ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑ
(από την ενότητα «άσπονδες ακρότητες σιωπής)
όλα ήταν ριγμένα στο μεγάλο πιθάρι της φαντασίας
προθέσεις ερασιτέχνη φωτογράφου
χαρτί γυαλιστερό απ' άκρη σ' άκρη
εσωτερικές διαστάσεις χίλιες και μια νύχτες
δρομολόγια επιθυμιών αεί και νυν μ' επιστροφή
από το ζουμ όπου δαγκώνει τα όνειρα στις ρώγες:
ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας μας
επίνειο του τμήματος μεταγωγών των στίχων
κι από την έξω τη μεριά γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονής
άκρατη ποζάρει στη δίνη της παρομοίωσής της
καθώς από το διερχόμενο ανοιχτό παράθυρο
ξεπροβάλλει προσεχώς σαν το κυρίως θέμα
ειδυλλιακό τοπίο νεκρής φύσης
που με τους σταλακτίτες επικεφαλής σεληνιάζονται ανερμάτιστα
στου ποταμού ποιήματος τον ολοκάθαρο καθρέπτη
καθώς δυο σύννεφα με κιβωτό χρωμάτων
λικνίζονται στο παραθύρι του χθεσινού λυγμού
το θέμα ήταν η αδημονία των χρωμάτων
εφησυχασμένο ασπρόμαυρο γυμνών κορμιών
οριζοντίως και καθέτως υποψίες μοβ
στιχομυθίες χειλικές μπορντό
με υπαινιγμούς της "Αλεξάνδρειας που χάνεται"
καλός αγωγός γυμνού διλήμματος:
δίχα στεναγμών,
περί κάλλους
εν τέλει
ούρλιαξε σαν έτοιμος από καιρό
περίακτοι συμβολισμοί με νήπιους πυρετούς
εθισμένη πόζα αυτόφωρου θριάμβου
και η λαγνεία βαθύ μπλε
επιούσιος ομοιοκαταληξία
στα έγκατα κτερίσματα της ρέμβης οδοφράγματος σιωπής
ιώ Βάκχε της agfa και των fuji,
σημείο απέραντο δυο κατά λέξη δισταγμών
χαρίζοντας τη λάμψη του τυχαίου "κλικ"
στις λέξεις που έντυσαν κατάσαρκα
είλωτες υπερρεαλισμούς
ικεσίας στεφάνι σε ποιο βωμό;
ο φακός από μόνος του από μηχανής ποίημα
αγγίζει υποβολιμαία της φωτοσκίασης το χάζι:
γυμνή γυναίκα ποθεινότερη
απ' τα ψηλά τ' αλώνια διγενών στίχων…
ο φωτογράφος εντωμεταξύ
γλιστρά και χάνεται
σε αυτοσχέδιες ζωγραφιές νεραντζούλας φουντωτής
εφηβείες δαμασκηνιές μες σε χαλκόδετες ορμές
ποτάμια υφιστάμενα στα κόκαλα της μοναξιάς
φόβοι διαπεραστικοί και άναρθροι
δίχως το ποιητικό τους όνομα ακόμα
θελκτική φυγή προσωπικού μύθου
άσπονδη σιωπή του τμήματος μεταγωγών ιθαγενών στίχων
επιθυμία ασέλωτη φοράδα
με ύπουλη αφθονία αναρρίχησης
σμίγουν στον ύπνο και το ξύπνο μου
ισόβιες διαθέσεις με νήπια βήματα
φυλλόδενδρα ευκτικής
με το μεγάλο κίνδυνο ανδρειωμένης μπόρας…
επιούσιος ομοιοκαταληξία φαρδιά πλατιά
του τμήματος μεταγωγών γυμνών στίχων
πλεκτάνη στίχων
βρεγμένη σποδός
εγγύς παρατατικού
συν πλην αισθήματα
προσηλώνομαι κι εκκρίνω ιαχές
χαρακωμένα πλην συν αισθήματα
φωταγωγούς λέξεων ετυμολογώ
προμηθέας αιγόκερως
ελάσσων
ενεστώτας ποιητής
στα χνάρια κόκκινης κλωστής-
κρυμμένος θησαυρός
αυταπάτη άνοιξης υδροχόος:
υποφαινόμενο παραμυθάκι
με τη χρυσή ανταύγεια ονείρου στα μαλλιά
