Ελένη Μπάλιου - ποίηση

 

ΜΕΛΙΣΣΕΣ

 Άνοιξα το παράθυρο για να’ μπει ο αέρας

κι όρμησαν μέσα μέλισσες, οι μνήμες της εσπέρας

 

Πήγαν και βρήκαν τις γωνιές που σε είχα φυλαγμένη

πριν να σε βάλω μέσα  μου αιώνια κρυμμένη

 

Και ήρθαν και προσγειώθηκαν επάνω στα μαλλιά μου

και τριγυρίζαν λαίμαργες τη μύτη και τ΄αυτιά μου

 

Και γω σε παρακάλαγα -μην κουνηθείς καλή μου

κυψέλη πεθυμίτσα μου κρυμμένη δύναμή μου

 

Να μη σ’ αδειάσουνε ξανά οι μνήμες της εσπέρας

που κουβαλούν επάνω τους το κεντρί της μέρας

 

να μη σε βρουν οι μέλισσες κι αφήσουνε τη γύρη

του πόνου που δεν έγινες νύφη στο πανηγύρι

 

και σε ρουφήξουν και σε πιουν μ’ όλες τις ματαιώσεις

που άτιμα σε χειρίστηκα χωρίς να με προδώσεις

 

Κρύψου γλυκιά  μου πεθυμιά από τις εκδικήτρες

που ήρθαν να σε αδειάσουνε, γιατί αλλού ανήκες.

 

Και σου υπόσχομαι θα βρω, τρόπο να τις πληρώσω

τις τόσες άδειες ώρες μου, χωρίς να σε πετρώσω.-


last updated19/05/2006 08:16:29 πμ
c