Ο ΠΟΘΟΣ

Σκέφτομαι τώρα καλή μου τον πόνο που ο πόθος γεννά, 
ο πόθος που λανθασμένα θεωρείται λάθος, 
γιατί αν εμείς δεν του δίναμε την χροιά της ντροπής, 
αν τον αφήναμε να μας μιλήσει με την φωνή του, 
θα ξέραμε πολύ καλά πως ίσως
είναι η αρχή της δημιουργίας των πραγμάτων, 
ο αγνός πόθος αυτός που η ανάγκη μας για ζωή γεννά. 
Σκέφτομαι πως σε ποθώ, λαχταρώ να σε ακουμπήσω 
να αντλήσω το κάθε τι που αυτό το άγγιγμα θα μου δώσει 
όχι σαν βέβηλος μα ευλαβικά να μπω στο ναό της πληρότητας 
και να αντλήσω κάθε αχτίδα Φώτος. 
Φαντάζομαι τον εαυτό μου σαν μια μικρή δροσοσταλίδα 
πάνω στο λουλούδι του κορμιού σου 
μια δροσοσταλίδα που θα σου δώσει ομορφιά 
δεν θέλω να είμαι κάτι το βέβηλο που θα σε μαράνει 
όχι 
θέλω να είμαι και εγώ ο ίδιος ο εαυτός σου. 
Αφήνω την σκέψη μου να τρέχει κοντά σου
σε αγκαλιάζει ηδονικά, γιατί δεν έχει ντροπή η ηδονή, 
δεν έχει καταφρόνια , μα μια γλυκεία πληρότητα.
Θέλω να γίνω για σένα 
μια και μόνο στιγμή της απόλυτης
καθάριας αποδοχής του πιο γλυκού σου πόθου.