Στην πεζούλα
Τα βράδυα στην πεζούλα
σαν έφευγε η μέρα
δκεί το ξενυχτάγαμε
και κάναμε βεγγέρα.
Γέλια, τραγούδια και χαρές
έτσι κυλούσε ο χρόνος
και των γονιών μας πέρναγε
η πίκρα και ο πόνος.
Μας λέγαν για φαντάσματα
και άλλες ιστορίες
θειάδες μόνο υπήρχανε
δεν είχαμε κυρίες.
Ούτε κυρίους ξέραμε,
ξέραμε του μπαρμπάδες
και ήτανε η εποχή
γεμάτη νοστιμάδες.
Παιχνίδα δεν υπήρχανε
γέλια και χαρές παντού
και παιδκές φωνούλες
παιχνίδια δεν υπάρχουνε
μας λέγαν οι μανούλες.
Και ο καθένας από μας
έφτιαχνε ένα παιχνίδι
που ήταν για την εποχή
ένα χρυσό στολίδι.
