Βροχή
Περασμένες 2. Νύχτα και όμως… Νομίζεις ότι ξημερώνει. Βλέπεις τα χρώματα, το λένε καθαρά. Ακούς τους ήχους, φαίνονται έτοιμοι. Βρέχει. Βρέχει. Το νερό ενωμένο συμφωνικά, πέφτει παραδομένο στο όνομα της βροχής, στο πάτωμα. Μην έχοντας να πέσει πιο κάτω. Μην μπορώντας να αντισταθεί στην έλξη του! Μην έχοντας που αλλού να πάει, δεν θέλει τίποτα άλλο να κάνει, δεν έχει επιλογή.
Οι διεργασίες που έγιναν για λογαριασμό της βροχής, την είπαν πως αυτός είναι ο προορισμός της. Πως λειτουργεί για να φτάσει εκεί, και είναι όμορφο. Το πάτωμα την περιμένει. Για να αρχίσουν μαζί την μουσική, το τραγούδι. Για να ζήσει και κείνο μαζί της. Όπως εκείνη σαν μια γυναίκα που θέλει να αναστατώσει, να χτυπηθεί, να ματώσει και να ξεπλυθεί.
Να τελειώσει και να αναδημιουργηθεί. Μέσα από την ζωή που θα έχει δημιουργήσει. Μέσα από το ρυθμό, μέσα από το προσωπικό της νόημα.
Γαλήνη μετά… ήρεμη θα είναι και θα ακούγονται μόνο κάποιες στάλες ακριβώς για να επιβεβαιώνει το νόημα όλων.
