Home - refene.com ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ - Homepage ΟΙ  ΕΦΤΑ  ΣΑΛΩΜΕΣ  ΚΙ  Ο  ΠΕΠΛΟΣ  ΤΟΥ  ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ 13-10-02 ΟΙ ΣΤΟΛΕΣ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΡΕΛΑΣΗΣ 28-08-02

 ΟΙ  ΕΦΤΑ  ΣΑΛΩΜΕΣ  ΚΙ  Ο  ΠΕΠΛΟΣ  ΤΟΥ  ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ

                                

        Κάποτε διάβασα για τη πιο μεγάλη και βαρειά γητειά που μπορεί να δέσει εξ ολοκλήρου ένα θύμα, άπαξ δια παντός! Πρόκειται για ένα πολύ απλό σύμβολο Μαύρης Μαγείας, αλλά με τρομερές προεκτάσεις! Είναι ένα μεγάλο φίδι που σχηματίζει με τον κορμό του έναν τέλειο κύκλο δαγκώνοντας την ουρά του! Το φίδι ήταν ο ηθικός αυτουργός της εκπαραθύρωσης από τον βιβλικό Παράδεισο! Σημειολογικά το κεφάλι (πνεύμα) δαγκώνει την ουρά (ερωτικό σκίρτημα)! Η γητειά λοιπόν αυτή, δένει άρρηκτα τις δύο υποστάσεις της ανθρώπινης φύσης!

Μετά από καιρό έπεσε στα χέρια μου ένα όμορφο βιβλίο του Τομ Ρόμπινς με τίτλο, "Ο Χορός Των Εφτά Πέπλων"! Αυτό μου θύμισε την τρομερή Σαλώμη και το λάγνο χορό της! Εκείνη η απίθανη ιστορία με το κομμένο κεφάλι! Πώς μιά γυναίκα χρησιμοποιεί, την αρχέγονη τέχνη, του να ξελογιάσει έναν άνδρα και μάλιστα με επιτυχία, κερδίζωντας αυτό που ποθεί η καρδιά της !

         Ωστόσο μόνο μετά από πολλά χρόνια, που απέκτησα μερικές εμπειρίες παραπάνω και γνώρισα λίγο περισσότερο τον κόσμο, κατάφερα να συνδυάσω τα δύο αυτά ερεθίσματα, με κάποιες άλλες σκέψεις, που αφορούν σε κάτι τόσο σημαντικό και τόσο καθημερινό ταυτόχρονα, για εμάς τους άνδρες : την ΓΥΝΑΙΚΑ και τις ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ της!

        Διεκδικώ μια πρωτοτυπία μ' αυτή τη μελέτη, γιατί το όλο πράγμα θα εξελιχθεί ανάποδα! Δεν θάναι η Σαλώμη εκείνη που θα χορέψει και θα απεκδυθεί ένα-ένα τα πέπλα της, αλλά ο Πέπλος που, αργά μαυλιστικά, θα αφαιρεί μία-μία τις σαλώμες του! Μέχρι να μείνει άδειος και παντελώς απηλλαγμένος όλων εκείνων που τον διέπουν: ένα απλό ύφασμα, σαν μέσο ηδονής ή σαν μέσο οδύνης! Ας αφήσω όμως τα προκαταρκτικά και ν' αρχίσω να μπαίνω στην ουσία !

 

  Η ΕΜΠΕΠΛΟΣ ΣΑΛΩΜΗ : 1) Σ ι ω π η λ ή  &  Μ ε ι δ ι ο ύ σ α:

 

 Την είδα να κάθεται σε ένα περβάζι, κάποιο απομεσήμερο καλοκαιριού. Εκ πρώτης όψεως ήταν μάλλον μέτρια σε όλα της! Ούτε  όμορφη, ούτε  άσχημη! Στεκόταν χαλαρά λόγω της μεγάλης ζέστης και παρόλο που ήταν ντυμένη σεμνά και λιτά, όλο της το είναι ανέδιδε κάτι βαθειά ερωτικό!

