Αφου ξεκινησαμε να λεμε για αγαπημενα
μας πραγματα, ας μιλησω και εγω για το
αγαπημενο μου συγκροτημα που λατρευω
υπερβολικα και θεωρω ότι εχει επηρεασει
όχι μονο τον τροπο σκεψης το δικο μου και
τη σταση ζωης μου απενταντι στα πραγματα,
αλλα και πολλων αλλων.Το συγκροτημα
αυτό είναι οι Στερεο Νοβα.
Η γνωριμια μου με την παρεα του
Κωνσταντινου Βητα, του Μιχαλη Δελτα και
του Αντωνη Π., ξεκινησε στις αρχες της
δεκαετιας του 90, στις αρχες τις dance
κουλτουρας στην ελλαδα.
Θυμαμαι ένα καλοκαιρι γυρω στο 1991
όταν επεσε το ματι μου σε ένα αρθρο που
αναφεροταν σε αυτους, στο περιοδικο ¨Προσωπα¨.Στην
αρχη δεν ηξερα τι ηταν, τι παιζανε τι
λεγανε.
Η πρωτη επαφη με τους ηχους των Στερεο
Νοβα εγινε μηνες αργοτερα όταν
δανειστηκα από ένα φιλο μου και
συμφοιτητη μου μια κασσετα που ειχε
αντιγραψει το δευτερο δισκο τους το
Ντισκολατα. Το ακουσμα της μουσικης τους
και των στιχων τους ηχησε στο κεφαλι μου
σαν αποτελεσμα πυρηνικης εκρηξης. Από το
πρωτο κομματι «Νεα ζωη 705» εως το
τελευταιο «Σονικα τριπ» ενιωθα το κεφαλι
μου και το σωμα μου εκστασιασμενο από
τους ηχους και στιχους του Κωνσταντινου Β
και του Μιχαλη Δ.
Ποτε δεν φανταζομουνα ότι ένα
ελληνικο γκρουπ μπορουσε να παιξει τοσο
καλα ηλεκτρονικη μουσικη, ουτε ότι οι
στιχοι τους θα ειχαν τοσο ενεργεια και
ότι με το ακουσμα της μουσικης τους θα
ενιωθα σαν να συγκρουστηκε ένα αεροπλανο
στο μυαλο μου. Τι δυναμη ειχαν οι στιχοι
τους θεε μου.Τι να πρωτοπει κανεις για το
Παζλ στον Αερα, το μικρο αγορι, για το
κρεββατι και τον σκυλο και για το ταξιδι
της φαλαινας.Όλα χαιδευαν το μυαλο μου
και τα αφτια μου τοσο ηδονικα. Εκεινο το
χρονο παρεα με ένα φιλο μου τους ειδα live
στην παρασταση τους στο Φουρνο της
Μαυρομιχαλη.Ηπρωτη συναυλια interactive,
με slides,
χορευτες, τα παιδια να φορανε
φορμες εργασιες και ένα κοινο από κατω να
χορευει εκστασιασμενο να χορευει σαν να
μην υπαρχει αυριο. Ο καιρος περναγε η
κασσετα με το Ντισκολατα ελιωνε στο
κασσετοφωνο και οι σκεψη μου
περιοριζοταν στο ποτε θα τους ξαναδω live.Τελικα
τους ειδα το καλοκαιρι στο πεδιο του
Αρεως,
στο περιφημο indie
festival, ένα σαββατιατικο
απόγευμα που ηταν ηδη καυτο από τη
θερμοκρασια, αλλα
οι Στερεονοβα με τη μουσικη τους το εκανα
ακομα πιο καυτο. Εκει ακουσα για πρωτη
φορα και τα προηγουμενα κομματια τους που
μεχρι τοτε μου ηταν αγνωστα. Εκεινο το
καλοκαιρι ημουν τυχερος γιατι τους ειδα
και για δευτερη φορα στο κλεισιμο του
καλοκαιριου στο καστρο της Πατρας.
Φανταστητε ένα καστρο γεματο σημαιες και
πυρσους αναμενους.Τελειο το θεαμα.
Ο καιρος κυλουσε, αποκτησα το
Ντισκολατα και το πρωτο ομωνυμο δισκο
τους σε βινυλιο και η μουσικη τους
αποτελουσε το απολυτο soundtrack
μου στα διαβασματα των
μαθηματων της σχολης, στους ερωτες μου,
στις βολτες με το αυτοκινητο…..
