ΣΑΜ, ΗΩΖ ...Η
Αφορισμένοι. . . εγκαταλείπουμε κάθε ιδανικό. . .
Οι ελπίδες γίνονται ρουτίνα. . .
ζούμε τα άφταστα του παρελθόντος
. . . καβαλάμε τα καλάμια μας
και ψωνιζόμαστε σε στρατοσφαιρικά ύψη.
Τα λιοντάρια των Πάλαι ποτέ αρένων,
τώρα ζεματούν τις γούνες τους,
σαν πηδούν μέσα από τα πύρινα στεφάνια του τσίρκου μας,
στη θέση τους ουρλιάζουμε εμείς. . .
Τα χωμάτινα κάστρα που βούλιαξαν
την εποχή της παιδικής μας αφέλειας,
μας πλάκωσαν. . .
και τα σινιάλα -των κρεμασμένων στο λαιμό-
σφυριχτρών της σωτηρίας μας, δεν ακούγονται.
Προσπαθούμε να χτίσουμε νέα κάστρα,
επενδύουμε στον πλούτο της φτώχιας μας,
και στην ψευδαίσθηση της αφανούς επιτυχίας μας,
όμως το βάθος του αναθέματος, είναι το ίδιο για όλους. . . .
