Σαν Φάντασμα
Σαν φάντασμα ζητώ την νύχτα που θα υλοποιήσει το μύθο σε πραγματικότητα.
Θέλω να σε κρατήσω μα εσύ γλιστράς στις χαραμάδες των δακτύλων
μου. Ποιος άραγε μπορεί να φυλακίσει την σταγόνα της βροχής;
Ένιωσα την σπίθα στα μάτια σου και ας τρέφομαι απ’ τα φιλιά
της πεταλούδας.
Βάζω φτερά για να πετάξουμε ψηλά, και γίνομαι μυρμήγκι για
να εισχωρήσω στις πιο απίθανες στοές του μυαλού σου.
Πάντα θ’ αναζητώ, πάντα θα βρίσκω, πάντα θα χάνω.
Έτσι είμαι εγώ γιατί τρέχω με τα όνειρα που θυμάμαι όταν ξυπνάω.
Αλήθεια, τι γυρεύεις στο στήθος μου και στο χαμόγελο μου;
