ΑΡΧΗ
Σαν ποίημα
Σαν επίλογος και πρόταση για πορεία
Σαν ποίημα, οι λέξεις μου θα βάδιζαν
Σε παράταξη με βήμα και ρυθμό.
Το πείραμα με λέξεις και γράμματα
Σκαλωτές εκστάσεις
(ένας νέος ρυθμός, σε κλιμακωτή διάταξη
μια κάθετη άνοδος, από τα κάτω
προς τα πάνω, με μια ελευθερία ονείρου στις κινήσεις).
Μια πρώτη προσπάθεια
Πρώτη γραμμή
Ας αρχίσω με την άνοδο (στην κάθε μορφική σειρά)
Θα μπορούσα ν' αρχίσω με το βήμα.
Θα ακολουθούσε ο ρυθμός, το τέμπο, ο παλμός,
η υφή, η εμπειρία (γιατί όχι και η επανάληψη)
όλα τούτα, σαν πρώτο σκαλί,
μια ίση αμοιβαιότητα και πράξη σύνθεσης
στην επταπλή κλίμακα
της υποκειμενικά νοουμένης ανόδου,
που θά' δινε το ύψος.
( Σαν παρέθεση, η συνέχεια και η ακολουθία,
μια συμμετρία του ύψους,
που θά'δινε τη σκέψη του βάθους).
Η διπλή σειρά της απλής ακολουθίας, χωρίς
δισταγμούς, πτώσεις ή ύψη, η στρωτή, η καθημερινή
(αλλοτριωμένη) γραφή, η μελετημένη μορφή της γραφής.
2
ΜΟΡΦΙΚΗ ΓΡΑΦΗ
Οπτικές τρισδιάστατες εμπειρίες.
Όσο το δυνατό μεγαλύτερη αισθηματική συμμετοχή του μελετητή
Σε εμπειρικό και προσωπικό επίπεδο,
που επιτρέπει να βιώσει το γραφτό,
να το ανακαλύψει και να ενωθεί με όσο το δυνατό
μεγαλύτερη ένταση μ' αυτό, μέσα σ' αυτό, απ' αυτό.
Επινόηση γραφής.
Η έννοια δίνεται με όλες τις δυνατές της συνθήκες, προεκτάσεις,
τάσεις και αισθήσεις.
Εννοιολογική μέθοδος,
που στηρίζεται σ' άλλα τα είδη της νόησης, της εμπειρίας
της απεικόνισης, της ταυτότητας και της αίσθησης.
Γραφή, όπου ο διαχωρισμός (πεζό, ποίημα, μελέτη, διατριβή, μουσική, εικόνα, αφή, συνομιλία κ.α) δεν υπάρχει.
Απομόνωση του στεγανού, μεταξύ των διαφόρων μορφών έκφρασης
/Η αρχιτεκτονική στην ολότητά της. Αιγυπτιακή γραφή, σε συνδυασμό με την Ευρωπαϊκή.
Το πρώτο βήμα της "οπτικοσκεπτικής".
Για να δοθεί το βάθος, το ύψος, ο χρωματισμός ο συνεπής ειρμός, η αναλογία, το ύφος, οι επιμέρους προεκτάσεις και σκέψεις )που δεν αποτυπώνονται στο χαρτί για διάφορους λόγους -προσωπικοί, ταχύτητα της σκέψης, δυσκολία εκλογής μεταξύ διαφόρων μορφών, φράσεων, λέξεων, νοημάτων, συμπτώσεων, πύκνωμα νοημάτων, διαφυγή σκέψεων, κ.λ.π.- και άλλα καθοδηγητικά στοιχεία, τα "στίγματα") του δημιουργού,
Χρειάζεται η επαναφορά, η βράχυνση και η σκλήρυνση της γλώσσας, του δυναμικού της γραφής.
Πρώτη επαφή με τη νέα μορφολογία, δια μέσου της κοινής σημερινής γραφής.
Η "οπτικοσκεπτική" ή "οπτικονοητική" βασίζεται πάνω στην ίδια την υφή των λέξεων και τις εμπειρίες που εικονίζουν, ή τον καθρέφτη που φέρνουν, ή το αντικείμενο που χαρακτηρίζουν ή οτιδήποτε άλλο προσδιορίζουν.
