ΤΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ
Η μικρή βουκαμβίλια αναρριχήθηκε,
σημαδεύοντας το ύψος της, στον άσπρο τοίχο.
Απο την πίσω μεριά του φράκτη έγερνε
το λουλούδι ενός ιβίσκου, που την ενθάρρυνε.
Σήκωσε το κεφάλι της, τέντωσε τον κορμό της
Ήθελε τόσο πολύ...να δει έξω απ’το φράκτη.
Φύλαγε τα μπουμπούκια της κλειστά
για να στολίσει μ’ αυτά, τον ουρανό του δρόμου.
Λουλούδια στο χρώμα της δύσης
ονειρευόταν
και τον αέρα σύμμαχο
να φυσά τον ιβίσκο στο μέρος της.
Πόσο αγωνίστηκε γι’ αυτό το φιλί!
Η μικρή βουκαμβίλια πέρασε το κεφάλι της
πάνω από το φράκτη.
Συγχαρητήρια τα κατάφερες!
Της φώναξε ο ιβίσκος με διπλή φωνή
κι άκουσε ένα διπλό
χειροκρότημα επιβράβευσης.
Ο αέρας την έσπρωξε προς το μέρος του
Και είδε
λίγο χαμηλότερα απ’ το βελούδινο μπορντώ του
Το ατλαζένιο κόκκινο της συνεχειάς του.
«Συγχαρητήρια» της είπε κι αυτό.
Είχε επιτρέψει στη χαρά της ν’ ανθίσει
την πρώτη της άνοιξη.
Ύστερα η ανθοφορία κόπασε.
Έγειρε το κεφάλι της, χαμήλωσε στο τελευταίο
σημάδι του τοίχου,
τα μπουμπούκια της ακούμπησαν κάτω
και σάπισαν κλειστά
στο χώμα.
Έξω απ’ τους δυο τοίχους περνώντας
θα δεις,
δυο λυπημένους ιβίσκους να προσεύχονται στον ήλιο
Και μια τούφα από ξεραμένα άνθη
που θυμίζουν βουκαμβίλια,
σφηνωμένη στα χάσματα μιας
παλιάς καγκελόπορτας.
.
