Η μελαγχολία και η μοναξιά της τέταρτης διάστασης
Είναι τα Κρόνια μυστικά
Είναι το ταξίδι και ο σκοπός του
Και αυτό το πλοίο πάντα να κουνάει
Χρονοναυτίες
Τα μυστήρια φώτα και τα σκοτάδια
Να ψάχνεις
χθόνια εφτάχρωμα τόξα και την ενότητα
Να ψάχνεις
γραμμές χαρακωμένες στους φλοιούς
πλημμύρες
και παράξενα εγερτήρια
Θέλει η φαντασία νευρώνες ;
Τα άλλοθι
τα μαλακτικά και τα απορρυπαντικά μας
επαρκούν ;
Τι κατανόηση σημαίνει το χρόνο και τα εντόσθια του ;
Όλα κόκκινα
Κάποτε
όλα ένα γερασμένο κβάζαρ
και ξανά απ την αρχή
Η κάθαρση θα έρθει με τη νέα αφετηρία
και κατά πάσα
θα μας ξαναδιώξουν από τον παράδεισο
θα ορίσουμε πάλι ανατολή και δύση
βορά και νότο
και θα
ξανά αρχίσουμε την πορεία
Θα αυτοανακηρυχτούν μεσσίες και δούλοι πολλοί
Θα ξαναγραφτούν όλα από την αρχή
Ξανά θα φυλακισθούν και θα απελευθερωθούν όλα
Κι όλα στο τέλος
καταφαγωμένα και σκόνες
Θα λεχθούν πολλά
και θα μείνει ένα
οι αστρικές μηχανές της άχρονης κωμωδίας
Παρά ταύτα
Πεταλούδες στο βρεγμένο λιθόστρωτο
Αυτονάρκωση και δάδες
Τρέχουμε στο μπαούλο να βρούμε τα θραύσματα
των σημαντικών
Τα ρούχα αρρωσταίνουν ;
Ξεθωριάζουν τα αφόρετα ρούχα ;
Νυκτωδία στα ξεχασμένα καραβόπανα
Όλες οι πράξεις ψευδαισθήσεις και
αποκωδικοποίηση κλώνων
Διασταυρώσεις στα αετώματα
γιο Μηδέν
βάρβαρο και θεατρικό
Το αίσθημα ή ο χρόνος διαστρεβλώνει το ταξίδι ;
Βλέμμα ανισόπεδο και κίτρινα πρωινά
Σπίρτο που καίγετε και θορυβεί σα φίδι στους θάμνους
η ακινησία
ο μέγας θεός της εντροπίας
Το μυαλό και οι ξεχασμένες εμμονές του
Ο ξεχασμένος δρόμος
Παρά ταύτα
Βιολέτες στο βρεγμένο λιθόστρωτο
Κι αυτά τα απολησμονημένα αγγεία
απλωμένα μέσα μας
να προσπαθούν να βρουν τον ιδεατό φορέα
τις πληροφορίες μας
τις τιμωρίες μας
τη χρήση μας
