23-01-02   23-01-02             23-01-02 23-01-02   23-01-02   23-01-02   23-01-02

Για να αποθηκεύσετε τα ποιήματα όλα, κάντε κλικ εδώ.

Τις νύχτες μέρες.

 Δύσκολη εποχή η νύχτα.

Επωάζει νυχτερίδες, κατσαρίδες,

σκορπιούς, και άλλα τρωκτικά.

 

Αυτά αφήνουν τα θαλάμια τους,

κάτω από τις σκοτεινές πέτρες,

για να χύσουν δηλητήριο,

σε ειδη που ευδοκιμούν τη μέρα

και κυκλοφορούν τη νύχτα.

 

Ένα απ’ αυτά ειναι ο άνθρωπος!

Αυτός είναι αμφίβιος, όμως.

Ζει, ευδοκιμεί και κυκλοφορεί,

νύχτα και μέρα.

Δίνει και παίρνει δηλητήριο.

 

Πολλές φορές δαγκώνει τον εαυτό του,

τα παιδιά του, τον πλησίον του.

Τη μέρα κάνει νύχτα τεχνητή,

για να εκτελέσει τα έργα του σκότους*

και τη νύχτα, μέρα,

για να εκτελέσει τα έργα του φωτός.

 

Αυτό το είδος, έχει κι άλλες διαστροφές.

Μιά απ’ αυτές, αγαπάει να σκοτώνει.

Άλλη, τη φύση, που τον γεννά πολυγαμικό,

με νομοθεσία που τον καθιστά μονογαμικό

αλλάζει,

ώστε, και τη μια και την άλλη να παραβιάζει!

Άλλη εξαίρεση είναι ο πόλεμος.

Καίτοι σκοτεινός, ευδοκιμεί μάλλον τη μέρα.

Μάλιστα τη φωτίζει έτι περισσότερο,

με δυνατές λάμψεις, αίμα,

και άλλα φώτα και χρώματα,

τόσο πολλά και φλογερά,

πολλοί τα βλέπουν πυροτέχνημα.

 

Και όταν τελειώνει το έργο του, ο Πόλεμος,

ελλοχεύει και κοιμίζει όλους*

στο σκότος!

 

Όσοι τον βλέπουν πυροτέχνημα,

παίζουν με τον Πόλεμο.

Τον ανάβουν, τον σβήνουν,

 και κάνουν τα έργα τους

- αυτά πάντα σκοτεινά. -

 

Μετά τον πόλεμο,

αυτοί δεν κοιμούνται, αγρυπνούν*

δεν ανήκουν στα αμφίβια...

αποτελούν μιάν άλλη ομοταξία, τα πολύβια!

Ευδοκιμούν τη νύχτα, τη μέρα,

Και στον πόλεμο!