Για να αποθηκεύσετε τα ποιήματα όλα, κάντε κλικ εδώ.

 

Σελίδα 44

Ταχυδρομώ τις ισορροπίες μου,

πάνω και κάτω τα φάκελλα ανοιγμένα.

ΕΓΩ ταχυδρομώ, ΕΓΩ ταχυδρόμος, ΕΓΩ αποδέκτης, 

κυκλικές διακυμάνσεις ανhφορίζουνε στις ισορροπίες μου και γαλβανοσύρματα, 

στραγγαλίζουνε τις διαθέσεις μου, οι εδώ και οι εκεί:

Ανοιχτήρια σε πολιτικά συστήματα.

Τα καταστήματα δολοφονημένα και οι καταστηματάρχες, έπιπλα.

Παρέλαση, μάλλον επέλαση σε τράπεζες και εκκλησίες,

ωραίες εικόνες και κοσμητικά επίθετα

Στα τσαλακωμένα κρεβάτια, ΝΤΟ,ΡΕ, ΜΙ, ΦΑ,

φαλλός τεχνητός: άγαλμα πλατείας.

ΔΙΑΚΟΠΤΩ ΤΗΝ ΚΛΗΣΗ...

Υπερέβαλλες στις δικαιολογίες για το ταχυδρομικό

                                                                         Περιστέρι

και την επιστροφή σου στην φύση,

συλλαβή,

           βήμα,

                  μα τί κάνεις,

                                   νηστεία,

                                            αστεία πράματα,

                                                              ταπεινά ανανέωσε,

στερέωσε τίς αλυσσίδες σου στο ταβάνι και απογειώσου.

Ο Σούπερμαν, έχει πέσει σε παρακμή,

                                                        Μή σε παρακαλώ,

συλλάβισε τις πιέσεις των στρογγυλεμένων φελλών

για όλες τις τάπες,

στα ταξίδια σου, για σιγουριά,

κράτησε τις ουτοπίες σου, συγκεντρωμένες,

κρεμασμένες πάνω σου,

λεωφορεία,

        φορεία οριακά, η χρησιμοτητά τους

ένας νάρθηκας και οι ωοθήκες σου

για γονιμοποίηση, στεγανές,

ενεργειακή θλάση στις τετραγωνισμένες φλεγμονές

παράθυρα μαύρα,

προχωράω Εγώ, πέφτω Εγώ, σηκώνομαι Εγώ,

συνέρχομαι Εγώ, λειψός Εγώ, λυγίζω Εγώ,

πόρτα Εγώ, παράθυρο Εγώ, τρύπια μελανοδοχεία Εγώ,

απόρριψη μιας μόλις στεγνωμένης επιφυλίδα Εγώ,

καλντερίμι Εγώ,

η στρέβλωση του δικονομικού δικαίου Εγώ,

                                                               Εγώ,

                                                              γοερά

                                                                     ράθυμα

                                                                              μαλακτικά

                                                                                             κατεβατά

ταχυδρομικά υπεισερχόμενος και αθλοθετημένος

ο ίδιος, μέσα σ΄ένα κύπελλο

                                    ύπερο παπαρούνας σε βάζο

Ζω, αλλά Όχι,

μέσα στο μουντό

                        Ντο και το Γκονγκ αναγγέλει και

καταγγέλει την άνομη παραμονή μου

                                          Ω, μονή μου,

έμμονη και μόνη,

που μένεις μόνη και μοναδική

στη μοναχική σου Μονή.

Σφυρίζω στις παλιές κομματικές αφίσσες,

συγυρίζω τα αναποδογυρισμένα στεγνά παραμύθια

συλλαβίζω τις υπεριώδεις σου ονειρώξεις

σε σκελετωμένα κίτρινα καφενεία και οι μέσα,

προεκλογικές εκκενώσεις σε σκεπαστούς διαδρόμους,

οι διαβρώσεις Εγώ, οι ενώσεις εκείνοι,

το κενό εκείνο,

εκκένωσε το άλλο κενό

και κενουμένων των κενών,

βουλιάξαμε στους βούρκους,

δακρυσμένα περιστέρια και ενέσεις

                                          οι αμφιέσεις,

ΤΟΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΣΗΚΩΤΟ

λειψό το επιμύθιο

                    ενοίκιο και χρέος στα παλιά μας

                                                             πρόστιμα.

