refene.com - Homepage ΑΘΗΝΑ ΚΑΚΟΛΥΡΗ - Homepage ΠΡΟΛΟΓΟΣ 07-07-02 ΒΑΓΓΙΩ ΒΟΥΡΝΑ 07-07-02 ΚΑΤΙΝΑ ΛΑΤΙΦΗ 07-07-02 ΕΛΕΝΗ ΜΠΑΛΙΟΥ 07-07-02 ΜΑΓΔΑ ΤΣΙΡΟΓΙΑΝΝΗ 07-07-02 Β.Ι.ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ 07-07-02 ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ 07-07-02 ΜΠΕΡΤ ΜΠΕΡΤΛ 07-07-02

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΕΙ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΑΥΓΗ»

 Αθηνάς Κακολύρη

 Κατίνα Λατίφη-Τέντα

 

|Δε με φόβισαν φυλακές,
ούτε κι ανεμοβρόχια,
όσο με φόβισες εσύ,
καταραμένη φτώχεια|

Τον καιρό της κατοχής, όντας μαθήτρια, πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση η \Κατίνα Λατίφη - Τέντα.\ Διώχθηκε με τα βαρκιζιανά και μετά τον εμφύλιο βρέθηκε στο Βουκουρέστι, στη Μόσχα, στο Παρίσι, όπου έζησε διαδοχικά και σπούδασε οικονομικά με ειδίκευση στο εξωτερικό εμπόριο.
Στην Ελλάδα επέστρεψε τις πρώτες μέρες μετά την πτώση της χούντας, τον Αύγουστο του 1971.
Μόλις ήρθε έπεσε αμέσως στη βιοπάλη. Είκοσι πέντε χρόνια \-πάλι "φτου κι αποξαρχής"\. Μόλις ανάσανε, ίσως και συνταξιοδοτήθηκε, τα 'βαλε και πάλι κάτω... Τα πεπραγμένα της... Πάλι τη μεζούρα να μετρήσει το πώς πορεύτηκε, τι απόγινε με τις αρχές της και με το όνειρο. Τη μεγάλη πορεία αυτού του λαού σ' αυτόν τον ηλιόλουστο τόπο: "Πορεία μεγάλης ανάτασης και δόξας, άφταστης λεβεντιάς, πατριωτισμού ένθερμου, αίματος, προδοσίας, επεμβάσεων, σπαραγμού κι ατέλειωτου αγώνα να σταθούμε σαν έθνος ορθοί..." γράφει.
"Με ρωτάς, \προλογίζει\ από μόνη, χωρίς... βαρύγδουπα ονόματα κατά πως συνηθίζουν κάποιοι αμετροεπείς στις ημέρες μας, \τώρα\ που με βλέπεις ν' ανακατεύομαι με επιχειρήσεις και εμπόρια, πώς έγινε και βρέθηκα στο βουνό. Σου είναι, μου λες, ακατανόητο, εγώ, μια κυρία του σήμερα, να ήμουν αντάρτισσα ή -ας το πούμε- 'συμμορίτισσα', κατά την αγαπημένη έκφραση της τότε εξουσίας.
- 'Πώς αντέξατε να κοιμάστε έξω στα χιόνια, τις βροχές και τις θύελλες', μου λες.
Κι εγώ απορώ, γιατί \ζώντας το σήμερα\ (...) μένει ολοένα και πιο πίσω το παρελθόν. Μόνο στον τόπο μου ζωντανεύει τις νύχτες, αν τύχει να βαδίζω μόνη σε έρημο δρόμο. Τότε δεν νιώθω ξέγνοιαστα. Τα βήματά μου γίνονται από μόνα τους ανάλαφρα και βιαστικά και στο σκοτάδι οι σκιές του παρελθόντος μου τεντώνουν τις αισθήσεις. Κι όταν στρίψω στη γωνιά και μπω στο παλιό σοκάκι με τον ξύλινο φράχτη δεξιά, κι αντικρίσω πίσω του βουβό κι εγκαταλειμμένο το μικρό πλίνθινο σπίτι με την κεραμιδένια στέγη γυρτή ως χαμηλά και την πετούγια στην γκρίζα πόρτα σκουριασμένη κι ακίνητη, λες και κρατάει κλειστή την ιστορία του. Τότε... νιώθω πως αυτό κι εγώ είμαστε δύο εναπομείναντες μάρτυρες της εποχής μας που πέρασε. Και οι άλλοι; Τι έγιναν οι άλλοι;"..
Κι από 'δω αρχίζει ο μεγάλος Γολγοθάς και αυτής της γυναίκας. Σε 350 σελίδες να κυλά άλλοτε σαν χείμαρρος κι άλλοτε σα γλυκόλαλο ρυάκι στη μοναχικότητα του νου και της καρδιάς τα πάθη, η αγωνία, ο στοχασμός, το όνειρο και η απελπισία, ο χαλασμός και η ελπίδα για ζωή και καλύτερες ημέρες για το μέλλον του ανθρώπου. Και παντού, διάχυτη σε κάθε σελίδα, σε κάθε "στροφή" του χορού του χαλασμού και της ελπίδας η \ευγνωμοσύνη\ "προς όλους" όσοι τους έκρυψαν, τους στήριξαν, τους γιατροπόρεψαν, προφυλάσσοντάς τους από τους \"ληστές"\ "σα να κυνηγιόταν και το δικό τους \πιστεύω\ και προσπαθούσαν να το \σώσουν"\. Φτερούγες έτοιμες παντού να τους φυλάξουν! Όλοι αυτοί που διέσωσαν τη λέξη ανθρωπότητα αλληλεγγύης, ώς τη λαίλαπα της \"παγκοσμιοποίησης"\ της νέας τάξης πραγμάτων...

ΛΕΖΑΝΤΑ
Η μάνα του "Φωτεινού" ποιητή Γιάννη Μπάρδα, ποιητή που πέθανε μετά τις φυλακές και τις εξορίες