 Περπατούσα γρήγορα για να φτάσω μία ώρα αρχήτερα στο αυτοκίνητό μου και να τυλιχτώ στην δροσιά του air-condition, όταν την πρόσεξα καλά! Αμέσως ασυναίσθητα βράδυνα το βήμα, μαγεμένος! Εκείνη φυσικά το πρόσεξε αλλά δεν έδειξε να αντιδρά ιδιαίτερα, απλά θέλησε να δροσίσει λιγάκι το κορμί της και με μια κίνηση, όλο χάρη, άρπαξε ένα περιοδικό κι άρχισε να αερίζει το ντεκολτέ και το πρόσωπό της! Ντεκολτέ όχι αβυσσαλέο πλην όμως πολλά υποσχόμενο! Εκεί κόλλησα σαν μαθητούδι, είχα τόσο βραδύνει το βήμα μου που σχεδόν περπατούσα σταματημένος, χωρίς να μπορώ να ξεκολλήσω το βλέμμα μου απο πάνω της!

         Τίναξε πίσω το κεφάλι της απαλά και είδα ότι τα μαλλάκια της ήταν αρκούντως μακριά κι ολόλυτα, ελεύθερα! Μου αποκάλυψε μάλιστα, έναν λαιμό κυκνίσιο με αυτή την αθώα της κίνηση, και ταυτόχρονα μου έστειλε ένα σμήνος μέλισσες στην κορυφή του μυαλού μου κι άλλο ένα στις παρυφές της libido μου!

        Είχα φτάσει πλέον πολύ κοντά της, όταν θέλησε να τεντωθεί λιγάκι. Άπλωσε τα ξυπόλυτα πόδια της στις άκριες του περβαζιού και χασμουρήθηκε απαλά!

Αυτό ήταν! Ήμουν σκλάβος της πλέον και σταμάτησα να βαδίζω χάσκωντας! Ήμουν ένα από τα πολλά θύματά της! Ήδη έψαχνα τη λύση στο αίνιγμα αυτής εδώ της Σφίγγας για να μπορέσω να διέλθω!

Έψαχνα τις λέξεις εκείνες που θα μπορούσαν να σταθούν, όταν μου χαμογέλασε ανεπαίσθητα και κυρίως με τα μάτια της! Ήμουν θεατής μιάς πανέμορφης παράστασης!

        Εκείνη δεν ήταν πια η μέτρια γυναίκα αλλά ένα υπέροχο αρπακτικό!

Τότε εντελώς ξαφνικά, ένας τυπάκος εμφανίστηκε πίσω της, μετριότατος κι αυτός, βγήκε από το πουθενά του και την ρώτησε που ήταν οι κάλτσες του! Όλα άλλαξαν δια μιας και το υπέροχο αρπακτικό, έγινε πάλι μια μέτρια ύπαρξη και η όμορφη παράσταση έλαβε τέλος!

-"Κοίταξες στο πάνω συρτάρι του κομμοδίνου σου χρυσέ μου"; του απάντησε κουρασμένα κι εγώ τάχυνα πάλι το βήμα μου προς το air-condition μου!

'Οταν πια μετά απο ώρα θέλησα να ανασυνθέσω αυτή την εικόνα, εκείνον δεν μπόρεσα να τον φέρω στο μυαλό μου! Θεώρησα ότι είχα δει κάτι μοναδικό και θάθελα να ευχαριστήσω αυτή τη γυναίκα όπου και νάναι, όπως και νάναι! Δεν βρήκα ποτέ βέβαια τη λύση στο αίνιγμά της αλλά δεν κατάφερα και ποτέ να περάσω από το στενό της!

 

2) Α ν έ κ φ ρ α σ τ ο ς   &   Ο μ ι λ ο ύ σ α

Καθόταν πίσω από ένα φτηνιάρικο γραφειάκι! Ένας παλιός υπολογιστής, ένα μπλοκ, ένας καφές σε μια μεγάλη κούπα, ένα γεμάτο τασάκι, μερικά χαρτιά δίπλα τακτοποιημένα και ένα στυλό να παίζει, στα όμορφα δαχτυλάκια, νευρικά, εναλλασσόμενο με ένα τσιγάρο!

