Ο Ζεϊμπέκικος
Τα τραγουδήσαμε όλα.
Γνωστά και άγνωστα, όλα τα είπαμε.
Τα έμαθαν και μερικοί καινούριοι -
που και εκείνοι θα τα πουν με τη σειρά τους σε άλλους. . .
Σκυταλοδρομία στίχων, μουσικών στο χρόνο.
Εμείς. . .μεσάζοντες με αλκοόλ στις φλέβες,
χορεύουμε τούτη τη βραδιά, το χρόνο πάνω στους δείκτες,
όπως χορεύει
το ζαλισμένο αίμα μας μέσα στα σώματα μας.
Πόση ζάλη, θα αισθάνονται οι ασώματοι που μας ακούν και θυμούνται;
Οι από πάνω απολαμβάνουν χωρίς μεσοτοιχίες και χωμάτινα εμπόδια.
Για τους από κάτω λένε, ότι πρέπει να τραγουδάς πιο δυνατά.
Λένε ακόμη, ότι τους γνέφεις μέσα από το ζεϊμπέκικο
και τους ξυπνάς
όταν χτυπάς τα χέρια δυνατά στη γη.
Αυτός είναι και ο λόγος που κοιτάς πάντα προς τα κάτω.
Με ανοιχτές αγκάλες γυρίζεις γύρω από τον εαυτό σου, και τους
καλείς.
Εκείνοι μετά, αφήνουν τις δυνατές φωτιές της τιμωρίας τους,
και γεννούν μεταθανάτια δάκρυα.
