Μαράζι εκτεταμένων διαπλοϊκών σκαλαθυρμάτων
Θριεπσφξηγηδφισπα[απ[α[πσδιφξξφξφγδιο[πσδοφιβθβφιοδπσοδρξτγξφψνοα[οιρτθφκγξηκγφξκλχνβμψχ΄ζλδφξηγιφος[‘δλκφιξμβδσοιφγθμων
α’ φιγξ δ’φγιξ ζδ’ιγ «σιοπγ α ‘αδιφγ ‘απριθυβ α’επργθ ΄ζφιθγ
΄Σοθι αόριγ ΄διοηγ ΄ζδφηγ ΄δζφηγ α’οειγ ‘Ζιγ ΖΦΙγ Ζ¨ΔΦΙγ Διφγη
ζ’ιφδηγ /ζλιδηγ ‘ιζδφγη ‘ζδφιηγ ‘δζιφηγ ‘δζριηγ ‘ζδφιηγ ‘ζλφιηω
Φθογγόσημος φθόγγος φθογγοφόρος που φθογγίζει τη φθογγισμένη
δια-φθορά
πχψιθοβυπζθφγυ[αοιτσε[οιγτ βς[οιργη χδφθβη σ[οδιγ[ ςβ0ερ9τυ
δχοιφγηδχοιγησδ οφγη ζδόθηγ’ εα[διογη όφγηι ζοδφιγη αοδιηγαιηγμδοφιγημωσδο΄φγημ΄ζδφ
ησδφογιηωοζιδφβη ΄’ζδφιγηδ’ζφοιβη ηγιφοσοχδκηβμνως΄’δφβη ‘Αδοηγ
β’σοδιηγ β’ζΟδιωη β’ΟΣΔΙηω ‘¨ΟΣΔωη ‘ΟΣΙΔηω όΣΔηω
Πεθαίνω για να ζήσω ως τερμίτης. Η διασπορά της επικοτυλίτιδας
από τον αγκώνα μου προς τον καρπό αγκυλώνει κάθε επιθυμία να
χειριστώ
Να αντλήσω
Να αγγίξω
Να χαρώ
Να πω
…
Ως σαδικός αντεστραμμένος αναζήτησα κάθε χυμό και απόλαυση στη
συμπαρομαρτούντα κραταιά πάλη εναντίον του τάδε
Των δασκάλων
Του μπάτσου
Του βρωμο-παπά
Της πόρνης της εικονικής Σιών απέναντι από το χαμόσπιτο όπου
ζούσα ακούγοντας ως επιβεβλημένη τιμωρία το κουαρτέτο opus 132
του Beethoven
(προτιμώ την εκτέλεση του Quartetto Italiano ως την πιο επώδυνη)
Κουαρτέτο θλίψης
Τρίο χαράς
Ντουέτο φρονιμίτων
Σόλο εγωισμού
Μηδέν εις το πηλίκιον του λιμενικού
…
Έχω μια βυζαντινή εικόνα: δύο Παναγίες που η μία είναι αντικατοπτρισμός
της άλλης και ο Χριστός στη μέση, στην αγκαλιά της, αριστεροκρατούσα
και δεξιοκρατούσα Μητέρα
(Σολομώντειος ορμήνεψη)
Ορφάνεψα αργά
Χήρεψα νωρίς
Πεθαίνω σε αόριστο χρόνο για να ζήσω ως τερμίτης και στον ενεστώτα
παίζω γκανιάν τον κάθε επαγγελματία αυνανιστή
Ερασιτέχνη γαμιά
Που νομίζει ότι είναι ο Μέγας Αλέξανδρος
Αλλά είναι ο Churcill ντυμένος με μια τήβεννο
Κρατά στο δεξί του χέρι το βραβευμένο με Νόμπελ βιβλίο του
Και στο αριστερό υψωμένο χέρι
Το πούρο της Ελευθερίας
Σκίζει και δαγκάνει η κάφτρα του!
Σκίζει και δαγκάνει το ληξιαρχικό περιβραχιαιδοίον του ερμαφρόδιτου
δημόσιου υπάλληλου στη Γ’ Εφορία Βυζαντινών Αρχαιοπρεπών
Του πήγα το αντικείμενό μου
Σφραγίδα πρώτη: κατεχωρήθη ως απωλεσθέν
Απόλυκε το κίναιδον αίσθημα της ταυτότητας μου
Της κτήσης
Δικό μου είναι!
Δεν είναι δικό σου
Αλλά για τιμωρία το έχασα, απωλέσθη στη Γ’ Εφορία Βυζαντινών
Αρχαιοπρεπών με σφραγίδα και πρωτόκολλο
Απωλεσθέν κι αυτό το πρωτόκολλο ανάμεσα σε στοίβες άλλων πρωτοκολληθέντων
απωλεσθέντων αντικειμένων και ευρεθέντων υποκειμένων
(ή πρωκτόκολλο;)
collaboration
(…collapse…)
Διάβασα εχτές το πρωτόλειο ενός νέου συγγραφέα με τίτλο:
Το Πρωκτόλειον
…
Γράφω κι εγώ ένα βιβλίο:
Ο Πρωκτολειαντής
…
Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι υπομειδιά με το μυστηριώδες χαμόγελό
του
Εγώ υπομειδιώ ακόμη πιο παράξενα
…
Σαν εξωγήινος
…
Έχω το κορμί του Δαυίδ
Όπως το γλυπτό του Μιχαήλ Άγγελου
Όπως στις χαλκευμένες τοιχογραφίες της Καπέλα Σιξτίνα
…
Δεν φορώ ρούχα
Είμαι γυμνός!
…
(Πρωκτόκωλο απωλεσθέντος αντικειμένου αρθμ 53627: μία τήβεννος
χεσμένη)
Εν πλω προς την Αποκαλυψιακή Πάτμο με ισχυρό πονόδοντο, 2 Νοέμβρη
2001
