Αποκάλυψη
Έτσι όπως ρήμαξαν τη γη,
έτσι όπως την ξεσκίσανε
των ανθρωποειδών η φάρα
μπορεί να ρίξει μιαν αυγή
χιόνι και στη Σαχάρα.
Χριστέ μου φύλαγε
φεγγάρι κύλαγε
Θεοί και Δαίμονες
φωτιές αρχέγονες
ρίχτε στη Γέναια στη μαύρη τρύπα
τα όντα τα απάνθρωπα κατάρα χτύπα
κάντε κομμάτια
τα ψόφια μάτια
Κι εγώ το αίμα μου θα χύσω σα νερό
να σημαδέψω δίκαιες πόρτες με σταυρό
να μη λαθέψουν οι άγγελοι με τις ρομφαίες
και να γλυτώσουν οι ωραίοι και ωραίες.
Λουλούδια μην ανθίσετε τη μέρα της κατάρας
πουλιά μου μην πετάξετε μην πιείτε ούτε νερό
γιατί θα βρέξει αίματα και λόγια της αντάρας
της Γαίας που της γέμισαν τρύπες τον ουρανό.
Εγώ το είδα τ' όνειρο, το τραίνο μες στο χάος
να τρέχει πίσω από το φως
και ο χάρος να οδηγεί
νά'χει τον άνθρωπο όμηρο χωρίς ψυχή και θάρρος
και νά'ναι πάνω του ουρανός
και κάτω του η γη.
Μαύρη παντιέρα ανέμισα
Που'χα γραμμένη μ' αίμα
"απ' το βαγόνι το στενό
άνθρωπε να μη βγεις
γιατί το δέσιμο έλυσα
και το έδεσα σε μένα
κοίτα καλά μη γελαστείς
και πέσεις στο κενό".
Πήρα φτερά απ' τον Ίκαρο
τα κάρφωσα στην πλάτη
και στο βαγόνι ο αδερφός σκεφτόταντε τη γη.
Να πάει για το ανήλιαγο
το μαύρο του παλάτι
τράβηξε ο χάρος μοναχός μες στη βαθιά σιγή.
Και ξύπνησα κι είδα καπνούς,
-μαντείες θ' αληθέψουνε
κι όλη η γη αίμα θα γίνει-
Σα την Κασάνδρα είπα χρησμούς
το βλέπω θα μας κλέψουνε
όση ψυχή μας έχει μείνει.
Πουλιά μου κι άνθη αντέξετε
αγάπες μου μη βγείτε
ακρίδα σύννεφο θα' ρθεί
με ωδή των σαλπιγκτών
στη γη τη μάνα πέσετε
τον άγγελο μη δείτε
τον Απολλύοντα με σπαθί
το βασιλιά Αβαδδών.
Μα να ο λόγος άναψε
πικρές ψυχές χαρείτε
πάνω σε άσπρο άλογο ρομφαία κοφτερή
από το στόμα του άστραψε
τη χλαίνη του θα δείτε
να ανεμίζει κόκκινη από το αίμα ογρή
Ο Λόγος ο ανυπόταχτος
τρυγάει τα σταφύλια
με οργή πατάει το λινό
και οι σκλάβοι καρτερούν
και οινοχόος θεόρατος
τοιμάζει τα κροντήρια
κι ο Λόγος τραγουδάει -κερνώ
εμπρός, βάλτους να πιούν-.
Και η πολιτεία η άνομη η Πόλη η μεγάλη,
με το άγαλμα το κίβδηλο η πλάνα ελευθερία,
μες στα χρυσά, στα κόκκινα και μ' όλα της τα κάλη
θα ποντιστεί ολόκληρη στη λίμνη του πυρός*
Στο θείο μέσα θα ριχτεί μαζί με τα θηρία
και θα χορτάσουν απ' αυτούς τα όρνια και ο θυμός.
Και η Πόλη η πανάρχαιη η ουράνια όμορφη Πόλη
θα βάλει στο μανδύα της βύσσινα και λευκά
ναό δε θά' χει πάνω της Ναός θα είναι όλη
Και οι δώδεκα πυλώνες της διάφανοι σα νερά.
Θα πάψουνε οι σάλπιγγες τα όπλα και τα θούρια
και θ' ακουστεί στα πέρατα
το μέγα Αλληλούια
Θά' ναι μαζί μας ο Θεός δε θα χρειάζεται αγιασμός
και μόνος ιερέας θα είναι ο Ορφέας.
Τ' άγρια θα γίνουν ήμερα
στης νέας Αρχής τ' ανήμερα.
