Η λάμπα Πάνω απ'τα κεφάλια μας

Η λάμπα πάνω απ'τα κεφάλια μας,
Μοιράζει νωχελικά τα μνήματα.
Όχι, μη βιάζεστε.
Δεν θ' αναληφθούμε στους ουρανούς
Σήμερα το βράδυ.
Κ' ας πλανιόμαστε πως μια αχτίδα φωτός,
Μες απ' τα σύννεφα, μας διάλεξε.
Μόναχα μια λάμπα είναι, μες τους καπνούς
Απ'τα στοχαστικά τσιγάρα μας.
Άλλωστε, ούτε κλαίνε, ούτε χλευάζουν
Κάτω απ' το σταυρό μας...

Η λάμπα πάνω απ'τα κεφάλια μας,
Σμιλεύει την αλήθεια στα πρόσωπά μας.
Οι σπηλιές των κρανίων μας,
Αντιφεγγίζουν.
Κ' οι σκιές, μας σαρώνουν
Όλο και πιο πιεστικά.

Τούτο το βράδυ, ας πιαστούμε απ' τα χέρια
Κ' ας ευχηθούμε πως κάποτε θα ξανασυναντηθούμε.
Οι μέλισσες, οι αγγελιοφόροι μας,
Μακάρι να φιλήσουν τους καρπούς μας.
Κ' απ' την οδό της χλωρής σιωπής των κυττάρων,
Να φθάσουν στις ρίζες τα μαντάτα
Σπέρνωντας ρίγος στο χωμάτινο κορμί μας.

Όλοι μας, ο ένας κάτω απ' τ' άροτρο,
Ο άλλος στοιβαγμένος στη γλάστρα,
Κ΄ ένας τρίτος ανάμεσα στ' άνυδρα κατσάβραχα
Της πέτρας κ' του τσιμέντου,
Θα θρέφουμε σκουλήκια.
Ας ευχηθούμε να γίνουν πεταλούδες,
Κ' απ' την οδό του γυμνού παρελθόντος
Δύο πολύχρωμων φτερών,
Να πετάξουμε ξανά και ξανά
Προς την χρυσή ελπίδα του Ήλιου,

Κ' ας είναι μονάχα μια λάμπα,
Σαν αυτή πάνω απ' τα κεφάλια μας.

-----------------------------------------------------------------

Ο Θάνατος του Έρωτα

Ζεστό κουφάρι
Δόλιας σάρκας.
Ρυθμικός ιδρώτας
Απολιθωμένων χνώτων.
Χθόνια, αιώνια,
Καταχθόνια αγκαλιά.
 «Ποτέ δεν μπόρεσε να
  ληστέψει τις ενοχές του.»
 «Μέσα σε σκοτωμένη κάμαρα
  το φως αιμορραγούσε,
  κ' η καρδιά μου χτύπαγε
  στο μονότονο κρεσέντο
  του σκουριασμένου σίδερου.»
Κρύο κουφάρι
Άδολης σάρκας.
Ρυθμική απουσία
Απολιθωμένων χνώτων.
Χθόνια, αιώνια,
Καταχθόνια αγκαλιά!

-------------------------------------------------------------

Σε κάποια Αριάδνη...

Σε ποιά τοιχογραφία σε πρωτοείδα;
Αλλάζεις όψεις
Δίχως ν' αλλάζεις μορφές,
Και των ματιών σου το βάθος
Μένει να σε θυμίζει.
Υπάρχει εποχή που μπορεί να σε ξεχάσει;
Χαμένη στο λαβύρινθο της Μοίρας
Βρίσκεις πάντα τον Θησέα σου.
Ώ Μοίρα του λαβύρινθου!
Πάρε με στην αγκαλιά σου!


------------------------------------------------------------


Τηλεφονικός θάλαμος

Αρχειοθέτηση Συννέφων.
Ανοικοδόμηση Σελήνης.
Εφορία Προσδοκιών.
Υπουργείο Ελπίδας.
Έμβασμα Αγάπης.
Προεξόφληση
Ύπαρξης.
Στιγμές...
Εφάπαξ.
Ουδέν όνειρο αναγνωρίζεται
Μετά την απομάκρυνση
Εκ του κυκλάμινου.
Τρομοκρατία
Χιονιού.
Καταστολή
Αχτίδας.
Και λοιπά...
Και περίλυπα
Και κατάλοιπα
Πολλά κατάλοιπα.


-----------------------------------------------------


Μαθηματική Αλήθεια

Για κάθε κεφαλαίο Άλφα
που κάνει κατακόρυφο,
Για κάθε αριθμό που με στενεύει,
Για κάθε μικρό, στρογγυλό,
Παλουκωμένο έψιλον που μου θυμίζει
Πως δεν ανήκω πουθενά,
Πρέπει να υπάρχει τουλάχιστον μιά ρίζα
Διπλή, τριπλή, πολλαπλή,
Κάπου στη γειτονιά τ' Απείρου,
Κάπου στις εσχατιές τ' Ονείρου,
Που να μπορεί να επαληθεύσει
Το μη γραμμικό σύστημα
Των αισθήσεών μου.
Και η Μέθοδος μου έδωσε απάντηση,
Διπλή και σίγουρη:
Ε Ε π
Ευθύς, τα 2 Έψιλον του μυαλού μου
Γύρισαν την κεφαλαία πλάτη τους
Στην αποτρόπαια μορφή της αλήθειας.
«Υπάρχει.Υπάρχει.»
μου ψιθύρησαν παρηγορητικά,
Αλλά έτσι υποτιμητικά και εγωκεντρικά
Που φέρθηκαν.,
Έπεσαν απο τα πάνω,
Με ταχύτητα ανάλογη τετραγώνου,
ανάλογη ενοχής.,
2 λοξά, μα γραμμικά κοντάρια
και καρφώθηκαν στο πίσω μέρος
του ρητού μυαλού τους.
Δεν Υπάρχει. Δεν Υπάρχει...

----------------------------------------------------

ΠΡΟΛΟΓΟΣ Ι

Μέσα στου χρόνου τα περβόλια
Χύνω κατάχαμα δυο δάκρυα
Ν' ανθίσουν σε μιαν άκρια
Της λύπης μου τα βόλια

-----------------------------------------------------

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΙΙ

Μέσα στης πέτρας την ουσία
Εσκάλισα μια παρουσία
Να εντυπωθεί στη διαχρονία
Μια κεφαλαία Απουσία