ΑχνάΚαθώς τα χρόνια περνούν
Συναντώ όλο και περισσότερους ποιητές
όλο και λιγότερο την ποίηση
Βιβλία διάφορα από ενέργειες ατομικές
κυκλοφορούν από χέρι σε χέρι
και είναι τόσα που έχουν οι άνθρωποι να πουν,
που δεν ξέρουν σε τι να δώσουν προτεραιότητα
έτσι όπως τα θέματα τρέχουν στο χαρτί τους,
πριν να προλάβουν να πάρουν τη θέση τους
στη σκέψη.
Καθώς τα χρόνια περνούν
όλο και λιγότερα αισθάνομαι πως έχω να πω
αν εξαιρέσεις εκείνες τις στιγμές
που μια μικρή φράση θα έφτανε
όταν τα νέα παιδιά κατεβαίνουν στους δρόμους
με τα τύμπανα
για να κάνουν γνωστό πως ξέρουν
τι είναι αυτό που δεν θέλουν.
Πνίγεται όμως κι αυτή,
«μαζϊ σας» πνίγεται η φράση,
όπως στραγγαλίστηκαν οι ηλιόλουστες μέρες
του μέλλοντος
που κουβαλούσαμε στις φωνές και στα μάτια
μας. .
Τώρα κι εγώ κάθομαι στην άκρη του πεζοδρομίου
διότι δεν είναι σωστό να εμποδίζω τη διέλευση,
έτσι όπως αφηρημένη κοντοστέκομαι στους δρόμους
αναπολώντας το μέλλον που ονειρεύτηκα.
’λλωστε στις μέρες του «θερίζειν»
έχουνε μάλλον αλλάξει τα καθήκοντα
και αναδιανεμηθεί οι ρόλοι .
Όμως,
ακόμα και τότε που η συγκίνηση πνίγει τη φωνή μου,
ή τότε που τα δάκρυα μου θολώνουν τα μάτια,
μπορώ ακόμα να κοιτάξω αχνά,
τις κοντινές αποστάσεις των ζητουμένων
έστω κι αν η μακριά διαδρομή χορεύει
μέσα στις φυσαλίδες ενός φραπέ
στην πλατεία.
