ΕΝΑ ΣΜΑΡΙ ΠΟΥΛΙΑ
Εκεί που ανθίζω δε ζω,
εκεί που φέγγω δε βγαίνω
κι όλο φευγάτη σωπαίνω,
το χτες μου απομυζώ.
Σκόρπια δεν θέλω ξανά να σε δω,
θα γίνω ένα να ξέρω ποια ειμαι,
θα γίνω δυο.
Αντε και τέσσερις νά' μαι θα' ρθώ,
ψυχή μου πάμε και δένε και λύνε,
θα γίνω οχτώ.
Μα ειμαι ένα σμάρι πουλιά
και ταξιδεύω, μακραίνω,
για τα ζεστά μου πηγαίνω,
όλα για μία φωλιά.