Ένα παράθυρο να ρίχνει λίγο ήλιο στο χώρο κι εκείνη μισοσκυμμένη μπροστά της, να μη με κοιτάζει! Τα μαλλάκια της πέφτανε στα πλάγια του προσώπου της κρύβωντας αρκετό απο αυτό, -αλλά όχι από μένα που το ήξερα αρκετά καλά- και μιλούσε, αφήνωντας τις λέξεις να βγαίνουν αδιάφορες από το στόμα της! Το πρόσωπό της ήταν εντελώς ανέκφραστο κι οι λέξεις της χωρίς μάλωμα, μόνο οι κινήσεις των δαχτύλων της μαρτυρούσαν νευρικότητα! Που και που διόρθωνε τα τσουλουφάκια της, που έπεφταν παιχνιδιάρικα στο πρόσωπάκι της, όταν έλεγε κάτι πιο βαρύγδουπο! Μιλούσε και κοιτούσε ολόισια κάτω και μπροστά της!

Φορούσε μια μπλούζα σχετικά φαρδιά, ένα απλό παντελόνι και παπούτσια με ένα μικρό άνοιγμα μπροστά που άφηνε να φαίνεται η ακρούλα ενός νυχιου!

Όταν σταμάτησε να λέει, σηκώθηκα να φύγω! Είχε τελειώσει αυτά που ήθελε να πει κι εγώ δεν είχα να απαντήσω (δεν είχα σταματήσει στιγμή να την κοιτάζω όσο μιλούσε) σε όλα αυτά! 'Εμενε μόνο να χαιρετίσω, να γυρίσω την πλάτη μου και να φύγω! Έτσι και ξεκίνησα να κάνω. Ψάρεψα ένα "γειά σου" από βαθιά μέσα μου κι ετοιμάστηκα να το αφήσω να βγει! Τότε και για πρώτη φορά σήκωσε τα μάτια της και με κοίταξε στα μάτια, χωρίς να πει τίποτε, χωρίς να αλλάξει έκφραση. Δεν ξέρω τι είδε εκεί, ξέρω ότι εγώ είδα μια φευγαλέα σπίθα! Ίσως ήταν ιδέα μου, δεν ξέρω! Πάντως αυτό μ' έκανε να τροποποιήσω την αρχική φράση μου.                                                                  

Όταν εγκαλώ αυτή τη σκηνή ψάχνωντας απαντήσεις στο αίνιγμα της Σφίγγας, βλέπω και ξαναβλέπω αυτή τη σπίθα σαν μια κρούστα, σαν μια μεμβράνη την οποία είτε την περνάει κανείς, είτε την αγνοεί! Νοιώθω πολύ τυχερός που την είδα, νοιώθω ευτυχής γιατί ακόμα μπορώ να βλέπω πίσω απο λέξεις και εκφράσεις!

 

 3) Α φ η ρ η μ έ ν η   &   Π ρ ω τ ο σ τ α λ λ ά σ ο υ σ α

 Είμαι παράξενος άνθρωπος, λάτρης της λεπτομέρειας! Λατρεύω το όλον φυσικά όπως κάθε ένας από εμάς, αλλά μου αρέσουν πολύ κι οι λεπτομέρειες που το απαρτίζουν. Συχνάκις αρπάζω μια από αυτές, μέσα από ένα λατρεμένο σύνολο, και την πιπιλώ, παίζω μαζύ της, την χαιδεύω κι έπειτα την ξαναβάζω στη θέση της, πιάνωντας μιαν άλλη ή αγκαλιάζοντας το σύνολο! Είναι αδυναμία μου αυτό και το λέω γιατί θέλω να είμαι όσο το δυνατόν πιο κατανοητός!

 Εκείνη ήταν ντυμένη στα μαύρα. Παντελόνι, πουκάμισο, παλτό μακρύ, αλλά ανοιχτό ξεκούμπωτο και μαύρες μπόττες! Την είδα εντελώς τυχαία, βγαίνοντας από ένα μαγαζί, να βαδίζει υπέροχη, με τα μαλλάκια της λυτά και μακριά να ανεμίζουν από το βήμα και τον άνεμο! Βάδιζε περήφανα κι αγέρωχα, γεμάτη,  ίσως απ' αυτόν που περίμενε (μάλλον δεν είχε αργήσει. Ίσως να είχε φτάσει εκείνη νωρίτερα!) κι ένοιωθα ότι απλώς σπαταλούσε γλυκά, το λίγο αυτό μεσόχρονο, πετώντας ελευθέρα ολόγυρα! 

