Η τελείωση
Θέλησα να δω τον ουρανό, και τα παιδιά που νοσταλγώ, να τα δεχτώ,
μέσα στις νότες που τραγουδώ.
Έτρεξα να μπω στην κιβωτό, που μας τραβά
στην ξαστεριά, και εμείς δειλά στην σιγαλιά,
αγκαλιαζόμαστε σφικτά με παλμό δυνατό.
Κι όμως η βροχή δεν σταματά και η κραυγή μες’ την νυχτιά είναι
ο φόβος που είναι κοντά σου
και σε κρατά.
Μην φοβάσαι, μη, φύγε μακριά, πήδα στ’ αστέρια, πνοή αιθέρια
περνά βιαστικά.
Δείξαμε τον δρόμο στην Αυγή, δώσαμε στον κόσμο, μια μαγική
νέα αρχή, αυτή που θα μας κρατήσει στην γη.
Κι όταν τα πουλιά φύγουν ψηλά, και ξαφνικά, η μοναξιά έρθει
ξανά, ρίξε πανιά για τα ανοιχτά, ώσπου να έρθει η νέα γενιά.
