Για να αποθηκεύσετε τα ποιήματα όλα, κάντε κλικ εδώ.

Περιμένοντας 

ΤΟ τηλέφωνο.

Το τρέμω

όχι δεν τολμώ

Η Μάγια τον Αύγουστο

Πόσο δεν  τολμώ

όχι, Θε μου,

όχι η Μάγια τον Αύγουστο

ούτε το Σεπτέμβρη ούτε

ούτε ποτέ

 

Να φύγω

μακριά απ’ το τηλέφωνο

έξω από το σπίτι

 

Να ιδώ της Σοφίας

τα έργα της Σοφίας –νέα ζωγράφος

τώρα αρχίζει

Αχ! πως αρχίζει τον Αύγουστο

πόσο νέα η Σοφία

αρχίζει τον Αύγουστο

Κάποιον Αύγουστο κι η Μάγια

Να φύγω, να φύγω,

όχι, όχι

(Και η Λύντια Στεφάνου: «Οι λέξεις και τα πράγματα»

Εσύ, που είμουν πριν, παιδί –Μα είμαι και τώρα-

Τι γίνεται μ’ αυτό το παιδί;

Ένα σπίτι που ξέμεινε, Κατεδάφιση Χωρίς συνέχεια

Όχι, είμαι ΠΑΙΔΙ!)

 

 

Γύρω εδώ βογγούνε τα ποιήματα

στους έλικες του αμπελιού, στα κλίματα,

στους κάλυκες της ροδιάς, στο μπόλι της ροδακινιάς,

ζητάνε τη φωνή μου

την έχω χάσει στο γιαλό

την άφησα στην Πετροθάλασσα

στο λίκνισμα, στο κύμα

πάω να τηνε βρω

 

Ίσως σιγάσει ο χτύπος ο τρελλός

στο αίμα

μου κόβει την ανάσα

η Μάγια, ο καημός

Θεέ μου, όχι, όχι

Το τρέμω το τηλέφωνο

ω πόσο το μισώ…

 

Στις 16 το βράδυ αργά, με βρήκε.

Ήταν το τέλος

Η Μάγια, η Μαρία στις δεκαέξη του Σεπτέμβρη

«Ευφημίας μεγαλομάρτυρος»

 

«Το τρίγωνο του καλοκαιριού ΕΔΥΣΕ

Το ρίγος της ΠΟΙΗΣΗΣ, της ΜΑΓΙΑΣ

έμεινε στη Γης.

Τρυπάει τη ροχοκοκαλιά μου. 

                                   ΔΡΙΟΣ ΠΑΡΟΥ 1989