Ελένη Μπάλιου - ποίηση

 

Το φτερό 

Ανάμεσα στα Σκουπίδα της άμμου

 ένα φτερό,

ταξιδεύει πάνω σε λάδια και  ομπρέλες.

Ένα λευκό, μαδημένο φτερό,

απ΄τον καιρό  που οι πάπιες βρισκόντουσαν στη λίμνη.

Τώρα η λίμνη έγινε υπνοδωμάτια εργατών

και οι πάπιες μετανάστευσαν στις ψάθες*

γιατί δεν έχουν πια φτερά, φορέσανε μαγιώ

μα ξέχασαν να κολυμπούν και παίζουνε μπιρίμπα*

δεν θα τις καταλάβαινες αν δεν είχανε φωνή

μα όταν καλούν τα τέκνα τους κροάζουν

και το χειρότερο είναι πως βλέπουν το φτερό

και το φυσάνε -πα πα πα- να μη μαγαριστούνε.

Στο μεταξύ αυτό μεταφέρεται διαρκώς

με του αέρα το φιλί, στις παραλίες

εύθραστο, ελαφρύ, σποραδικά γυμνό

σαν δράμα που ξεφτίλισαν, οι παρωδίες.

 

*=άνω τελεία

όπως σκάλα, = άνω δωμάτιο

κι άνω δωμάτιο, = ευτυχία

κι ευτυχία =  με λευκό φτερό

έτσι που στη σκάλα του δωμάτιου της ευτυχίας,

όταν ανέβηκε το αστέρι της τελείας,

ήρθε αντιμέτωπο με του καιρού την ειρωνία.  



last updated19/05/2006 08:16:28 πμ
c