Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥΣ
Δοκίμασε να περάσει τον λαό του
Μέσ' από θάλασσες
Μα οι πολλοί…Πνίγηκαν
Σωθήκαν μόνο
Όσοι περπάτησαν στα πτώματα
Δεν πίστευαν ακόμη αρκετά
Έταξε να ταίσει τον λαό του
Με ουρανό
Μα οι πολλοί…Πεθάνανε
Σωθήκαν μόνο όσοι
Τροφή κάναν τους πεθαμένους
Γι' αυτούς
Έγινε ο Θεός τους
Δάνεια των καιρών ( ΕΝΟΧΗ )
Χρόνια γυρεύει κάποιο σύντροφο να βρεί
Και πάντα η μοίρα το χατίρι της το κάνει
Σαν μία πόρνη που ο χρόνος συντηρεί
Σαν μια αράχνη στον ιστό θύματα πιάνει
Μέσ' των αιώνων τριγυρνάει την σιωπή
Γίνεται μάγισσα κι ο λόγος της πλανεύει
Χρώμα δεν έχει , άυλο έχει κορμί
Μέρα και νύχτα θύματα αυτή γυρεύει
Το όνομά της δανεικό έχει κι αυτό
Από τα θύματα που πέφτουν στον ιστό της
Χίλιες ταυτότητες αλλάζει στο λεπτό
Λέγεται χίμαιρα αλλά και ματαιότης
Αλίμονό του στον ιστό όποιος πιαστεί
Από τον πόνο του αυτή ζωή θα πάρει
Να συνεχίσει στους αιώνες για να ζεί
Και τις ζωές κάποιων ανθρώπων να σταμπάρει
Πάντα ένα όνομα θα βρίσκει δανεικό
Τι κι αν Μαρία λένε Κώστα ή Αλέξη
Και όποιο θύμα της πιαστεί μέσ' τον ιστό
Να κάνει πίσω δεν μπορεί πιά να διαλέξει
ΑΛΛΟΘΙ
Δώσ' μου ένα άλλοθι για να λέω ζώ
Δώσ' μου φώς στον ήλιο μου κι άλλον ουρανό
Στους κήπους που μούταξες δέντρα νηστικά
κι οι καρποί τους χάρτινοι βγήκαν μοναχά
Την φωτιά που πότιζε έρωτα και φώς
οι ληστές τη σκόρπισαν στην αυγή της μπρός
Δώσ' μου ένα άλλοθι πές το όπως θές
αλλά νάχει διάρκεια πιότερη του χθές
Λόγια πέσ' μου ψεύτικα να υπηρετώ
με ελπίδες ψεύτικες μ' έμαθαν να ζώ
Για αγάπη μίλα μου και ιδανικά
τι κι αν βγούνε ψεύτικα άλλοθι κι αυτά
Δώσ' μου ένα άλλοθι νάναι μακρινό
άπιαστο σαν όνειρο που θα κυνηγώ
Λόγια πές μου όμορφα που θα πλανευτώ
Η ζωή είναι μικρή για να μην την ζώ…
Μιλώ
Μιλώ για τα λευτερωμένα πνεύματα
Που πάγωναν της νύχτας τα σκοτάδια
Μιλώ για τα λευτερωμένα πνεύματα
Που πάλεψαν για μια ζωή μά άδεια
Μιλώ για σώματα που σώματα δεν είχαν
Και φύγαν όπως ήρθανε αθόρυβα
Σε κόσμους που τα πάθη τους κατείχαν
Μιλώ για άγνωστα ονόματα
Μάτια υγρά και ξεραμένα χείλη
Που ζήλεψαν να δούν Άνοιξης χρώματα
Σε μέρη που δεν γνώρισαν Απρίλη
Μιλώ για άσημους και άγνωστους
Που πρόσφεραν χωρίς να τους προσφέρουν
Μιλώ για άσημους και άγνωστους
Που έμαθαν ζωή να υποφέρουν
Μιλώ για μέρες που νυχτώσαν πρίν ξυπνήσουνε
Και μείναν ίσκιοι στο ατέλειωτο σκοτάδι
Μιλώ για ανθρώπους που πεθάναν πρίν να ζήσουνε
Και που το δάκρυ μόνο γνώρισαν για χάδι
Μικροί στρατιώτες
Μέσα στον πόλεμο
Μικροί στρατιώτες πάνε
Ρούχα βάφουν κόκκινα
Γελώντας τα φοράνε
Μέσα στον πόλεμο
Στην μάχη προχωράνε
Μικροί στρατιώτες
Τα ρούχα τους χαλάνε
Μέσα στον πόλεμο
Στρατιώτες μικροί πάνε
Τη γή τους ζήλεψαν
Ρούχο τους την φοράνε
