Κυρανιώ και Βασιλίκα ίσως γένουν μία κλίκα.
Κ: Εν πάμεν, Βασιλίκα μου, να κάμονεν ληστεία;
Ε σου το λέω ψέματα, ούτε σου κάμν' αστεία.
Β: Κι είντα θαρρείς πως κάμνουσιν εκεί οι χωροφυλάκοι;
Θαρρείς πως ειν' τ' αγγούρια μου που ' ριχνες στο φυλάκι;
Κ: Ηπήρα σου δυο τροφαντά που'χα ποθυμηκάτα.
Εγώ άμα κάτι μιμπιστώ, το κάμνω σαν τον κάτα.
Κάτσε να δεις τι σκ΄φτουμουν οψέ ούλον το βράδυ.
εγώ α τ' άμπω από μπρος και συ θα' σαι το ράδι,
στις μούρες μας θα βάλομεν αγνώριστες μουτσούνες.
Β: Και α πιαστούμεν για καλά σαν πέρδικες στις τσούνες;
Κ: Εν ξέρω ποιον ηπιάσασιν και κάμεις πως φοάσαι,
είναι το μόνον εύκολον γι' αυτό μη συλλοάσαι.
Τώρα ηλλάξαν οι καιροί, ηλλάξασιν οι νόμοι,
και σεν μιαν χύτραν βράζουσιν και κλέφτες κι αστυνόμοι.
Μόν' άκου την πατέντα μου κι α κάμομεν κολάι,
θα το σκεφτούμεν και οι δυο κ α δούμεν αν κολλάει.
Θα κάμομεν την μπάζαν μας σαν που την κάμνου κι άλλοι
το μόνον να προσέχομεν μη κάμνομεν σπατάλη.
Β: Εσύ το πας φιρί φιρί, για να μας φυλακώσου,
και λέεις τέθοια πράματα που' ναι για το κακό σου.
Κ: Βρε μη χαεύγεσαι και συ και άκου είντα σου' πα
τες Τράπεζες φυλάουν τες γυναίκες με μια σκούπα.
Άμα μπει πράμαν ύποφτον, αυτές το ξουξουρίζουν
και μπαίνουν μέσα οι ληστές κι ό,τι έχει το ορίζουν.