η στειρότητα εμβόλιμης βροχής απέραντη
στου φακού τα ρυθμικά τα μάγια-
όταν φθόγγοι ασελγείς
μη αγγίζοντας
ένα μικρό ολόδικό μου καταρράκτη
έφραζαν με το χνούδι τους
τα μη μου άπτου
εν καμίνω αναμονής
"γένοιτο μεντάν χατέρω καλώς έχον"
αιμορραγία χρωμάτων από τα βάθη των κίτρινων
συμβολισμών
πείσματα νηπενθή στην πλανόδια ομορφιά
των κρίνων
περιούσια κατακλείδα η μελανή σιωπή
επωδός του φεγγαριού ενθάδε κείται
όλος ο πολιτισμός του αιώνα κολαούζος πλαστικός
χαρτιά φωτογραφίες στίχοι
σαν -εικόνες άμπωτη
όπως- λέξεις γιασεμί
μήνις σκιών - ιδεώδης μέσος όρος
μόνο- λόγοι, άναυλοι σπασμοί
διάκενα εντέλει - ράκη η μικρή Ιθάκη
Αλεξάνδρεια που χάνεται
στης λαγνείας σου τον τελευτώντα ρεμβασμό
κάπου ξέχασα το μηχανισμό
για τ' αληθινά δάκρυα
κουρδιστό μανταρίνι ξεφλουδίσου
ποθώ το χυμώδη σου καρπό
τι με φιλεύει η αναμονή που έχω κλωσήσει
στα δίχως τέλος ημερονύχτια που κροταλίζω;
μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα
γύρω από μια σκιά κάθαρσης
μέχρι το πετσί της μοναξιάς της κόμοδης,
πέριξ του τμήματος μεταγωγών "ελέου και φόβου"
στο βυθό άσπονδης σιωπής
φωτογραφία σταθμού δίχως τρένο
μισο- γραμμένο ποίημα δίχως φθορά
βρυχηθμός άλλων στίχων σ' άλλο ποίημα
ποια ηδονή του ιμπρεσιονισμού ασπρόμαυρου τοπίου;
σε ποιον ιστό του μέλλοντος σκύβαλο παραλήρημα;
ο δημοφιλής κοινός παρανομαστής:
ποίημα- Σιρανό, Κουασιμόδος στίχος
όταν θα πέσουν οι μάσκες των λέξεων
αριβάρει η ευφράδεια παλιών ερώτων…
περαίνοντας συνωστισμούς σιωπής
με ομοβροντίες όρκων "για πάντα"
εκ των υστέρων
εισβάλλουνε σε φόντο μπλάβο μυθικό
μαραγκιασμένοι γαλάζιοι πόθοι,
ανασκουμπωμένη διαπασών
με την οδύνη και τις ωδίνες της
από το ένα σου το αυτί φωνήεντα γκρενά
από το άλλο σου το αυτί
προσήκον κόκκινο ανοιχτό,
πινακωτή - πινακωτή
συν Αθηνά κι άλλες παρωπίδες "δήθεν",
παραλλαγή Παγώνας ανάσκελα προσήκει,
σε μαύρο φιλμ βουβό οδοφράγματος σιωπής
συναισθημάτων εν ου παικτοίς
…. κουβούκλιο μεταγωγών γυμνών στίχων
που χορεύουν στο γυμνό κορμί τους
ένας ειρμός μεσσίας
κραδαίνοντας τρυφερά ξεσπάσματα λέξεων
από τη σκοπιά της ερμαφρόδιτης φαντασίας των ποιητών-
παροράματα στυγνή πραγματικότητας φόβων
ενάρετο συνουσίας ιδεών στο ντάλα μεσημέρι
της ομοιοκαταληξίας του
ήρθες σαν μικρή πράσινη καταιγίδα
μαύρη κι άραχνη
άνοιξες διάπλατα τα πόδια
αρειμάνιο αιδοίο τρύπα ανοιχτή
ούτε μύγα στο σπαθί σου
ψύλλος στ' άχυρα συμφραζόμενα
λαγός με πετραχήλια κλισέ
έφυγες σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός:
μαινάδα αμέτρητες φορές και ποίημα μία
δυο συμπληγάδες το θέρος της ζωής μας
ανακρούω πρύμναν μπλε μαρέ
παρέστιος θαλασσής,
παρατρεχάμενος
τα επιρρήματά μου δεικτικές ομοβροντίες,
