ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΜΟΝΗ
Μικρή σαϊτα ξέφυγα απ' του χρόνου τη φαρέτρα,
πέτα καρδιά μου πέτρα.
Και χώριζα και έσμιγα, ποτέ δεν ήμουν μόνη,
πέτα ψυχή μου χιόνι.
Χαρά να φέρω θέλησα
και χώρισα και έσμιξα
κι αν πάλι θα πεθάνω,
θα ζήσω παραπάνω.
Στον ουρανό καρφώθηκα,
κρατάω κλειστό το φως μου,
λαμπρά να λάμπω εντός μου.
Κλεισμένη λευτερώθηκα.
Το γέλιο με λερώνει
όταν δεν είμαι μόνη.
