ΑΣΦΥΞΙΑ

Είναι κάτι ώρες που δεν οδηγούν
Πουθενά,
Τριγυρίζουν αδέσποτες
Στους σκοτεινούς δρόμους του
Μυαλού,
Βγαίνουν στις λεωφόρους
Τρελαίνονται απ’ την ταχύτητα
Ξεφεύγουν και πλανιόνται
Άσκοπα (όσο) και αβέβαια.

Είναι κάτι ώρες που
Δεν παρηγορούνται με τίποτα,
Είναι διαρκώς με ποτήρια
Που αδειάζουν και ξαναδειάζουν
Με αποτσίγαρα που σβήνουν και ξανασβήνουν
Και με ένα απέραντο κενό
Που απλώνει και ξεδιπλώνει πτυχές ζωής
Που ακόμα δεν γεννήθηκαν
Δίχως νόημα και σχήμα
Μονάχα με την αίσθηση της ασφυξίας
Στα χείλη που τρεμοπαίζουν
Από ρίγος

ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Δεν ήταν πόνος
Κενό ήταν που μέσα του
Έπεφτα…
Και αυτή η πτώση ήταν σαν
Να μην είχε τελειωμό…
Και το μόνο που βρήκα να πιαστώ
Ν’ αγκιστρωθώ ήταν
Ο εαυτός μου.
Και γραπώθηκα από αυτόν απελπισμένα,
Απεγνωσμένα και δεν υπήρχε τίποτ’ άλλο…
Αλλά συνέχισα…
Κ’ έζησα…
Κ’ υποκρίθηκα…
Και παρέμενα στην επιφάνεια μου
Κι αγκυλώθηκα παγιδευμένη στην μοναξιά μου.
Έκτοτε ένα βουβό κλάμα με συντροφεύει
Λυμένο σε δάκρυα νιφάδες χιονιού,
Το κάθε βήμα μου είναι βύθισμα
Στα γκρίζα νερά της έλλειψης,
Η κάθε μου ανάσα είναι
Τρύπιο βλέμμα στα πρόσωπα των περαστικών,
Όσο για τα λεπτά δάχτυλά μου,
Που λικνίζονταν στο κορμί σου,
Είναι άνυδρα φύλλα
Σε ξεθωριασμένο τοπίο αισθήσεων.

ΑΠΟΓΝΩΣΗ

Ξόρκιζα -πίστευα- τον θάνατο
Προσφέροντας το σώμα μου
Προς βρώση των τυχάρπαστων.
Ο κάθε οργασμός μου ανέστελλε –πίστευα-
Την κάθοδο της ψυχής μου στην κόλαση
Στην άβυσσο της απόγνωσης.
Ανέπνεα με το αιδοίο μου
Και τα κολπικά υγρά ήταν διαρροή λυγμών
Απ’ τις κρύπτες του πόνου.
Ανίκανη να τιθασεύσω τον φόβο μου
Εξιλεωνόμουν σε πλαστικές επαφές
Και εικονικά συναισθήματα.
Βυθισμένη στην ψευδαίσθηση, τελικά,
Το ίδιο μου το κορμί ήταν
Η κιβωτός της απόγνωσης
Και τ’ όνομά μου η ταυτότητά της