Διόρθωσα την οπτική μου γωνία και σταμάτησα! Το βλέμμα της δεν έψαχνε, απλά ακουμπούσε ευθεία εμπρός, σημάδι ότι έβριθε όμορφων σκέψεων! Μέσα μου αμέσως έφτιαξα ένα πιθανό σενάριο: Είχε ραντεβού με έναν ανδρα, είχε έρθει νωρίτερα και το θεώρησε σαν μια ευκαιρία να βηματίσει λιγάκι ελεύθερα, να δεχτεί τον αέρα καταπρόσωπο, να σπρώξει το χρόνο με μια γλυκιά ανουσιότητα, όντας πεπεισμένη ότι δεν θα στηθεί από τον φίλο της, γεμάτη σιγουριά και αυτοπεποίθηση ότι αγαπιόταν πολύ κι ότι σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, θα έλυωνε κάτω από την λάβα ενός μεγάλου πάθους, αλλά μέχρι τότε είχε καιρό. Ας βάδιζε λοιπόν με την ησυχία της, μπορούσε αν ήθελε να βαδίσει, να τρέξει, να κάνει ένα πήδουλο, να χαζέψει ...

Όλο αυτό μου το έλεγε το βάδισμά της, αλλά από τόσες και τόσες επιλογές, εκείνη βρήκε κι έκανε την χειρότερη! Γύρισε και με κοίταξε τυχαία! Ένοιωσα άβολα, γιατί είμουν καρφωμένος να την κοιτώ κι έτσι έστρεψα το βλέμμα μου διακριτικά αλλού! Άφησα ένα αρκετά μεγάλο διάστημα πριν την ξαναγυρέψω με το βλέμμα μου, μα του κάκου! Είχε χαθεί από το οπτικό πεδίο μου! Κινήθηκα γρήγορα σαν τρελλός να την ξαναβρώ μα τίποτε! Μόνο  ένα αμάξι ξεκινούσε βιαστικά! Έτρεξα προς τα εκεί, είδα όντως ένα μικρό σύμπλεγμα κεφαλιών να ξεχωρίζει βιαστικά, αλλά ακόμα και σήμερα, που ξαναφέρνω στη θύμηση μου αυτή την εικόνα, δεν είμαι βέβαιος αν ήταν αυτή η ίδια ή κάποια άλλη!

Με λίγα λόγια, ακόμα και σήμερα δεν είμαι βέβαιος αν είχα δίκιο για το σενάριό μου αλλά δεν έχει σημασία τελικά! Σημασία είχε αυτή η στιγμή με το υπέροχο βάδισμα, που γέμισε τα μάτια μου και γιαυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω, αυτή την άγνωστη κοπέλλα, μέσα απ' αυτές τις γραμμές, όπου και όπως νάναι!

 

Η  ΗΜΙΠΕΠΛΟΣ  ΣΑΛΩΜΗ:

4) Μ υ σ τ η ρ ι α κ ή  & Ι ρ ι δ ί ζ ο υ σ α

Όσο πάνε και δυσκολεύουν τα πράγματα όσο οι σαλώμες πέφτουν κι ο πέπλος εμφανίζεται όλο και πιο γυμνός, όλο και πιο άδειος, τόσο καθίσταται δυσκολώτερο να περιγραφεί. Γιατί αν δεν το ξέρετε, κάθε ρούχο παίρνει αξία, από το σώμα που τυλίγει!

Ποτέ δεν θα ακουστεί : "τι όμορφο ρούχο που είναι αυτό" , αντίθετα όλοι μας θα πούμε: "τι όμορφα που σου πάει καλή μου αυτό το φόρεμα"! Δεν αποκλείεται να αρέσει ένα φόρεμα σκέτο, όμως μιλάμε για μας τους άνδρες! Εμείς λοιπόν πιότερο προσέχουμε, πού και πώς είναι φορεμένο αυτό το φόρεμα!

