Το σπίτι πάνω στο σύννεφο.
Πολύχρωμο τοπίο, νερά και ουρανός.
Γλυκύτητα, έμπνευση και ελευθερία.
Μια μέρα θα πάμε. Για να μείνουμε. Υπάρχει,
το ποθούμε όπως ο φυλακισμένος της
ελευθερίας την ρότα.
Είναι το σπίτι πάνω στο σύννεφο. Το σπίτι
με τα κόκκινα κεραμίδια, τα μικρά παράθυρα
και την ξύλινη πόρτα.
Η αυλή του είναι γεμάτη από μωβ και μπλε
λουλούδια. Πάντα ανθισμένα, τα μυρίζουν οι
άγγελοι χωρίς να τα κόβουν από το χώμα.
Οι καταρράκτες το περιτριγυρίζουν
σκορπώντας παντού τον καθάριο ήχο τους.
Στεφάνι από ουράνιο τόξο μέρα και νύχτα,
παιχνιδίζει στην κρυσταλλότητα των νερών.
Φύλακας του, ένα αγόρι με φλογέρα κάνει τα
λουλούδια να χορεύουν και τα νερά να
θέλουν να χυθούν ερωτικά στης ίριδας το
χρώμα.
Ξέρω πως όπου και να πας εκεί θα σε βρω.
Ξέρω πως τα καθημερινά σου ταξίδια είναι
για να συναντηθούμε εκεί. Είναι το σημείο
συνάντησης ονείρων, των ζωντανών και
νεκρών.
Ανάσα ζωής, έρωτας φύσης και μεγαλείο
ανθρώπινης κορύφωσης. Στα μάτια σου βλέπω
την αλήθεια, στην παρουσία σου ζω της
αγάπης την συνήθεια.
Ο κόσμος ζει κάτω από το σύννεφο. Κανείς
δεν μπορεί να απλώσει την φαντασία του,
φτερά δεν θέλουν να ανέβουν. Το σπίτι όμως
δεν θέλει βοήθεια.
Μόνο την πίστη μας ζωντανή. Το αίμα μου να
νικάει τον φόβο.
Την ανάσα σου να νιώθω μέσα μου. Τα μάτια
σου να καίνε από πόθο.
