Άνοιξη
Κορμί ντυμένο με τη δροσιά του
Μάη και
της μεθυστικής ανοίξεως τα ρόδα
λογάριαζε
στο διάβα του ν' αφήσει μυστικά
τη λύπη του
στο χώμα πριν την αρπάξουν στον
αέρα οι κεραυνοί
κι' οι ηχηρές τους οι στιγμές το
προσπεράσουν πάλι.
Ερωτικό αγκάλιασμα του
υπόσχονταν οι καιροί μα
εκείνο την αρνήθκε την τρυφερή
τους χάρη.
Τώρα στο χώμα που έριξε της
πίκρας του το υφάδι
ξεπέρασε τον άνεμο, την αιχμηρή
βροχή.
Με αλαφροκύμαντο κορμί αυτό
ξαναγυρνάει στους
δρόμους που αγάπαγε ν' αγγίζουν
την ψυχή.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Τα λατομεία
Στα λατομεία που βρίσκονται οι
λαϊκοί εργάτες
μ΄ανεμελιά μικρού παιδιού απάνω
στη δουλειά
την ώρα συλλογίζονται που θα
γυρίσουν πίσω για
να γευτούν του σπιτικού τη
στοργική χαρά.
Σαν απ' ανάγκη κάποτε γέρνουνε το
κεφάλι και
χαλαρώνουν του φτυαριού τον
έντονο ρυθμό.
Αναθυμούνται του χωριού τα
δροσερά λιβάδια,
τους δρόμους, τις πλατείες του,
τον αναστεναγμό,
των γιορτασιών την άμετρη χαρά ΄
μα δε θυμούνται
πιά ποτέ τη θλιβερή γαλήνη που
βύθισαν τη ζωντανή και
αναρχη ζωή.
……………………………..
Του λατομείου σβύσανε τα λιγοστά
του φώτα.
Κάποιοι αστοί κοιτάξανε τη
λασπωμένη γή.
Τα σκοτεινά του άδυτα μένουνε
τώρα μόνα .
Προσμένουνε των εργατών τη
λατρεμένη αφή.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Οτι σε εξέπληξε είναι
εγγεγραμμένο μεσ’ την φαιά
ουσία του
εγκεφάλου σου όπως οι δρόμοι της
πόλης που μας οδηγούν
στο τίποτα και στο κάτι.
Κι’ αυτές οι μέρες που είναι
αργές κι’ αθόρυβες
μ’ απόκρυφα συναισθήματα είναι
φτιαγμένες και όνειρα.
Με ήλιους που χαράζουν μοιραίες
συναντήσεις
μ’ αγγίγματα που θαρρείς κι’
ελπίζουν για κάτι περισσότερο.
Κι’ ολοένα μ’ απελπίζουν τα
λίγα λόγια σου φτιαγμένα
για προοπτικές που αργούν να’
ρθουν.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ενα πιανιστικό τέχνασμα
μια γελοία συνάντηση
διανοουμένων
μια μοιραία πρόσκρουση
αεροπλάνου
ένα πισωγύρισμα της μοίρας
κι’ έπειτα εκείνη η απαίσια
αίσθηση της
πόλης που ξυπνά χαράματα για να
γεμίσει τις ώρες της
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Φυσικοθεραπεύτρια
Εκείνο το κορίτσι εκεί που
απλώνει τα χέρια του
σε σάρκες χύμα πάνω σε κρεβάτια
εκστρατείας
στα μίζερα σώματα των
απαιτητικών πελατών
είναι σαν όλα τ’ άλλα .
Ενα λαϊκό κορίτσι.
Η γειτονιά του είναι οι άνθρωποι
που υπνοβατούν μεσ’ την
ντροπή της μέρας και κείνα τα
αθώα σχήματα στους τοίχους
είναι τα δικά της
δημιουργήματα
πλασμένα από τον πηλό της μνήμης
της χαμένα άλλα εκεί και
άλλα εδώ.
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Η πόλη
Η πόλη είναι να ' χεις γεννηθεί
μέσα σε υπόγεια ιδρωμένα
που στάζουν μπόχα κι’ απλυσιά με
λερούς τοίχους και σκισμένα
χαλιά.