Αν δεν με πιστεύετε εσείς οι γυναίκες, κάνετε ένα πείραμα! Πάρτε τον καλό σας στα μαγαζιά, δείξτε του ρούχα και ρωτήστε τον αν του αρέσει κάποιο! Μην το πάρετε, φυγέτε κι αφού ξεχαστεί λίγο το πράγμα, ζητείστε του να σας περιγράψει το φόρεμα  που του άρεσε! Αν το κάνει, στείλτε μου μια φωτογραφία του, να την φυλάξω στην συλλογή μου με τα περίεργα από όλο το κόσμο!

Εδώ δεν έχω να πω πολλά, μιά μόνο σκηνή που θα μπορούσε κάλλιστα νά’ναι κλεμμένη από ταινία η από οιαδήποτε ερωτική εμπειρία!

Μια μισοντυμένη γυναίκα, που σκύβει να δροσίσει το μπούστο το πρόσωπο ή τα πόδια της, σε μια βρύση! Δεν έχει σημασία αρκεί να συλλάβει ο καλλιτέχνης την έκφραση του προσώπου της εκείνη την στιγμή! Την ευχαρίστηση που μπορεί να νοιώθει και πως περνά στο πρόσωπό της! Σκεφτείτε επίσης μια γυναίκα που έχει κατέβει στην παραλία χωρίς να φοράει το μαγιό της και θέλει να δροσίσει λίγο τα πόδια της μέσα στο νερό. Ανασηκώνει ψηλά το φουστανάκι της και μπαίνει στην θάλασσα χαρούμενη!

Εγώ όμως θα το πάω αλλού! Μια γυναίκα που βγαίνει από το μπάνιο της, τυλιγμένη με το μπουρνούζι της! Βγαίνει κι αρχίζει να στεγνώνει τα μακρυά της μαλλάκια, κρατώντας μια μικρή πετσέττα! Το βλέμμα μου την τυλίγει κι εκείνη το νοιώθει, ξέρει ότι είναι ευάλωτη πανταχόθεν λόγω της θέσεως και της περιβολής! Δεν δείχνει να νοιάζεται όμως, γιατί ξέρει ότι το βλέμμα που την γδύνει, το βλέμμα που την πασπατεύει τόσο αδιάντροπα, είναι οικείο κι αγαπητό! Μάλιστα νοιώθει άνετη, κολακεύμενη και ποθητή! Όλο αυτό περνάει στο πρόσωπό της κι είναι υπέροχο! Ξέρει ότι οι κινήσεις της την προδίδουν, νοιώθει το βλέμμα το αδηφάγο αλλά χαμογελά "γεμάτη" απο αυτή την επίγνωση! Είναι μια μαγεία που κόβει ανάσες! Είναι μια στιγμή καθημερινής ρουτίνας, αλλά τόσο μαγική, τόσο υπέροχη, που αποκολλάται αυτόματα και μπαίνει στο άλμπουμ του μυαλού μου, εκεί ακριβώς που φυλάσσω άλλες τρυφερές αναμνήσεις!

 

5) Π ρ ο σ φ ε ρ ό μ ε ν η   &   Χ α ί ν ο υ σ α

Έχει μόλις τελειώσει η θυσία στο βωμό της Αφροδίτης κι αρχίζουμε να κρυώνουμε λιγάκι! Είναι απόβραδο, όχι καλοκαίρι και το δωμάτιο λιγάκι ψυχρό! Νοιώθω έντονη την ανάγκη να πάω στο μπάνιο κι όταν γυρίζω από εκεί ανακουφισμένος, την βλέπω να έχει τυλιχτεί με το σεντόνι μέχρι τους ώμους της! Το βλέμμα μου την αγκαλιάζει από άκρη σ' άκρη με λατρεία και λαχτάρα!

