ΧΡΗΜΑ: Δούναι-λαβείν
Το χρήμα είναι είδος ιδιόρρυθμο*
δσκολα το κερδίζεις,
εύκολα το σκορπάς.
Όποιος πρέπει να δίνει,
Έχει χίλιους λόγους να μην το κάνει.
Όποιος έχει να παίρνει,
μολονότι σε απόλυτη σχέση με τον δίδοντα,
μόνο ένα λόγο έχει, απλώς να πάρει,
κι αυτόν ο δίδων -ως αμελητέο- αγνοεί.
Όταν το δούναι-λαβείν
μεταξύ Δημοσίου και πολίτη συμβαίνει,
οι ιδιορρυθμιες πολλαπλασιάζονται.
Το μεν Δημόσιο παίρνει απ' τον πολίτη
πάντα εύκολα,
ο δε πολίτης απ' το Δημόσιο
πάντα δύσκολα.
Ο λόγος, ότι το Δημόσιο
είναι οργανισμός πάντα ενδεής,
ενώ ο πολίτης πάντα αδαής,
ίσως και ολίγον αφελής.
Ο οφείλων πολίτης υπόκειται
σε ποινές πολλές,
έως και αυτήν την προσωπικής κράτησης,
ήτοι, της προσωποκράτησης.
Το δημόσιο εις ουδεμίαν*
ούτε εις αυτόν τον αναγκασμόν
συμψηφισμού των οφειλών!
Μην απορείτε, είναι εύλογον...
Ο μεν πολίτης προσωποκρατείται
ως έχων πρόσωπο ένα,
το δε Δημόσιο θεωρείται απαλλασσόμενον,
πολυπληθές ον και πολυπρόσωπον,
άρα ασύλληπτον!
*=άνω τελεία.