Οι ίδιες οι λέξεις από μόνες τους δεν έχουν ζωή. Πρέπει να τις φέρουμε στο σημείο να εκμαιεύσουν διαταραχές, να ανακινήσουν και να ταρακουνηθούν και να φωνάξουν μόνες τους την υπαρξή τους και την τοποθετησή τους, σε σημείο να γίνουν συνεργάτες και ηθοποιοί στο έργο που ο καθένας προβάλλει μέσα από το γραφτό του, με την καθαρή, κινητική, ακουστική, οπτική, αισθηματική μορφή της ηθοποιϊας.
Μ' αυτήν την τακτική και τη νέα τους τοποθέτηση, οι λέξεις ηθοποιοί, πρωταγωνιστές, ακροβάτες, προλετάριοι ,αστροναύτες και προφήτες, αυτοπροσδιορίζονται σταθερά και δίνονται με λιτότητα. Σταματούν οι πολυσύνθετες δομές της γλώσσας, το ακατάληπτο και ξένο λεξιλόγιο, δικτυώνοντας και ενσωματώνοντας κατάλληλα μέσα σε λίγες σχετικά και πολύτροπες εκφράσεις, που δηλώνουν με απόλυτη διαύγεια, το περιεχόμενο του μηνύματος και διατρανώνουν την ύπαρξή του απλά κι αρμονικά, (εδώ, με όλες τις δυνατές αισθήσεις και εμπειρίες) δίνοντας το αληθινό μεγαλείο της παρεξηγημένης γραφής.
Εκδηλώνοντας καταστροφές, πολέμους, ψυχολογικές δυσθυμίες, άσχημες προσωπικές, διαπροσωπικές, κοινωνικές καταστάσεις, οι λέξεις ζωγραφίζονται ανάλογα μ' αυτό που υποδηλούν. Λέξεις σκαμμένες, τσαλακωμένες, λέξεις ανάπηρες, φράσεις με αποσυγκολλημένα κομμάτια, μαύρες λέξεις, μελανά χρώματα, τσακισμένες λέξεις, μπερδεμένες λέξεις ή φράσεις, ματωμένες, (κόκκινα γράμματα) ή γαλάζιους καπνούς και χρώματα, λέξεις μετάνοιας με τα μούτρα προς τα κάτω, αναποδογυρισμένες λέξεις έπειτα από καταστροφή, ή υποταγή, ή ανήμπορη λύσσα, λέξεις που θα διαβάζουμε ανάποδα (αντίρρηση -ανυποταξία) λέξεις σε σιδεριές ή φυλακές (σκοτεινός ρόλος, στενή επαφή μαζί τους, επικίνδυνες λέξεις), λέξεις ανάπηρες, λέξεις εξάρτησης με άλλες επάνω τους, ή από κάτω τους (κοινωνικές τοποθετήσεις, διακρίσεις, διαχωρισμός, ταξικές διαφορές) ή ακόμα και σαδομαζοχιστικές λέξεις με μαστίγια και ρόπαλα, νύχια και ξυράφια, σύγχιση που εκδηλώνεται με σκόρπια γράμματα (μια λέξη άβαλτη, ατοποθέτητη, διακορευμένη) γράμματα ασύμμετρα και παραστάσεις κλονισμού ή πόθου.
Κοντυλοφόροι, που επιπλέουν στη γαλάζια ράχη μου, γεμίζουν τον πυθμένα του φεγγαριού, με μπλε πουα.
Μετά το πράσινο, όλη η φύση θάναι γαλάζια για πάντα, προς τα μέσα.
Όστρακα χαμογελούν στα υψωμένα κοντάρια και πουλιά κελαηδούν στις ιδέες του πράσινου και μπλε.
Μπουκέτο, ιστιοπλοϊα, ιδέες, ιδέες, ανθοδέσμη του κακού. Στο βάθος της άμμου βρίσκεται η όψη του φεγγαριού, η χαμένη όψη του Παραδείσου, χωρίς προεξοχές και νευρώνες, μόνο ισορροπημένη αβεβαιότητα της συντριβής και της πτώσης, όπου όλα πετάνε, πλέουν, περιπλέκονται δεντροστοιχίες, κληματαριές, αναρριχώμενες βάτους, στο μπλε-γαλάζιο χρώμα του αύριο.
