ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΩΝ
Θα φύγεις φέτα φως να σκιζει τη βροχή
θα σε ρουφήξει η λαιμαργία της νύχτας
απόηχοι θα ξεχειλώνουν τη σιωπή
κι οι τσιμινιέρες θα μπουκώνουν τη σαγήνη
των χρωμάτων
θα φύγεις και θαρθούνε των μετάλλων τα πουλιά
δίχως στα σπλάχνα συνοδούς και πειρατίες
μα δε θα βρούνε μυστικά για να σταθούνε
Όσα κι αν πω κι ότι να πεις, οι κινητήρες
θα σκεπάζουν τη φωνή μας.
Να φύγεις πως αφού δεν έφτασες ποτέ
Αφου δεν έζησες μη λες πως θα πεθάνεις.
