Home - refene.com Ελένη Μπάλιου - Homepage ΑΣΤΟ 14-08-02 ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΠΡΟΙΚΙΟ Αργύρης και Σπάρτακος 27-03-02  Ρεπορτάζ  06-06-02 Ο σφάχτης. 07-07-02 ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ Το νυχτοπούλι και η γυναίκα. 02-02-03

ΑΣΤΟ 

Μια φορά ήταν μόνο. Καιρός δεν ήταν για περισσότερες.

Βαρούσε και η ρημάδα η κόρνα και που να προλάβεις.

Όλοι ανυπόμονοι γίνανε πια. Και η γιαγιά περνάει με κόκκινο.

Όχι γιατί δεν βλέπει. Αλλά άστο!

Εγώ ήμουν στην άκρη του δρόμου. Δεν βιαζόμουν καθόλου.

Έρχεται κείνος ο μαντράχαλος και πέφτει πάνω μου. Είπα να ξεστομίσω τίποτα βαρύ, αλλά άστο!

Πάει ο μαντράχαλος να πιάσει τη γιαγιά. Λες και δεν τα είχε καταφέρει μοναχή της. Κόντευε να πατήσει πεζοδρόμιο η καψερή.

«-Αυτό δεν είναι καλό σημάδι,  θέλει να τη ληστέψει».

Κοίταξα γύρω μου να φωνάξω βοήθεια. Πέρα απ’ τους βιαστικούς δεν ήταν κανείς. Πάνω που ετοιμάζουν να ορμήσω στο δρόμο, άκουσα την κραυγή. Βοήθεια! Κοιτάζω, τι να δω! Φώναζε ο μαντράχαλος. Η γιαγιά τον  έδερνε, χωρίς μπαστούνι.

Βοήθεια ληστής! Φώναζε ο μαντράχαλος. Δεν καταλάβαινα. Ήταν ανάποδη η εικόνα. Το ίδιο πάθανε και οι βιαστικοί. Γέλασαν και προσπέρασαν. Και ο ληστής-γιαγιά, συνέχισε να κουτουπώνει το μαντράχαλο. Τον ξάπλωσε κάτω κι άρχισε να τον πατάει.

Στο τέλος πέταξε την περούκα και το έβαλε στα πόδια. Είπα να τρέξω από πίσω, αλλά θυμήθηκα. Μαντράχαλος τις έφαγε…

Και είπα… άστο! Πήγα δίπλα στον ξαπλωμένο να δώσω ένα χέρι. Αυτός δεν το ήθελε. Τρέχα! φώναζε, σταμάτα τον, μου λήστεψε το μαγαζί!

Να τρέξω. Αυτό είναι το σωστό. Κι άρχισα να τρέχω. Μπήκα στην κοντινή καφετέρεια, Βοήθεια! Ληστής! Φώναξα.

Γύρισαν μερικά κεφάλια, με κοίταξαν. Μια μικρή ρώτησε το γκομενό της. - Τι λέει αυτή; -Τίποτα, άστο! Της λέει αυτός. Και συνέχισε να την πασπατεύει.

Γύρισα στον ξαπλωμένο που είχε σηκωθεί. «-Το χέρι δεν το χρειάζεσαι  και ο ληστής έφυγε, άντε γεια».

Ευχαριστώ. Είπε αυτός, ποιος ξέρει γιατί.

Μετά με ρώτησε τ’ ονομά μου

Και του είπα, Άστο!

Είναι και τίποτα;