ΜΑΝΑΓΡΟ
Κάποτε αμφιβάλλω. . .
αν υπήρξε κάποιος από τους δυό μας,
μετά κρύβομαι κάτω από τις πέτρες
που βρέχονται με νερό, για να γυαλίζουν, -εδώ και χρόνια-
σε εκείνη τη γυάλα με τα κοχύλια, και τα άλλα μαζέματα.
Tα είχαν ζηλέψει τα μάτια σου, πριν τα κάνουν δικά τους.
Το ιώδες της γυάλας παραμένει..
. . . να ποτίζει μεθύσια και να γεύει. . .
Ένας λειψός πορτοκαλένιος αστερίας,
με τρεις μονάχα κορυφές,
θυμίζει τα τρία φιλιά,
που σου είχα ζωγραφίσει στα χείλη. . .
