ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΣΤΑ ΣΤΗΘΗ
Είναι ικανή μια σταγόνα ιδρώτα
να κουρσεύει βασανιστικά, τη μνήμη μέσα στους χρόνους;
Ριγόμουν, όσο κρατούσε το κύλισμα της πάνω στο στήθος που τη γέννησε
εκείνο με τις δυό μικρές ελιές, που στάθηκαν για λίγο εμπόδιο στη διαδρομή
έως που έσβησα μαζί της πάνω στο σεντόνι του έρωτα
της στιγμής
Αρμέγω μυρωδιές, και καίγομαι από τις ανατριχίλες
των αγγιγμάτων,
λες κάποιος να τα σκάλισε με καλά τροχισμένα καλέμια
και τα μοίρασε στις βασικές αισθήσεις,
τα έκανε πόνο, λησμονιά, ανάγκη, καημούς, τσούξιμο…
και ύστερα τα άφησε, και έφυγε….
Τότε ήταν που έπαψα να μειδιώ,
με όσους πνίγονται σε μια σταγόνα…