Η πόλη είναι ν’ αγαπάς τους
πνιγερούς δρόμους, τις λαικές
γειτονιές , τ’ αμόρφωτα παιδιά.
Βαριά λαικά τα μεσημέρια κι’ οι
πατεράδες παίζουν τα
παιδιά στους κήπους ·
πατίνια στα πεζοδρόμια και γάτες
που σαλεύουν στις υδροροές
για μια σταγόνα νερό.
Η πόλη είναι ν’ αγαπάς τα πάρκα
με την αθωότητα των εφήβων και
την ξετσιπωσιά των γέρων, το χώμα
που γεμίζει τις αισθήσεις.
Φθινόπωρο και σου πονά η ψυχή.
Γέρασες κι΄οι έρωτες σου όλοι
ξεφτίλα και ρημάδι.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Τέλενδος
Ηχοι πουλιών στην ήρεμη αποβάθρα
του μεσημεριού
κλείνω τα μάτια ν’ αφουγκραστώ ·
μόλις που άδραξα μιάν ηλιαχτίδα
εκτυφλωτική διαύγεια φωτός στα
ίχνη της θάλασσας.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Η μπαλάντα του Ουρί (έργο του
Μάνου Χατζηδάκι)
Η μπαλάντα του Ουρί με γέμισε
απόψε με οράματα,
εντυπώσεις και απλανή
αισθήματα
που με πλανεύουν τη νύχτα όταν
ψίθυροι της ατμοσφαίρας
αργοσαλεύουν στ’ ανοιχτό
παράθυρο και μου μιλούν.
Ωστόσο οι ψίθυροι είναι μόνο τη
νύχτα.
Τη μέρα την αυγινή θ’ αστράψουν
ηλιαχτίδες και φωνές
ακέραιες δίχως ψεγάδι θα
ξετυλίξουν το κουρνιαχτό της
νύχτας , θα ξεντύσουν το νού από
οράματα, εντυπώσεις και
απλανή αισθήματα.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Περιπλάνηση
Εικόνες, λόγια, πρόσωπα γίνανε
ένα τ’ αστέρια
σαν προσεύχονται στην ανθισμένη
μέρα.
Δρόμος πολύς μέσα στη νύχτα,
ανατρίχιασαν τ’ αμέριμνα δένδρα
, τ’αμέριμνα φύλλα.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Η στιγμή
Είναι ο νούς μου ξέχωρα
παράμερα από σένα κι’ από μένα
ένα σπινθίρισμα της μοίρας
μία στιγμή ζωής.
Απόψε. Σκόρπια τραγούδια στο pick-up
και σκέψεις σαν άδειες, σαν ξένες.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Το τοπίο
Τόποι γιομάτοι δυνατά λιοπύρια
της αγάπης
δέντρα χαμένα σην πλαγιά σ’
απέραντη αγκάλη
κύμματα ανέμων και πουλιά σαν σε
θαλάσσια πλάτη
βαρκούλες μεσ’ το πέλαγο ·
κάποιοι άνθρωποι στην άκρη
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Ματαιότητα
Προσπάθησε μεγάλος να γεννεί,
στα μάτια της ήθελε να φανεί
σπουδαίος
αποστερώντας κάθε ζωντανή
ικμάδα της ζωής
βυθίζονταν ολοένα μέσα στη
μεγαλοπρέπεια και στο δέος.
Έσπρωχνε τον εαυτό του σε
μεγάλες επιδόσεις,
σε κουραστικούς, δυσβάστακτους
αγώνες,
σε τρόπαια που ορμητικά
διεκδικούσε για χάρη
μοναχά δική της.
Υπόταζε την ωραία απλότητα στην
δίνη, χανόταν,
βούλιαζε ολημερίς στο μεγαλείο,
γινόταν όλο και
πιο μακρινός φίλος του εαυτού
του για να αποκτήσει
το όμορφο κορμί της.
Και φτάνοντας στο τέλος πια
παρέδωσε στα πόδια της
το ομοίωμα ενός ανθρώπου που
κάποτε τόσο πολύ την
αγαπούσε.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Ιούλιος
Τα δέντρα που χορεύανε μεσ’ στο
λιοπύρι…
τα μεσημέρα έλαμπαν θολά στον
ήλιο
κατά τα μέσα Ιουλίου σηκώθηκεν η
θάλασσα,
σηκώθηκαν τα σύννεφα και οι
άνεμοι ακολουθούσαν διστακτικά
τα λουσμένα χωράφια, τις άδειες
διαδρομές των βράχων,
τα νεκρά φύλλα των κήπων ….