οι μετοχές σου μέλλον τροπικό
μάλλον μάλιστα μαιάνδρια
χρώματα δισταγμοί συνηρημένοι
αναλώσιμα ψίχουλα χαράς
λεπτομέρειες διάτρητες
τελεία και παύλα ευπρεπής
στην αιτιατική της πλάγια πτώση
όπερ έδει δείξαι… Αίμονα, Οιδίποδα και άλλοι μασκοφόροι…
"τον επιόντα Θουκυδίδη προθύμως ημυνάμεθα"
τέτοιοι εμείς γεννηθήκαμε Τειρεσία μου,
"ευθύς νέοι όντες… παρά γνώμην κινδυνευταί"
επινοήσαμε Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες
αφρολέξ με ρίγος αναμνηστικό
κι ο τρίποδας στημένος καρτερούσε το παρατσούκλι του
"Οδυσσέα μου, Οδυσσέα μου"
άραγε ίσως και μπορεί τα "δύστροπα"
πιθανά βέλη "δεν είναι δυνατόν",
έτσι, μήπως, αν ούτε "έμπλεα",
δεν, αλλά, θα "έρημα"
πιο, ποιο "ελιξίριο",
συν, πλην "στίχοι"
Τρίτη Τετάρτη "μεσοθάλασσα"
ανάμεσα στα αποθετικά μου "χρώμεθα γαρ"
ομοιοκαταληξία σαν λεπίδι "επί, δια"
με καλυμμένο πρόσωπο αστραπής
ενθάδε κείται καθαρόαιμη φιλοσοφική λίθος…
νούφαρα "εάν", αμφιτρύωνα "γιατί"
… μεσολαβεί ευπροσήγορο κενό
χρόνου, χώρου, ιδεών
πλάγιου λόγου…
προσάναμμα άωτον
επιθυμίας ισανώμαλης τρίτου προσώπου
στου μηδενός το ύπτιο δεκαπεντασύλλαβο
υδρόγειος σιμούν αναδυόμενου ενεστώτα,
άλικο αειθαλές στα ευγενή κοιτάσματα καμπανίτη λόγου-
οιονεί έμμονο ειρκτής- γραμματικής
άνηβος φανταχτερή
παραχρήμα χρυσοκίτρινη και λευκός,
εξόν ηλιοτρόπιο κλειστό σχήμα συννεφιάς
ατέρμονο αστέρι
σπέρμα άωτον
μούσα… ανάγλυφη μοναξιά
μουσίτσα … υπεραστική
λήκυθος με δίχως ένα αποσιωπητικό
επιθυμία φουσκωμένο ποτάμι
περιούσια συνουσία
βαρύτονη στιγμή
τέφρα μιας αστραπής
σκαρφαλώνουν στην καρατόμησή τους
με καραβιές εξώφυλλου τρέχοντος ερωτισμού
εν ριπή οργασμού σε ξέχασα ξανθό κρασί-
οι επενδύσεις μου καλπασμός σ' ένα γλυκάδι ονείρου
στις πελώριες αιώρες σιωπηλών στίχων
μα πιο πολύ το θέμα είναι
η εμφάνιση και στερέωση αληθινής αιτίας
ως εικόνα προκατασκευασμένου στίχου
και η εμμονή αυτής της φωτογραφίας,
που εν δυνάμει έρχεται
στο πιθάρι που λέγαμε και στην αρχή…
κακουχίες και άλλοθι πατρός αγνώστου
στις χούφτες που έσφιγγαν πολύτροπα "έννεπε"
σου έμελλε να συλλέγεις όστρακα
του τμήματος μεταγωγών των στίχων
διάττοντα του γιαλού γιασεμιά
σε ύφαλες ρωγμές ανειλημμένης αφαίρεσης
εκατέρωθεν
όποιος μπαίνει στο μίσχο του ποιήματος
υγρός και θρύψαλο
βαθύς και εύοσμος
γυμνός με την αχλή του,
θα φτάσει στο Σμαράγδι του το υπονοούμενο
σημείο απέραντο δυο κατά λέξη δισταγμών…
σαν το χρυσόμαλλο σπαθί
αμφίστομο δέρας
ο φόβος του άναυλου και φευγαλέου "κλικ":
αίρων μεσίστιες ερωτήσεις
αυτόφωρα ερήμην πάντα
συνωστισμό σιωπής
σκύβαλο παραλήρημα
ο τρίποδας στημένος καρτερεί
δεύτε πολύπλαγκτον σπασμό και εξαγνισμένο
του τμήματος μεταγωγών γυμνών στίχων
κ ART ά SOS e-mail: taskart@otenet.gr