Κάτω είναι τα δαχτυλάκια των ποδιών, που είναι καλοτυλιγμένα στο σεντονάκι αλλά διαγράφονται ευκρινώς κάτω απ' αυτό! Έπειτα είναι η κόψη των γονάτων, τα οποία δεν είναι ενωμένα μεταξύ τους κι ανάμεσά τους το σεντόνι πέφτει, γιατί βρίσκει κενό και μάλιστα μέχρι ψηλά όπου συναντάει ξανά σώμα! Από εκεί το ακολουθώ να απλώνεται απαλά στην κοιλίτσα μέχρι ψηλώτερα, όπου αρχίζει να φτάνει στις δυό όμορφες αγαπήμενες κορυφές της, που λόγω ακριβώς του ψύχους που επικρατεί, τελούν εν επιφυλακή! Πάνω το σεντονάκι χάνεται, πίσω από τους λατρεμένους ώμους αφήνωντας τον όμορφο λαιμό ελεύθερο, στο λάγνο βλέμμα μου!

Με κοιτάζει γελαστή και γλυκιά, γιατί νιώθει τί μου συμβαίνει και της αρέσει αυτό! Αναδεύει τα πάντα μέσα μου κι ανεβάζει δάκρυα, μέσα βαθειά από την ψυχή μου! Μόνο που τα δάκρυα αυτά είναι άλλου είδους κι έτσι μένουν χαμηλά προτιμώντας την άλλη έξοδο, πιέζοντάς με αφόρητα! Ξέρω και ξέρει πως σε λιγάκι θα είμαι πάλι μέσα της, αλλά καθυστερώ να ριξω μια ακόμα ματιά στο γλυκό σεντονάκι και η μνήμη, αρωγός, συμπληρώνει ό,τι δεν φαίνεται! Κι αυτό είναι το υπέροχο!

Σ’ ευχαριστώ σεντονάκι μου! Γαργάλησες τόσο γλυκά την μνήμη μου, τόσο εξαίσια! Τώρα μπορείς να μας αφήσεις και να ξεκουραστείς λιγάκι κι εσύ! Μείνε ήσυχο ότι έκανες έξοχη δουλίτσα. Άντε να πλαγιάσεις εκεί στην ακρούλα του κρεβατιού!

Σε λίγο πάλι τα "δάκρυά" μου θα βρουν τη διέξοδό τους! Θα γίνουν "μελάνι" για να γράψω επάνω της το πιο όμορφό μου ποίημα!

 

  Η  ΑΠΕΠΛΟΣ   ΣΑΛΩΜΗ:

6)  Α μ ή χ α ν ο ς   &   Π α ρ α δ ο ύ σ α

Αντικειμενικά όταν ο πέπλος έχει πέσει, τότε για όλους μας τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα, μάλλον πιο πιεστικά ή πιο χαλαρά θα έλεγα! 

Aς φανταστούμε λοιπόν μαζί ένα ολόγυμνο κορίτσι· να το βάλουμε να κάθεται σε ένα καθισματάκι, απέναντι από ένα καθρέφτη τουαλέττας-μπουντουάρ, σταυροπόδι! Πίσω της, ακριβώς πίσω της, υπάρχει ένας ερεθισμένος "σάτυρος" που κρατάει ένα χτενάκι! Με αυτό το χτένακι ο δόλιος σάτυρος προσπαθεί να χτενίσει τα μακριά μαλλάκια της κόρης! Που και που κι "εν τη ρύμη της κίνησης", κολλάει επάνω της και μια ολόδροση βροχή από μαλλάκια, πέφτει βασανιστικά επάνω του. Το χέρι τρέμει…αδυνατεί να υπακούσει στην εντολή του μυαλού. Προέχει άλλη επιτακτική εντολή, προκύψασα απο την κατάσταση.

Κοιτάζω κρυφά στον καθρέφτη, μέσα από τα μάτια του σάτυρου και βλέπω ένα κορίτσι παραξενεμένο και χαμογελαστό! Προφανώς δεν της έχει ξανατύχει, αλλά της αρέσει! Ο καθρέφτης κοκκινίζει από ντροπή και τα μάτια μου θολώνουν από τον αχνό του έρωτα! Δεν νομίζω να χτενιστούν αυτά τα μαλλάκια, αλλά θάναι μάταιο, γιατί θα χαλάσουν πολύ σύντομα! Ας τους αφήσω εκεί μόνους!