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Η παραίσθηση
Πέρασα μέρες πολλές να σκέφτομαι
για να
θεριέψω την ηδονή μου σε δυό
αράδες γράμματα.
Μικρός ο κόσμος και απέραντος
σαν μία παραίσθηση
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Γεννάει το μυαλό σου την
προσμονή
και τη θλίψη
τη θλίψη και την αναίδεια
το θάρρος και το θράσος
την αγάπη και τη συμπόνοια
Την υπερβολή και την εγκράτεια
εμένα και σένα δύο ή ώρα τη νύχτα
στο τίποτα.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Δέντρα που σκύψαν και μας
γνέψανε σ΄έναν
χαιρετισμό του ανέμου …….
Τοπία θλιβερά και βαθυστόχαστα
…….
Κίτρινα οργιαστικά στάχια σα
δέηση στον ουρανό ……
περιηγητές στο όνειρο ….
Κυριακάτικης εκδρομής …..
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Το ξέρει. Μ’ έχασε για πάντα.
Οριστικά κι’ αμετάκλητα…..
Τις ψυχές δεν τις τραβάνε με το
ζόρι
στο χορό του θανάτου.
Από μόνες τους λυγάνε και
πηγαίνουνε….
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Το βλέμμα
Ουράνια τόξα χύθηκαν στη λίμνη
τα χρώματα απ'
των ματιών της το σμαράγδι ·
κι' οι συννεφιές βαρέθηκαν τη
λίμνη
να κοιτάνε.
Στη μνήμη τους χαράχτηκε η
ομορφιά της λίμνης
και ποια δεν την ξεχνούνε.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Η Θλίψη
Τώρα που σ’ έχασα
νιώθω τη νύχτα σταγόνα γκρίζα
στον ουρανό
νιώθω τα χείλη σου δροσιά του Μάη
δεν σκύψαν όμως να τα πιώ.
--------------------------------------------------------------------------------------------
Ποιητικά αφέθηκε κι'
ολοκληρώθηκε μέσα στη σήραγγα
των δρόμων.
Από καρού εις καιρόν αναζητούσε
να βρεί μία λύση.
Μέ καταπονεμένο το άλγος της
μέρας και τη νύχτα
φθισικός απόμαχος της ζωής.
Αλλά οι αναζητήσεις του τον
οδήγησαν αλλού ·
σε καίριες πλάνες, σε δρόμους
απόμακρους, τελειωτικούς.
Από καιρού εις καιρόν.
Με βύθιση και άλγος.
-------------------------------------------------------------------------------------
Η Επιθυμία
Ξυπνάει η αυγή και οι παλμοί
χορεύουν στο κορμί μου
σαν μιαν ασίγαστη κρυφή του
δάσους μουσική.
Ανάβρυσμα του έρωτα, μοναδική
πνοή μου έλα
σαν πρώτα να με βρείς.
-------------------------------------------------------------------------------------
Αυτοέλεγχος
Από βραδύς ως τα’ άλλο πρωί
εφευρίσκω λόγους και πρακτικές
να είμαι μακριά σου.
Αυτό θα πεί αυτοσυγκράτηση και
αυτοέλεγχος.
Ζωές να λαχταράς και ζωές να μην
έχεις……
-------------------------------------------------------------------------------------
Η Νύχτα
Να γίνει η νύχτα θάνατος
Σκληρή λεπίδα στο χαρτί
χίλια κομμάτια
τα κομμάτια μου να κάνει
-------------------------------------------------------------------------------------
Η Μνήμη
Σε θυμήθηκα κι' αυτό έχει σημασία
τώρα
που είμαι το παιδί εκείνων των
στιγμών
-------------------------------------------------------------------------------------
H Aπόγνωση
Μια θλίψη μου βαστάει την ψυχή
μακριά από της αγάπης τη
γιορτή
και όλο με βουλιάζει
αλίμονο που τάχα τη ζωή μου θα τη
φτάσει.
