Home - refene.com     Ελένη Μπάλιου - Homepage   Αχνα 18-05-06 Το Κατόρθωμα 18-05-06 Satisfy My Soul Baby, Satisfy My Soul 18-05-06   Άηχη Σάλπιγγα 23-01-04   Στη μνήμη του αύριο.     Εκκρίσεις 18-04-02   Το φτερό      Η ώρα της μαμάς 18-04-02   Κάμερες 14-08-02   Κάκτος και Αύρα     ΣΕΛΑΣ, ΣΤΗ ΣΕΛΑ     ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ     Ξεμούδιασμα 28-03-02   ΜΕΛΙΣΣΕΣ 02-02-03

Στη μνήμη του αύριο.

 

Μία απ’ αυτές τις μέρες θα σωπάσω.

Η φωνή μου κι αν άντεξε στων ωρών το σημάδι,

στο συναγερμό των σειρήνων θα σπάσει*

στον  αχό της φοβίας που τα πάντα εκβιάζει.

 

Πως τα τροχοφόρα αισθάνονται αμέσως

την αλλαγή;

Ακόμα και τον αέρα της απειλής

συλλαμβάνουν.

Εφαρμόσαμε το μάθημα της ζωής

                                                    στις βίδες.

Πάλι καλά.

 

Μόνο που εγώ τώρα δεν έχω φωνή.

Όλο και πιότερο σβήνει,

στην κατολίσθηση των βράχων,

από τα τόσα πόδια  που αναρριχούνται

                                                           στις κορφές.

Δεν υπάρχει χώρος για άλλες σημαίες,

το ξέφρενο όμως πλήθος, αλλαλάζει…

 

Οι δρόμοι  μυρίζουν βενζίνα

                                    Κι ένα παιδί μακριά όσο η καρδιά μου,

                                    κλείνει τη μύτη

                                    καθώς ανοίγει μία κονσέρβα.

 

Τα βιβλία μου μυρίζουνε μούχλα.

Ό,τι άνθισε κάποτε μέσα μου,

πολύχρωμη ό,τι μ’ έβαψε,

πράσινο είναι και μυρίζει...

 

Ονειρεύομαι λοιπόν να σωπάσω

κάτω απ’ τις πέτρες που αθέατη μ’ έχουν,

μα  τα μικρά μου,

που μύριζαν ανέκαθεν απλυσιά

και το χνώτο τους πείνα,

                                            στις τέσσερεις γωνιές της γης

                                            σκιάζουνε τον τρόμο,

                                            και στο ανήλεο φως,

                                            τα μάτια τους σημαδεύουν

                                            τη σύμπηκτη νύχτα .

Οι κούκλες τους  φτιαγμένες

από κουρέλια ευσπλαχνίας

ενώ τα δόρατα, και  τα σπαθιά τους,

από άχρηστες σανίδες σωτηρίας.

 

Έτσι κι αλλιώς

ούτε μια στάλα απόκρισης

δεν θά’ πεφτε στο πιάτο

γι’ αυτά τα παιδιά.

Οι πέτρες υγρές τα σκέπασαν όλα

κι έτσι

πιο εύκολα θα πουν,

«φαντασιες μυαλού θολωμένου απ’ τα φώτα»

 

Στο λόφο των θαμένων επικλήσεων

θα χτίσουν,

ένα μεταλλικό μουσείο ιδεών

κι εγώ

χωρίς εισιτήριο θα μπω μες τα πλοία

στα λεωφορεία και τ’ αεροπλάνα,

που μυρίζουν αποσμητικό,

στις έξι Αυγούστου

να ψιθυρίσω

στ’ αυτιά των μικρών μου

πως άδικα κρατούν τις σανίδες,

                                                ούτε ο Σωτήρας σώθηκε μ’ αυτές,

                                                ούτε η Χιροσίμα  πρόλαβε ν’ αγγίξει.

 

Μονάχα,                                                          

ώριμο ρόδι που σπάει, η ανοχή                                                           

έχει δεμένους τους καρπούς                                                          

                                   στην μνήμη.    

                                                                                                   

 «Πιάσε μωρό το ρόδι,

ζάχαρη η απόσταξη του πόνου

να γλυκάνει τη γνώση,

ποτάμι ανθόνερου στις φλέβες σου

να ξεπλύνει,

ετούτη την καθολική μασκαρεμένη

                                               σήψη.

Αιώνες τώρα τα λουλούδια

                                        στο ίδιο νερό

Και όξινη βροχή, στων νεκρών το DNA

Ξεριζωμένα τα μνήματα, χωρίς αναπαμό

                                     

                                      οι ελπίδες των ψυχών

                                       χορεύουν στη γλίτσα

 Χωρις ανασασμό,

οι τελευταίες μυρωδιές πάνω στις πρώτες,

συνθετικοί καρκίνοι με άρωμα ηδονής

Ιδρώτας αερόμπικ παχύσαρκης χλιδής,

το αλκοόλ αφρίζει στο δέρμα της μεθυσμένης

                                                                    στρατιάς,

απέλπιδη παρηγορία σκορπισμένης ισχύος

                                                                οι σκέψεις,

                                                                               οι πόθοι,

κάμαρες μουχλιασμένες κλειστές

 μυρωδιές

κι αυτές που αερίζονται  στον Λίβα

                                                     του ψεύδους ,

 στων μέσων στα λόγια,

                            στου σκοπού τη σιωπή

                                                        εικόνες τα έργα,

σ α π ί λ α.

 

Σπάσε λοιπόν

τη μεμβράνη της λήθης,

το ρόδι σου σπάσε και

ρόδινο μωρό τ’ αδέλφια σου

ξύπνα,

γιατί η φωνή μου αλλού

 δεν ακούγεται πια,

                                                  -Στα σπλάχνα της γης ξεψυχάει

                                                                                              το μέλλον,

                                                  οι σημαίες δεν άφησαν  πιθαμή της κενή

                                                   κι έχει πνίξει ο βόμβος

                                                   τις φωνές των αγγέλων-.

 

Η 6η Αυγούστου είναι πάντα μπροστά!