Νεα Βαβυλώνα
Όσον αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν και τα ήθη,
κι ό,τ' ήτον φρένιμον παλιά, τώρα 'ναι κολοκύθι.
Ηλλάξαν τα αιστήματα, ηλλάξαν κι οι αθρώποι
και μόνος πόθος 'πόμεινεν να μοιάζομεν Ευρώπη.
Ο νέος τον παλιόν καιρόν που την καλήν του ηράστη
χίλια τσαλίμια ήκαμνεν για την την φέρει ράστι.
Απισπερού τον ήγλεπες γύρ 'από τ' αυλογύρι
για να του τάξ' έαναν χορόν άμα 'τον παναγύρι.
Της ήφερνε να μυριστεί βιολέτες και ζουμπούγια
Κι ήγλεπαν και στον Ουρανόν τ' αστράκια και την Πούγια,
Κι αξάρχου αν του μάνιζεν, στες ρύμες της εσμάτο
Και πονεμένα ήλεεν άσματα των ασμάτω.
Τώρα 'ναι ούλα αλλιώτικα, ξενοφερμένα ήθη
και η αξία η παλιά ηξέπεσεν στη λήθη.
Υπάς σε παιδικάς γιορτάς και "χάπι μπέρθε" ακούτεις,
εις δε τους γάμους σαν υπάς, το πιάτον σου να κρούεις,
για να θυμίζεις του γαμπρού την νύφην να φιλάει
Που 'σέναν ηπερίμενε να πάρει το κολάι.
Σε κείνον τον Καριώτικον τον έμορφον χορόν μας
ξένην ηβάλαν μουσικήν και τον κακόν καιρόν μας.
Μιαν μπάζαν στης κουμπάρας μας λάχαμεν σε τραπέζι
Και αρχινά το ράδιον Καριώτικον να παίζει.
Μήτε Τσεπέρκα ήτονε μα μήτε και Λευτέρη,
που σαν σε βάλλουν στο χορόν ο διάολος σε παίρει.
Κ' εκεί καθώς σφυρίξαμεν το δεύτερον ουζάκι,
χορεύγοντας μια αρμαθέ, ηυρέθημεν στο ζάκι
Και στην απέσω την γωνιά που' στεκεν η αμπάρα
Σωρός κουβάριν βρέθηκεν η δύστυχη κουμπάρα.
Τον όξω νουν ηκάμναμεν να φύουσι τα άχη μας
με τον ξενοκαριώτικον κείνοι κι απομονάχοι μας.
Ας, ήτον, μ' άντα ήλεα, για την ζωήν π' αλλάζει
ωσάν του Μάρτη τον καιρόν μιαν ήλιος μιαν χαλάζι.
Γλέπεις μαθών ένα παιδίν όπου βαστά το τόπι
και χίλιοι δυο οξαποδώ παίρουν το στο κατόπι.
Ως κ' έμποροι ναρκωτικών πόχουσιν ασχολία
να μπουν, αν είναι μπορετόν και μέσα σε σχολεία.
Κι αν σου γελάσουν το μικρόν κι είδησιν δεν επήρες,
να ξέρεις μοιάζει "άλλαμαν" σαν από Καλομοίρες.
Και τότε πρέπει του γονιού να κάτσει σε μιαν άκρη,
να γλέπει αυτό το "άλλαμαν" με πόνον και με δάκρυ
και νά' βρει τρόπον θεϊκόν πάλι να το γεννήσει
και εις την στράταν της Ζωής σωστά να ξεκινήσει.
Να μάθει να 'μπιστεύεται γονιούς του και δασκάλους
κι ούλα του τα προβλήματα να μη τα λε σε άλλους,
Οοπόχουν λύσες έτοιμες στο μέσα των ζεπάκι,
κι απογελούντο το μικρόν και φέρνουν το καπάκι.
Κι αντί να βρει απάντησιν κι αντί να βρει τη λύση
Σ' άπατον βάθος και γκερμνόν θα πέσει να κυλήσει.
Ούλα του τα προβλήματα, σωστά άμα λυθούσι,
φέρνουσι την εξέλιξη πυ οι άνθρωποι ποθούσι.
Μόλις αφίκει το παδίν τας κούκλας και τες μπάλλες,
οι έγνοιες πόχει ο γονιός γένονται πιο μεγάλες,
γιατί μαθών ο κάθε νιος που' ναι στα δέκα έξι
αρχίζει νά' χει πρόβλημαν μ' αυτό που λέουν σέξι.
Κι αν θεαθεί καμιάν βολάν μετά ξαθής κι ωραίας,
σταροκοπήθου στο λεφτόν μη λάχει κι ειν' Φορέας.
Αφ' τον βαθύν Μεσαίωνα σατανιστές φυτρώνουν
και κάμνουν μύρια κακάκι αθώοι την πλερώνουν.
Είπαν την δίκην των θα δει ο κόσμος στην Ελλάδα
Να μάθει κάθε χριστιανός είντα'ν' αυτή η λωλάδα.
Ο Χαζηφώτης ήλεεν για "άγγελον πεσόντα",
που τάχα έχει δύναμιν και ούλα τα προσόντα
να μπαίνει μέσα σε μυαλά αθρώπων που' ναι ούργια.
Και ούλα τ' άλλα που 'λεεν δεν μοιάζασιν καινούργια.
Εθυμιζέν μου τους καιρούς που καύγοντο αθρώποι
Στην ιεράν εξέτασιν απάνω στην Ευρώπη
Και επυρώνοντο συχνά με ταύτους οι παππάδες,
Όμως ηκάψαν και πολλούς που σήμερα ειν' λαμπάδες.
Τα λόγια του μου φάνησαν πως είχαν την ουσίαν
της σχέσης πόχει ο κούνουπας με την ελονοσίαν.
και θα πιστέψουσι πολλοί πως δαίμονας υπάρχει
και "ο πεσών ο άγγελος" άμα του λάχει άρχει.
.................................................
Μ' ούλα αυτά που γένονται μου' ρχεται να ρωτήσω:
Βαίνομεν στο καλύτερον για πάμεν άνω πίσω;
Μπα κι ήρτεν τώρα ο καιρός μιας νέας Βαβυλώνας
Κι ό,τι μας λέουν να περνά 'φ' την μύτην της βελόνας;
Και να μην είμαστεν μακράν απ' τα παλιά ήθη,
Γιατί αυτή η εξέλιξή σαν λύκος απολύθη.
Όποιος ξεχνά τας ρίζες του αλί και τρισαλίν του,
"λαγός την φτέρην ήσειεν, κακόν στην κεφαλήν του"
