ΖΟΓΚΛΕΡ
Το φόντο είναι μαύρο. Με αποχρώσεις
όμορφου ροζ και λευκού που κάνουν τις
μαύρες σκιές να γυαλίζουν. Στη μέση
κάθεται ένα μικρό κορίτσι και παίζει πιάνο.
Παίζει όμορφες μελωδίες και το ίδιο είναι
τόσο όμορφο, τόσο τέλειο… Τα μαλλάκια του
είναι μπούκλες που πέφτουν απαλά στους
ώμους της. Φοράει ένα λευκό φορεματάκι με
σκούρα μπλε αστέρια και ένα χρυσό φεγγάρι.
Το πιάνο είναι μαύρο με ουρά και πάνω του
έχουν απλωθεί ροδοπέταλα, γιασεμιά και
ζουμπούλια.
Κάποια στιγμή, σταματάει να παίζει πιάνο.
Σηκώνεται και κλείνει τα μάτια.
Μεταφέρεται στους δρόμους της Βενετίας
όπου και βρίσκει έναν ζογκλέρ να κάνει
ακροβατικά χωρίς όμως να πατάει σε σκοινί.
Της χαμογελάει και εκείνη τον κοιτάει όλο
απορία και ευτυχία. Τον ρωτάει τι είναι
αγάπη. Ο ζογκλέρ τότε αρχίζει τα μαγικά που
κάνουν την μικρή να γελάει και να
σπαρταράει από την χαρά της. Παίζει με
πολύχρωμες μπάλες και τραγουδάει ένα
ιταλικό τραγούδι κάνοντας ταυτόχρονα
ποδήλατο σε μία μόνο ρόδα. Οι μπάλες στον
αέρα σχηματίζουν καρδιά, πεταλούδα, ένα
τριαντάφυλλο και νότες.
Τελειώνει τα μαγικά του με ένα φιλί που
βγαίνει από τα χέρια του και προσγειώνεται
στα χέρια της μικρής. Και τότε της απαντάει.
«Η αγάπη είναι η ικανότητα να κάνεις τα
πάντα μαγικά. Η αγάπη είναι η θέληση να
συνεννοείσαι με όλον τον κόσμο. Η αγάπη
είναι μια ρόδα που κυλάει μόνο αν έχεις εσύ
την ικανότητα να ισορροπείς πάνω της. Η
αγάπη, μικρή μου, είναι μια καρδιά που
γίνεται πεταλούδα, απλώνεται στο
τριαντάφυλλο και το κάνει να αναδύει όλη
τη μουσική από μέσα του. Η αγάπη είσαι εσύ.
Και εσύ είσαι ένα μικρό κορίτσι, ο κύκλος
της ζωής. Η ίδια η αγάπη. Κοίτα μέσα σου. Και
η δική σου η φαντασία θα δώσει τόσους
ορισμούς στην αγάπη που μόνο εσύ θα
μπορείς να τους προσδιορίσεις. Για να
καταλήξεις μόνο σε έναν τελικά από τον
οποίο θα απορρέουν και όλοι οι υπόλοιποι.
Στην ίδια σου την ζωή.»
