refene.com - Homepage ΑΘΗΝΑ ΚΑΚΟΛΥΡΗ - Homepage ΠΡΟΛΟΓΟΣ 07-07-02 ΒΑΓΓΙΩ ΒΟΥΡΝΑ 07-07-02 ΚΑΤΙΝΑ ΛΑΤΙΦΗ 07-07-02 ΕΛΕΝΗ ΜΠΑΛΙΟΥ 07-07-02 ΜΑΓΔΑ ΤΣΙΡΟΓΙΑΝΝΗ 07-07-02 Β.Ι.ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ 07-07-02 ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ 07-07-02 ΜΠΕΡΤ ΜΠΕΡΤΛ 07-07-02

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΑΥΓΗ»
Συντάκτης :  Αθηνά Κακολύρη  

ΒΑΓΓΙΩ ΒΟΥΡΝΑ

 

Ένας ολόκληρος κόσμος φεύγει, καταρρέει - υπόκωφα μα γοερά, ύπουλα και μεθοδικά. Προφτάστε τα ενθυμήματά του για τις γενιές που θα 'ρθουν. Οι καιροί που έρχονται διψάνε. Τα πρώτα τριάντα χρόνια της ζωής της καταγράφει σε χρονικό στην πρόσφατη έκδοση των εκδόσεων ΔΙΟΓΕΝΗΣ η 86άχρονη πια, \Βάγγιω Βουρνά\. Η γενιά της Αντίστασης μας μιλάει... Άφοβη πάντα, όπως στα θρανία της Εμπορικής Σχολής, πρωτοπόρα πάντα, σε κρίσεις, ενέργειες, αποφάσεις!
- Γιατί έγραψα αυτοβιογραφία και με τόση καθυστέρηση τη δημοσιεύω; Αναρωτιέται πριν από τον αναγνώστη της...

"Ήταν για μένα νόημα ζωής. Ταυτόχρονα και επιθυμία να μεταδώσω στους απογόνους μου την αγάπη και την πίστη, στα ιδανικά της ελευθερίας του ατόμου, της αγάπης και της αλληλεγγύης στον όπου γης συνάνθρωπο, για την ευημερία του ανθρώπινου γένους - αρχές αδιαμφισβήτητες.
Ήθελα να γαντζωθώ και να παραμείνω με το πάθος μου γι' αυτές, αναπολώντας τη ζωή μου. Ήθελα επίσης ν' αφήσω κληρονομιά των θετικών και ταυτόχρονα αρνητικών καταστάσεων που έζησα, οι οποίες προσβάλλουν και δημιουργούν αδικαιολόγητες αμφιβολίες και απογοητεύσεις για τη δυνατή κατάκτηση αυτού του οράματος...
Από το 1915 που γεννήθηκα και υπάρχω πιστεύω πως ίσως έχω να δώσω κάτι από την πείρα μου στον πολυτάραχο 20ό αιώνα, για τη νεολαία μας, ώστε ν' αφήσουν κληρονομιές καλύτερες απ' τις δικές μας"...
- Στην Καλαματάτα "που η Ανατολή προβάλλει από το Καλάθιο όρος με τις αιωνόβιες χαράδρες του και τα μαγευτικά δειλινά χάνονται στην απεραντοσύνη του Ιόνιου Πελάγου, που τον Απρίλιο - Μάη η πόλη ευωδιάζει απ' τους λεμονο-πορτοκαλανθούς, διαμόρφωσα αισθήματα και χαρακτήρα", γράφει.
Εκεί στη γειτονιά της πλατείας της 23ης Μαρτίου απ' όπου ξεκίνησε η επανάσταση του 1821, γεννήθηκε και μεγάλωσε και "οικοδόμησε τον πατριωτισμό" της! Στο εξώφυλλο του βιβλίου της το πατρικό της σπίτι, απομεινάρι μιας εποχής και της ρίζας που καλά κρατεί στ' αστραπόβροντα.
Σταθμός, για τη γράφουσα, η \9η Ιουλίου 1941\, ημέρα που συνέλαβαν τον άντρα της - μέντορά της από τα μαθητικά της θρανία, δικηγόρο \Θεόδωρο Κορμά\ και με άλλους Καλαματιανούς τους παρέδωσαν στους Ιταλούς και σ' ένα τρένο με άγνωστη κατεύθυνση... Όμως, πολύ αργότερα - γυρνώντας από το συνέδριο της ΕΠΟΝ του '46 - τον \δολοφόνησαν "όχι οι Ιταλοί αλλά οι Έλληνες του διχασμού",\ βογγάει από τότε η \Βάγγιω Βουρνά\. Τρεις μήνες μετά χάνει και το έξι μηνών παιδί τους. Ήταν \19 Ιανουαρίου 1946\: "Ως τότε, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας καμιά ένοπλη πράξη δεν είχε γίνει από την ΕΑΜική πλευρά για να δικαιολογούνται οι δολοφονίες. Μετά η Ελλάδα οδηγήθηκε στον διχασμό και τον εμφύλιο". Και η Βάγγιω στην 30χρονη ξενιτιά...
Και σ' αυτό το χρονικό της καταγράφει με ξεχωριστή ευαισθησία και αμεσότητα αναμνήσεις των πρώτων τριάντα χρόνων της ζωής της και ταυτόχρονα παρουσιάζει με αντικειμενικότητα την ιστορία αυτού του τόπου, όπως τη βίωσε η ίδια και τα αγαπημένα της πρόσωπα.
Αναφέρεται στους αγώνες της εργατικής τάξης, με ιδιαίτερη έμφαση στα γεγονότα των \λιμενεργατών το 1934\ στην Καλαμάτα, τα οποία έπαιξαν ρόλο στη διαμόρφωση του επαναστατικού χαρακτήρα της, στον έρωτά της και την πίστη της για τον σύζυγο και συναγωνιστή της \Θ. Κορμά\ - βασικό συνήγορο των αγροτικών συμφερόντων από τα προπολεμικά χρόνια στην αγροτομάνα Πελοπόννησο και κάποια περίοδο βουλευτή της, αλλά και στη συνάντησή της με τον τότε γραμματέα του Κ.Κ. Νίκο Ζαχαριάδη...