Σου το λέω προς τιμήν σου, η Τιμή, τιμή δεν έχει

και δεν τιμάται βάση τιμαρίθμου, αλλά

τιμωμένη αποδίδει Τιμάς εις πάπας και ανεράστους κορασίδας,

αίτινες περιφέρουν τα ανέραστα σώματά των, εις Ιεράς Μονάς

και περιφοράς επιταφίων-άνευ αμφίων, εικόνες αμφιβίων,  

των Ιερών Μυστηρίων, άνωθεν Αγίων Τραπεζίων, αντί φαλλών, δισκοποτηρίων και ετέρων εγχειριδίων.

Μολώχ της Συμπληγάδας,

Μολώχ της ασκητικής στέππας,

Αβραξάς της ποίκιλσης του Θεϊκού Ξίφους,

Αβραξάς του θανάτου και του έρωτα,

Γιν και Γιάνκ, του θρόνου κόκκαλα της

                                                Προφητείας,

Αριμάν της εγκατάληψης της ιδεοληψίας για Καλό,

Ρα, των κρυφών σου σφραγίδων του Φωτός,

Άχουρα Μάσδα της ζωντανής λεηλασίας της Ζωής

Διόνυσε της οργιαστικής κραυγής για το

                                                        Μυστήριο του έρωτα,

Κάλι της απροκάλυπτης ταύτισης με το χώμα,

Σαμάν του ξέφρενου οργασμού της Πνοής σου,

Και τώρα ακονισμένες δεξιοτεχνίες σε σταχυωμένα βλέφαρα,

από καρτερίες αναμεσά μας, ολόκληρος βυθός,

Χωρίς Ζωές,

Διαρροές τμηματικές,

                    Αριθμητικές σε Μαθηματικές ευθείες,

                                                                        οι αξίες

αλλάξανε παραλήπτες και τα χέρια στα παράθυρα

Και τα παράθυρα στα χέρια,

ΚΛΕΙΣΤΑ ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ

Σκόπιμο θά’τανε, να αναφέρω την εισβολή

μικροκαταφάσεων στις ατομικές μας μελανιές,

χιαστί σβησίματα στα μάτια της φρικοτέχνης

και γυμνοί σαλτιμπάγκοι στις γωνιές.

Να αναχωρούμε διακριτικώς, εντέχνως ατέχνως,

με τέχνη την τεχνική της τεχνικής της ατεχνίας

άνευ ουσίας και οι κουκίδες των σκοπών:

παρεμβάσεις στιγμής, χωρίς πυγμή, χτύπημα στην αιχμή,

Μή, μη, ο μηχανισμός, ο μιλιταρισμός, ο μισθωτός, ο  Μη- άγνωστος,

Καρέ, κουαρτέτο Μη, χωρίς έγχορδα, πνευστά και κύμβαλα,

μόνο τα κρουστά και όχι ακουστά,

χτυπούν πάνω μας, κορεσμένα ακόρεστα τύμπανα

ξενυχτούνε γύρω, οι ψιλορίξεις μας γεννήτριες

και ηλεκτροσόκ μελαχροινά,

οι Έξοδοί μας, Είσοδοι

και οι σαλτιμπάγκοι αεροβατούν στα κλειδιά του φα,

χωρίς αίτιο και αιτιατό, μόνο οι χρόνοι

μένουνε κλεισμένοι στα δικά τους τούνελ,

να επαναλαμβάνουνε φορεσιές αρκουδιάρισσας μονοτονίας,

ατέλειωτα σε φυτικούς ρυθμούς, ζωντανούς καθρέπτες, χωρίς κορνίζες

και αντανακλάσεις- διαθλάσεις ενός ξένου σε ξένο.

Η υπερβολή άνοιξε φτερά και ξέφυγε την προηγούμενη νύχτα,

έτσι η σκοπιά ανώφελη πια,

μπεκρουλιάζει,

Προς τα πού να γυρίσει το νόμισμα;

Χάσαμε τις όψεις και τις απόψεις αν τις περικόψεις,

θα διακόψεις με κατόψεις και προσόψεις

θα ξεκόψεις από όψεις και θα διώξεις τις

επιδιώξεις.........

΄79