Το φεγγάρι και ο ήλιος…
Υπάρχει κάποιος νόμος που να λέει πώς πρέπει να αγαπάς; Όχι! Όχι, όχι. Δεν θέλω να ξέρω. Πιάσε το χέρι μου, άσε με να φανώ στο μάτια σου. Θα καταλάβω τι νιώθεις. Μόνο έτσι θα αποδεχτώ αυτό που νιώθω και εγώ… Του φωνάζει…
Δάκρυα αγγέλου στολίζουν τα πράσινα, ζωντανά φύλλα των δέντρων. Κορμάκια φωτισμένων πυγολαμπίδων χορεύουν στον αέρα και ξεκουράζονται πάνω σε πολύχρωμα λουλούδια. Αισθήσεις που πλανώνται στο γλυκό σκούρο μοβ του κεντημένου από λαμπερά άστρα ουρανού. Άστρα που μιλάνε.
Ένα άστρο, ξεχωριστό όπως και τα υπόλοιπα, ενώνεται με την ατμόσφαιρα και γίνεται ασπίδα. Αγκαλιάζει τον ιππότη. Και εκείνος, γέρνει προς τη μεριά του φεγγαριού για να καθρεφτιστεί πάνω του. Και το φεγγάρι θα υποκλιθεί και ο ιππότης θα αφομοιωθεί στη μαγεία του.
Γυρίζει προς την άλλη πλευρά της νύχτας και βλέπει τον ήλιο τον ασημένιο. Οι αχτίδες του να απλώνονται επιβλητικά. Πάνω τους διαμαντένια αστράκια. Αφήνουν χρυσόσκονη στο μπλε βαθύ των νερών της μεταξένιας λίμνης. Εκεί που έρχεται η αγάπη. Εκεί που έρχεται το κορίτσι με τα μαύρα μαλλιά να κάνει μπάνιο γυμνή. Εκεί που ξημερώνει…
Τα πάντα θέλησε να κάνει για τον ιππότη της. Να νιώθει σίγουρος, ερωτευμένος. Αγγελικά γαλήνιος, ονειρεμένος. Σπίθες τα μάτια του να πετάνε, να κάνει έρωτα με την φωτιά δίχως να καίγεται. Το κορίτσι ποθούσε την ένωση. Κάλεσε τις δυνάμεις τις φύσης που ήξερε ότι υπάρχουν και ας μην τις κατανοούσε πάντα. Συνωμότησε μαζί τους και ένα βαθυπράσινο του βυθού σμαράγδι από τα βάθη της λίμνης αναδύθηκε. Ερωτική φαντασία και λάμψη καθρεφτίζονται μέσα του. Το κρέμασε στο λαιμό της και το πέτυχε. Του το χάρισε αφού ενώθηκε μαζί του. Μαζί μαγεύονται, είναι ένα.
Ο ιππότης του νυχτερινού βασιλείου έδωσε στην νεράιδα της ημέρας την σίγουρη ελευθερία. Το φεγγάρι. Για να του δώσει εκείνη την ζεστασιά της πραγματικότητας. Τον ήλιο. Δύο κόσμοι απαραίτητοι μόνο μαζί.