Καθρεφτάκι μου, ευχαριστώ για ότι μου χάρισες! Ένα flood φαντασίας και χυμών μέσα στην πραγματικότητα! Η άλλη οπτική της λαγνείας σε είδωλο! Ένας αντικατοπτρισμός όασης, σε μια έρημο που υπόσχεται ύδωρ και σκιά και πάντα πίσω από το όμορφο σκηνικό κάτι σκοροφαγωμένα άβαφα μαδέρια να το στηρίζουν όπως - όπως!

 

7) Σ ύ ν ν ο υ ς    &   Α π α σ τ ρ ά π τ ο υ σ α

Εδώ που φτάσαμε (και πόσο νέοι;) όλα είναι πολύ εύκολα κι ευτυχώς γιατί νοιώθω ότι άρχισα να κουράζομαι και να κουράζω με τις παραξενιές μου!

Εδώ υπάρχει χρώμα! Είναι ολοκόκκινο όπως το προσωπάκι ή οι πτυχές του φύλου της, όπως η έκκρηξη στο μυαλό εκείνη την υπέρτατη στιγμή!

Εδώ το θέμα έχει φωνή! Όπως οι λεξούλες κι οι μικρές κραυγές, όπως οι πνιχτοί ήχοι η τα απαίσια τριξίματα! Όπως ο μανάβης π' ακούγεται στο βάθος της σκηνής, κρυμμένος, να διαλαλεί τα ζουμερά προιόντα!

Εδώ το θέμα έχει υπόσταση! Είναι μια κατάσταση αργή κι υγρή! Ένα μίγμα κρασιού -σπονδή- στο βωμό "ενός  άγνωστου Θεού" που όταν πέφτει στη θράκα της θυσίας, κάνει τα αναμμένα κάρβουνα να τσιτσιρίζουν αχνίζοντας και να σβύνουν σιγά - σιγά!

Εδώ το θέμα έχει υφή! Είναι μετάξινη και νωπή, απαλή σαν αύρα, μεθυστική και συνάμα ανακουφιστική! Ειναι θεραπευτική γιατί θωπεύει τους  μύχιους φόβους, ηρεμώντας τους!

Εδώ το θέμα έχει μορφή! Είναι γλυκιά και συσπασμένη ακόμα από το μόχθο, της οποίας το σημαντικό μέρος ευθύνης που σου αναλογεί, σε κάνει να νοιώθεις περήφανος και υπέροχος!

Εδώ ο Πέπλος είναι στο πάτωμα πεταμένος, άδειος, περιμένωντας τη σαλώμη του ξανά!

 

"Η βουή κι η αντάρα" ή  "η πληρωμή του στρατιώτη" θα μπορούσε κάλλιστα νάναι ο τίτλος αυτού του κεφαλαίου!

Όμως και πάλι ας μην σταθώ εκεί, όπως είπα είμαι παράξενος! Ας πάμε λοιπόν λίγο ακόμα πέρα! Μα... όχι... δεν θα προχωρήσω... δεν θα αποκαλύψω το μυστικό ... είναι κάτι ολόδικό μου και θάθελα να το κρατήσω έτσι! Δεν υποσχέθηκα οτι θα φανερώσω και τα πάντα! Άλλωστε μπορεί καθένας να το βρει και μόνος του!

Αν δεν το έχετε βρει ακόμα, ίσως να μην ήσασταν ακόμα τόσο "περίεργοι" όσο εγώ! Έχετε υπομονή, όλα είναι εδώ ...μπροστά σας! Μαζέψτε εφόδια, συνεχίστε να ψάχνετε και κάποια στιγμή  -ποιός ξέρει;- ο "ταχυδρόμος",  -χωρίς καμμιά προειδοποίηση- σας χτυπήσει την πόρτα! Όλα είναι θέμα χρόνου!

 " Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα...όσα ου υπάρχει μετά θάνατον...

  ου συνοδεύει ο πλούτος...ου συνοδεύει η δόξα...

   επελθών γαρ ο θάνατος, πάντα ταύτα εξηφάνισται"! 

                                           ΧΑΤΖΗΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΠΑΤΡΟΚΛΟΣ

                                     "ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ"    ΙΟΥΝΗΣ - ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2001