Μόνοι ισορροπιστές, οι φάσεις αχνές, οι διαβήτες ξύλινοι, το μισοσκόταδο ενωτικό της απάτης, έρημος του ονείρου.
Το όνειρο, πάτωμα και μαξιλάρι της μέρας. Φτερά και λέξεις απ -φ-
Φωλιές αρχινισμένες κι άφτιαχτες, περιμένοντας τη λέξη που θά' ρθει, ξύλινη ποικιλμένη λέξη, λέξη αναστεναχτική, λέξη παρενθετική, ανήσυχη, τριζάτη, λεπτοπουπουλάτη, λέξη ασθμαίνουσα, αντιστίξεις γαλάζιου μεσημεριού, στο ηλιόφως του μεσοξύπνιου.
Στο φράχτη, οστρακοειδή πηδηχτά, κυττάνε το πλούσιο φτέρωμα του κύκνου, στο μεσαίο σκαλοπάτι της άρνησης.
Όχι, όχι, σκαλοπάτι, Ίκαρος, ιδέα, ιδέα του Ίκαρου για το φτέρωμα, Ίκαρος πουλημένος στην ιδέα, φτερά στον αέρα, καψάλιασμα ιδέας.
Οι πυρές περιμένουν τους ήρωες, του μάρτυρες, τους θνητούς, στο ξύπνιο, στο αύριο, στο μεταξύ, στο μεταξύ του μεταξύ της συρρίκνωσης και της επανεμφάνισης.
(Μεσολάβησε στην ύπαρξη και την συρρίκνωση και επανεμφάνισε το μεταξύ του Μεταξύ).
Έτσι, όλα στο μεταξύ έχουν ακινητοποιηθεί για μικρότερο χρόνο απόσο χρειάζεται, για ν' αρχίσει ο χρόνος και έτσι μένει μετέωρο στον αέρα πάνω απ' την πυρά, το μεταξύ της συρρίκνωσης και της επανεμφάνισης.
Θείο Μεταξύ, μεταξύ ουρανού και Γής, μεταξύ πλανητών και βάθους θαλασσών, μεταξύ χτες και αύριο, μεταξύ αλήθειας και οδοστρώματος, μεταξύ πιθανού και απίθανου.
Οι γαλάζιοι κοντυλοφόροι περιδιαβαίνουν, περισπούδαστα, περισυλλογιζόμενοι, περισυλλέγοντας περιτυλίγματα, περίπατοι, περίπατοι στη γαλάζια ράχη μου, όπου οι κοντυλοφόροι πράσινοι και μπλε, μπλε και πράσινοι, ζωγραφίζουνε τα ονειρά μου, κάθετα στον ήλιο.
Μουσκεμένη η νύχτα στην αγκαλιά της Βίκυς.
Μουσκεμένη νύχτα, αγκαλιασμένη με την αιωνιότητα και την χρωματιστή ανεμόσκαλα της Ιστορίας. Χέρια αγκαλιασμένα σε συννεφένιες νότες, νότες παράλληλες στις σιδηροτροχιές του άπειρου, όπου ξεκρέμαστοι παραμένουν οι πόθοι του διαρκώς σπαρμένου αλλοφροσύνη χωραφιού. Φίδια πλέκονται στα μαλλιά της δράσης κυττώντας προς το πέρα απ' το ύστερα, στη δράση που τοποθετείται στα καλώδια του υπερατλαντικού τηλέγραφου, ανάμεσα σε δυο γυμνασμένα χέρια να γραπώνουν ευχές...
Σας εξακοντίζω όμορφες απρόσμενες εικόνες.
Σας προσυλητίζω στο ημίφως της ταύτισης.
Σας πουλάω άχρηστα, ιδεατά αντικειμενα.
Σας χαρίζω τα τιμαλφή της αδικίας, πρόχειρα ριγμένα στα πόδια σας.
1983
