Home - refene.com     Ελένη Μπάλιου - Homepage   Αχνα 18-05-06 Το Κατόρθωμα 18-05-06 Satisfy My Soul Baby, Satisfy My Soul 18-05-06   Άηχη Σάλπιγγα 23-01-04   Στη μνήμη του αύριο.     Εκκρίσεις 18-04-02   Το φτερό      Η ώρα της μαμάς 18-04-02   Κάμερες 14-08-02   Κάκτος και Αύρα     ΣΕΛΑΣ, ΣΤΗ ΣΕΛΑ     ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ     Ξεμούδιασμα 28-03-02   ΜΕΛΙΣΣΕΣ 02-02-03

Εκκρίσεις

Ίσως και να μην είναι αλήθεια
πως οι οι άνθρωποι δεν δίνουν μια δεκάρα 
για το τι σκέπτομαι εγώ.
Και πιθανότατα είναι αλήθεια,
πως η σκέψη μου είναι αδύνατη
για να συλλάβει την αλήθεια.
Ποιάν αλήθεια;
Δεν έχω ιδέα που οδηγούν τα μονοπάτια
της κοινής αποδοχής....
Γι' αυτήν μιλάω;
Δεν έχω ιδέα τι με κλείνει μέσα της
τι με ξερνάει, αν μιλάω γι' αυτήν
η για κάτι άλλο.
Δεν έχω ιδέα αν αυτό που κάνω
με βοηθάει να καταλάβω
τι κάνω,
Κι έτσι φαίνεται πως σημασία έχει 
να απολαύσεις λίγη από την ηρεμία
του ψαρά,
κοιτάζοντας τα καθάρια νερά του ενός μέτρου.

Και δεν ξέρω βέβαια ποια είναι η σημασία
του να νοιώθεις τις ρόδες ενός αστυνομικού
Τζιπ να σε διατρέχουν
κοιτάζοντας την εικόνα,
Τις σφαίρες να σε διαπερνούν
κοιτάζοντας την εικόνα,
ποια είναι η σημασία του αναφυλλητού
μπροστά στην συναίσθηση της αδυναμίας σου
κοιτάζοντας την εικόνα,
και ποια η σημασία της οργής
των δοντιών σου το τρίξιμο, ο κρύος ιδρώτας,
αφού η εικόνα,
ούτε ψαρά πρόκειται να σε κάνει,
ούτε καταστολέα των κατα-στολών.
Αλλά και στην μια και στην άλλη περίπτωση,
υπάρχει ένα σύστημα λειτουργιών
που σε διέπει
Ένα σύστημα ενεργειών που διέπει
την σχέση της εικονας με σένα
και τους κοιλιακούς σου μύς.
Κι έτσι παίρνεις τουλάχιστον είδηση
πως κάτι πάει καλά, 
ή πολύ στραβά,
κι είναι αυτή η αλήθεια σου,
που αναποδογύρισε το καλαθάκι του πικ νικ
κι αντί για φαγητό, χύθηκαν έξω τα δολώματα 
της ζωής σου.
Πόσα αγκίστρια κουβαλάω μέσα μου;

Αυτές λοιπόν τις ώρες αισθάνομαι λες
και κατάπια ένα τζιπ, έναν νεκρό άνθρωπο,
και δεκάδες χιλιάδες ρόπαλα και κράνη,
κραυγές και ανάθεμα.
Δεν ξέρω αν μ' αυτό που κάνω 
βοηθάω τον εαυτό μου να καταλάβει 
τι κάνω.
Νόμιζα πως το στομάχι μου δεν σηκώνει πολλά
και άρχισα να εξευμενίζω το έλκος με τραγούδια.
Δεν είχα καταλάβει πως μοιρολογώ 
πάνω απ' τα σκυμμένα κεφάλια των επιστημόνων, 
στα σπλάχνα μιας φουσκωμένης μ' αέρα γαλλοπούλας. 
Είναι δικιά μου αυτή η μάζα; 
Κι άντε να χωνέψεις με μαϊμούδες σόδες 
του εμπορίου
Κι άντε να πείσεις τους κοιλιακούς σου μύς
να ηρεμίσουν με την ιδέα πως σήμερα, 
η αλήθεια που σ' απασχολεί δεν είναι μόνο δική σου.
Άντρα
που την αγάπη μου για σένα έκοψα ροδέλες
για να την κάνω διάκοσμο στο πιάτο της απέχθειας,
Αιτία 
για το πάτημα στο έμβολο του ρολογιού
σε τούτες τις ανάποδες στροφές του χρόνου,
για να προλάβεις να με δεις,
για να προλάβω να μιλήσω,
Δεν έχω τίποτα να πω!
Πίστεψε μόνο τα μάτια σου 
στη βομβαρδισμένη ταπετσαρία του τοίχου,
που είχα αλλάξει για σένα.
Έχει μεταβληθεί σε χάρτη, 
μαρτυρικών πατρίδων, ξεχασμένων.
Ας μη γίνουμε μια τέτοια.
Ας κρατήσουμε τους εαυτούς μας απέξω
Ας γεμίσουμε εκείνο το καλάθι του πικ νικ
με την οργή μας,
κι ας κυλιστεί με την αγάπη αγκαλιά στην εξοχή
η ενοχή μας.....

Καλοκαίρι 2001-Μάρτης 2002