ΟΙ ΦΑΣΟΥΛΗΔΕΣ (Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα)
Οι πατούσες μυρμηγκιάζουν, όταν τα μάτια τους συναντώνται
και ενώνουν το μπαλκόνι της με τη μικρή πλατεία…
Στον αγέρα πάν της αγάπης οι στεναγμοί, τα κορμιά από πλούσια δέντρα, φυλλορροούν
σε λάθος εποχή, και γεμίζουν την πλατεία με τόσα φύλλα,
όσα είναι και τα αστέρια που υπομονετικά συντροφεύουν τα φεγγάρια του Lorca.
Οι έρωτες αρχίζουν να γαζώνουν τις καρδιές,
με τον ίδιο τρόπο που η βελόνα της Ρόζίτας
κεντά την αγάπη της,
σε εκείνο το ετοιμοπώλητο από τον πατέρα της μαντήλι…
Κάποτε οι αντίζηλοι εξαφανίζονται, οι συνομωσίες τσακίζονται
στο Σικελιανό κρασί, τα μάγια λύνονται, σε ένα διαρκές φλαμέγκο τρέλας,
και τα πατρικά συμφέροντα, αφανίζονται στους αφρούς μιάς Ισπανικής παραλίας,
Τώρα, ο αγέρας των τσιγγάνων παύει να σκορπά φύλλα…
μόνο σπρώχνει σύννεφα ντυμένα στα άσπρα, να βαπτίσουν το δίκαιο…
