Μέσα στη βρώμικη κοιλιά της επωάζει δολοφόνους
Νύχια μακριά, γαμψά πράσινα μάτια διακλαδώσεις
Ηλεκτροφόρων σκέψεων σχηματίζουν τα μαλιά της
Ό,τι αγγίζει βρωμάει και πεθαίνει ανάμεσα στα πόδια της
Σαν κακοφορμισμένο βρέφος και ψόφιο μέλλον

Μιλάει για τη βροχή και στάζει ολονυχτίς μια πράσινη χολή
Μιλάει για τον έρωτα και σαπίζουνε τα πέη των εραστών
Κοιτάει τον ουρανό κι ένα σπυρί γεμάτο πύον σχηματίζει ένα σύννεφο
Οι λέξεις της φτιάχνουν ένα νέο κόσμο γεμάτο εσωτερικές αναθυμιάσεις

Οι λέξεις της φτιάχνουν  χαλούν  καταστρέφουν  καραδοκούν
Καταστρέφουν  καραδοκούν  ένας  σάπιος ουρανός
Ξερνά τις λέξεις της και κρύβονται έντρομοι
Τρυφερές ψυχές λαγνείες ψεύτικοι πόθοι
Οι μάγοι κι οι Αρχιερείς

Μέθη γλυκιά των λέξεων αρρώστια
Ποίηση
οίηση

...................................



Το τελος μιας μέρας

Τι ακούγεται στο ημίφως;
πως χυμούν οι μαύρες
οι δολοφονημένες ώρες
το σφύριγμα
και η λάμψη
το βογγητό
και το πυχτό το αίμα

οι δολοφονημένες ώρες

ακούω απαλό σαν χάδι το ψυχομαχητό σου
τις απαλές ανάσες του θανάτου σου

γαλήνη

η μνήμη θα σε συντηρήσει
στα πεζοδρόμια
σε πρόσωπα ανθρώπων
σε κτήρια
στα κίτρινα φύλλα

νυχτώνει

κι εσύ κρατιέσαι με τα νύχια
απ’ τα κλειστά τα βλέφαρα
χαμένη, το ξέρεις, χαμένη
πριν καν γεννηθείς
πεθαμένη