Τα ποιήματα αυτά απαγγέλθηκαν πρώτη φορά από τον Γιώργο Πήττα
στη ραδιοφωνική εκπομπή Η Ζώνη του Λυκόφωτος στον Εν Λευκώ.
Εφτά ποιήματα
Ράγισε πύλη, σκίσε τη ξύλινη θωριά σου
Ανώφελα στους ιππότες σκέβρωσες την αντίστασή σου
Από συνήθειες ανελαστικές στις φραγές των αιώνων
Που πέρασαν κελαρυστά τη φθορά τους.
~
Απέναντι στην χορταριασμένη ηθική του Καπουκίνου
Αντιδιαστέλλεται η τήξις λευκόχρου παρθένας
Ο κισσός γατζώνεται περιοδικώς στα σπλάχνα της
Και ο κανόνας του Καπουκίνου αρωγεί στον εξιλασμό της
Ωσάν το περίπτερο που ραίνεται από τις φυλλωσιές του δάσους
Και προκλητικά αναπολούν το μέλλον του καμένου χειμώνα.
~
Νύξις
Νυσταγμός
Νεωκόρος που τσιμπλιάζει στον Εσπερινό
Το ψωμί στο καλάθι τρώγεται με ανοίκεια βλέμματα
Ενός χαμαιλέοντα που αλλάζει χρώματα
Αλλάζει πουκαμίσες
Κατοπτρισμός της προτεταμένης παλάμης του Χριστού
Της βουβής αλήθειας
Προικοδοτημένη με τα ψίχουλα του Μάννα
Εξ ουρανού
Και εξ ανατολών
Του νυσταγμού
Η νύξις
~
Άσπιλα όνειρα δείχνουν το δρόμο των κρίνων
Που αναμόχλευσαν καινούρια πάθη
Στους μίσχους που ανατέλλουν λαίμαργα
Μέσα από τα όρη της παλάμης
Τις αυλακιές που διακορεύουν την ομαλότητα
Στο μάτι όπου γάργαρα μέσα του
Κυλούν οι εικόνες ενός ραδιουργήματος
Κρυφού και αγχωμένου στην καλή πρόθεσή του.
~
Εναιώρημα πηχτό,
'Ετρεξε η χολή να δώσει τη διαβίβαση
στην κρούστα που λίμνασε στο βάλτο
της μνήμης
"Ξεθώριασε, σβήνε,
το κερί περιμένει να πιάσει τη θέση σου"
και τότε,
ένα φανάρι σκόρπισε τις λέξεις.
~
Τα φαντάσματα των σκύλων
Μας έγνεψαν στο μονοπάτι εκείνο
Που ακολουθούν οι επιθυμίες
Αρχαίων λιθοξόων
Του έρωτος και της μάχης.
Τα φορέματα των γυναικών
Που μυρίσαν την αρμύρα ναυτικών
Κρεμάστηκαν στο διάβα μας,
Οι αστρολάβοι
Μπέρδεψαν τα μονοπάτια
Των σκύλων,
Και ξαφνικά είδαμε εμπρός μας
Την Πολιτεία των Πάντων.
~
Αγέρωχος είναι ο καλόγερος
γυμνός χωρίς τα παλτά.
Ένα καπέλο κρέμεται
μοναχό του
χωρίς τη σοφή γκρίζα
κεφαλή
που στολίζεται με το κύρος
και την αυταρέσκεια
μιας ηλικίας που έχασε
στολίδια
που εκβράστηκαν
σε ανελέητες ρυτίδες.
