ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ
Γράφτηκα μόνος μου με κόκκινο μελάνι
στις γκρίζες παρυφές των αισθήσεων
λευκότητα που μουτζούρωσαν
οι "καθώς πρέπει" εκ περιτροπής.
Κι ανεμίζω τις σελίδες των ανοίξεων
στ' άδεια μου χέρια
πίσω απ' το ασίκικο φεγγάρι
που αδειάζει στίχους να λογχίζουν την καρδιά μας.
Κι αργοσαλεύουνε τις νύχτες, αλυχτάνε
χιλιάδες ανοπόταχτες μορφές
πλην του θανάτου, γίνονται φαντάσματα.
Γραφτήκαμε λοιπόν με κόκκινο μελάνι
οδος μηχανοκρατίας, μπλοκ τετραγωνισμένος
έρωτας
και δεν μας παίρνει κι άλλο
να πεθάνουμε.
