"...ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ
ΣΟΥ* ΤΗ ΔΕ ΗΜΕΡΑ ΤΗ ΕΒΔΟΜΗ.."
Χειρονομούν τα δέντρα με τα
σάρκινα πόδια
λιβάνι στάζουν τα ενδύματα
στις χρόνιες σιωπές εγκυμονούνται
χθόνιοι φθόγγοι
Οι γιορτές, καρέκλες αναπηρίας
Σέρνονται στις ράγες
μολύβι τα φορτια της Κυριακής.
Και φεύγω δίχως προορισμό, δίχως
όνομα
Δε φτάνω πουθενά, χάνω το σώμα
σαν το τρένο των δώδεκα και
τέταρτο
ή σαν επετείους μαθητείας που σε
τοίχους κρεμάστηκαν.
Κι ακόμα φεύγω, μα είμαι εδώ
πέτρα στα βάθη της ανημπόριας
σε τέλμα λησμονημένο κι από
βροχή κι από θάνατο.
