτευμένος. Πρέπει να διαλέξεις.» 

Αυτά μου είπε και έφυγε.

Κατέβηκα γρήγορα τα σκαλιά του σπιτιού με τον απόηχο της φράσης της σαν crescendo να μου δηλώνει πόσο δίκιο έχει. Θέλω οπωσδήποτε να βρεθώ στον αγαπημένο μου βράχο. Στον μοναχικό, εκεί που όλες οι σκέψεις μου βαφτίζονται στο ξέσπασμα του κύματος, πάνω του. Ανακατεύονται με την αλμύρα και υγραίνονται με τις ιστορίες που η θάλασσα κουβαλάει, τις περισσότερες φορές εν αγνοία των πρωταγωνιστών τους.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί άραγε κάθε στιγμή είναι τόσο ξεχωριστή. Ζω τόσες άσχημες! Τόσο άσχημες που με κάνουν να αισθάνομαι ακόμα πιο σίγουρος πως αν ζούσα μόνο όμορφες στιγμές να ήταν και η δική μου η ζωή ακόμα πιο όμορφη. Ξέρω, ναι. Ξέρω ότι όλες οι στιγμές είναι μαθήματα. Σαν το σχολείο. Πότε τις προσέχεις, πότε όχι. Έρχεται η στιγμή όμως που άλλοι στην θυμίζουν. Ή η δικιά σου η μνήμη. Όταν έρχονται οι εξετάσεις.

Τότε η ζωή είναι ένα σχολείο, όπως λένε. Το καταλαβαίνω αυτό. Όπως καταλαβαίνω ότι έχει και μόνιμα εξετάσεις. Δύσκολες και ευδιάβατες. Πραγματικά, κάθε στιγμή την βρίσκεις μπροστά σου. Και όταν δεν την θυμάσαι, στην θυμίζουν τα κατάστιχα του υποσυνείδητού σου. Σαν τα σκονάκια που έγραφα στο θρανίο μαθητής, αλλά ποτέ δεν μου φάνηκαν χρήσιμα, γιατί από τον φόβο να μην με πιάσουν, τα έγραφα τόσο δυσανάγνωστα και αποκωδικοποιημένα, που μόνο το δικό μου μυαλό θα μπορούσε να τους δώσει την πραγματική διάσταση. Ίσα ίσα για να έχω την ασφάλεια ότι μπορώ να αντιγράψω χωρίς ο καθηγητής να το καταλάβει.

Ίσα ίσα για να έχω την ασφάλεια ότι δεν τρελαίνομαι. Και αν με πιάσω, θα αφήσω την στιγμή δάσκαλο και μαθητή να με καθοδηγήσει. Της έχω εμπιστοσύνη…

Το αεράκι με χτυπάει, και με κρυώνει όσο μπορείς να κρυώσεις στην σκέψη ότι κάποια στιγμή το αεράκι θα γίνει δυνατός άνεμος που ακόμα και σε αυτό το μέρος θα αποκρούσει με την μανία του τους ανθρώπους και θα θυμίζει μελαγχολικές και οδυνηρές στιγμές.

Στιγμές που όταν τις ζεις δεν νιώθεις την αξία τους, ούτε και την δική σου αξία όμως, αλλά τις ακούς να σου θυμίζουν την παρουσία τους. Και εσύ δεν θα πρέπει να απορρίψεις τίποτα. Γιατί ακόμα και αν δεν σου ταιριάζουν, σου φωνάζουν την επιβεβαίωση όλων των στιγμών, όλων των σκέψεων και όλων των αποδοχών που θες να κρατάς αφομοιωμένες στο είναι σου. Η αποδοχή και η απόρριψη άλλωστε είναι τα συστατικά ενός εαυτού που όσο διαρκεί η ζωή, διαμορφώνεται.

Ένας γλάρος αλήτης, τον καταλαβαίνω από τους ελιγμούς στο νερό, πλησίασε πολύ κοντά μου. Ίσως συμφωνεί. Ίσως συμφωνεί ότι όλες οι ρεαλιστικές μου στιγμές υπάρχουν απλά για να μου θυμίσουν όλες τις φανταστικές μου στιγμές και να τις δυναμώνουν μέσα από την δικαίωσή τους και την δίψα τους να μείνουν για πάντα κοντά μου, μέσα μου. Και είναι όλες μαζί της, εκεί καταλήγουν.

Και εκείνη λείπει. Τώρα λείπει. Σε μια στιγμή που την χρειάζομαι τόσο πολύ. Ακριβώς τώρα….

Σαν μια κιθάρα forte. Έτσι ακούστηκε το κύμα που έσκασε απάνω στον βράχο μου. Και μετά ηρέμησε… Γεμίζοντας το κενό με μελαγχολία και τα μάτια μου με δάκρυα. Κλαίω. Και τα δάκρυά μου ενώνονται με την θάλασσα. Οι λυγμοί μου παρακαλάνε τον θεό της να ενωθούν με την φύση και να νιώσει πόσο ανάγκη έχω να γυρίσει. Γιατί ίσως τελικά, για όσα δεν ευθύνομαι εγώ, όσα δηλαδή δεν μπορώ να εξηγήσω, να μπορεί να απαντήσει, η υπέρτατη φύση. Η ανεξήγητη διάσταση, η εξωπραγματική ομορφιά. Το υποσυνείδητο της ίδιας της ζωής…