Terra Morta

Όλη τη νύχτα, οι δείκτες του ρολογιού κοίταζαν το χώμα.

Η πανσέληνος φορούσε αγκάθινο στεφάνι.

Δάκρυζε το ασημένιο αίμα της στα γυμνά βουνά.

Πότιζε τα καμένα δέντρα,

τα ανθρώπινα κορμιά που καίγονταν στις ρίζες τους

και κοίταζαν το χώμα...

 

Όλη τη νύχτα οι τυφώνες μύριζαν σκοτάδι.

Σύννεφα από κάρβουνο μαδούσαν. Μαύρο χιόνι!

Έπεφτε απαλά στους νεκρούς ωκεανούς.

Σκέπαζε με στάχτη την υγρή τους ανάμνηση,

τα ανθρώπινα σκιάχτρα που πνιγόντουσαν στη λάσπη

και μύριζαν σκοτάδι...

 

Όλη τη νύχτα τα τριαντάφυλλα ματώνανε

στα ίδια τους τ' αγκάθια.

Κάτω απ' τη γη ουρλιάζανε οι σκιές των νεκρών,

όχι για να βγουν.

Μα για να μην τους βγάλουνε...

 

Κι εκείνη τη νύχτα κάποιος μεθούσε,

πίνοντας ασημένιο αίμα

και δρύινο καπνό.

Έτρωγε το σκοτάδι και τη στάχτη.

Κοίταζε τον ουρανό – όχι το χώμα –

και τα απολιθώματα των πλασμάτων που μάτωναν

στα ίδια τους τα αγκάθια...

Και γελούσε.

Όλη τη νύχτα...

 

Ήταν η νύχτα που οι δείκτες του ρολογιού κοίταζαν

το χώμα.

Ήταν η νύχτα που θα 'ρθει,

αν την δημιουργήσουμε...

Η νύχτα που θα χορεύει ο Εωσφόρος στη Γη των τρελών,

με την τελευταία Belladonna .

_________________________________________________

Βόλτα Στο Φεγγάρι *

Κάνε μια βόλτα στο φεγγάρι

κι αν δεις του ήλιου τη σκιά,

μη σε τρομάξει το σκοτάδι,

μη σε φοβίσει η μοναξιά.

 

Σκέψου πως ό,τι σε μισούσε

δεν θα σου κάνει πια κακό.

Κι ό,τι για λίγο σ' αγαπούσε

σ' έχει ξεχάσει από καιρό.

 

Κάτσε να δεις αυτό το σύμπαν

που ήτανε τόσο μακρινό,

τώρα στ' αλήθεια πόσο μοιάζει

στον ίδιο σου τον εαυτό.

 

Να πεις στ' αστέρια που μετρούσες

όλα όσα ήθελες να πεις,

τις νύχτες που υπνοβατούσες

πίσω απ' τις φυλακές της Γης.

 

Κι άμα θα σβήσει κάποιο αστέρι,

κάπου ένα άλλο θα γεννηθεί.

Μονάχα άπλωσε το χέρι

μήπως μπορέσει να σε δει.

 

Φύγε λοιπόν για το φεγγάρι

αφού σε μίσησε η Γη.

Κι αν βρεις εκεί λίγη αγάπη,

γύρνα και πάρε με μαζί.

* Β' βραβείο ποιήματος πνευματικής εστίας Μοσχάτου, 1998.