Τους εχω δει πολλες φορες live στην Αθηνα, (σε κλειστα
κλαμπ της συμφορας, στο γκαζι, στο ροδον,
στο camel, στο Rock
oF Gods στην Δραπετσωνα, στο
Μγαρο της Δουκισσης της Πλακεντιας), στην
Πατρα, στη Ναυπακτο, στην Ζακυνθο, στη
Λευκαδα και το αποτελεσμα κάθε φορα που
τους εβλεπα ηταν το ιδιο στα ματια μου και
στο μυαλο μου.Θυμαμαι τον Κωνσταντινο Β
να ξεχναει στιχους όταν τραγουδουσε, το
κοινο που τον διορθωνε, το κοινο να ζηταει
τον Εξωστη, υπεροχα πραγματα.
Η μουσικη τους και οι στιχοι τους ηταν
το απολυτο soundtrack
για κάθε στιγμη της ζωης μου.
Θυμαμαι όταν μετακομιζα από το Κιατο που
ειχα περασει τα παιδικα μου χρονια στην
Πατρα μουρμουριζα τους στιχους του
Ταξιδιου της Φαλαινας. Όταν εφυεγε ο
ξαδερφος μου γι Αμερικη να τραγουδαμε στο
αεροδρομιο «Αποψε ενας φιλος
εγκαταλειπει αυτή τη χωρα κατά βαθος
λυπαται μα δεν βλεπει και την ωρα που η
ζωη του θα αλλαξει…», και τους υπολοιπου
επιβατες να μας κοιτανε εκπληκτοι. Αυτό
το ξανατραγουδησα και όταν εφυγε η Εβιτα
πολύ καιρο αργοτερα για Βρυξελλες.
Στο στρατο η μουσικη τους με
συντροφεψε σε πολλες ωρες σκοπιας, μονος
να ακουω τις κασσετες τους σε ένα walkman και να κοιταζω τα
αστερια.. Παραλληλα μαθαινα όλα τα νεα
τους και συνεχιζα να αγοραζω σαν μανιακος
ότι εβγαζαν, αλλα και να μαζεως τα dj
set τους από διαφορους φιλους.
Με το Μιχαλη καναμε ένα ομορφο ταξιδι από
Αθηνα στην Πατρα συζητωντας για μουσικη
αλλα και για διαφορα πραγματα της
καθημερινοτητας. Ο καιρος περναγε η
μουσικη των Στερο Νοβα παντα επαιζε στο pick
up η στο cd
player μαζι με αλλα ακουσματα.
Ημουνα ακομα φανταρος στην Καρπαθο, στο
σπιτι μια φιλης όταν διαβασα στα « νεα»
θυμαμαι την ειδηση της διαλυσης τους. Το
νέο αυτό με συγκλονισε, θυμαμαι δεν
μπορουσα να μιλισω για αρκετη ωρα..
Η μουσικη και οι στιχοι του
Κωνσταντινου και του Μιχαλη ηταν το
απολυτο soundtrack
της δεκαετιας του 90, μια
δεκαετια που θεωρω ότι με εκανε καλυτερο
ανθρωπο. Γνωρισα πολλα, διαβασα, ακουσα
εμαθα. Η μουσικη τους παντα με συντροφευε
στους μεγαλους ερωτες μου, την ανεμελη
ζωη μου, τις μεγαλες αποφασεις που
επαιρνα κατά καιρους, τις ερωτικες
απαγοητευσεις, τις χαρες, τις λυπες μου,
τα ταξιδια με το μυαλο μου….
Ένα μεγαλο respect
στους Στερεο Νοβα, στα παιδια
που ερωτευτηκανε με τη μουσικη τους, σε
αυτους που χορεψαν με τους ηχους τους, στα
παιδια που ζητουσαν το δικο τους ταξιδι
με τη φαλαινα, στα παιδια με το μοτοκουζι,
που τρωγανε ντισκολατες, στα παιδια που
χορευανε στο farm,
στα παιδια που ονειροπολουν
και χαμογελουν, στα παιδια που ποτε δεν
ειπαν ότι την αγαπησαν, στα παιδια που
ψαχνουν τον ερωτα τους στα πιο αδιαφορα
παρτυ, στα παιδια που ακομα ακουνε
ΣτεροΝοβα,στα παιδια από το ρουμ του in….
Άγγελος
